Kijk, daar zien we Edith Vanden Brande in de startrij, introductie overbodig. Om een breder perspectief te krijgen van de dames competitie in Les 3 Ballon beginnen we met Mevrouw Christine Muller-Seller. Je ziet de kleine Franse renster hier naast Raymond Elisabeth over de startmat gaan. Les 3 Ballons werd voor het eerst in 1997 georganiseerd. De toen 28 jarige Muller-Seller won met 12 minuten voorsprong. Van 1997 tot 2000 werd Les 3 Ballons over een vergelijkbaar parcours gereden als de 2013 editie. Deze won Muller-Seller zonder enige concurrentie. Vanaf 2001 de bekende route vanaf Champagny en finish op de Plache des Belles Filles. Na 7u12mn kwam Muller-Seller als eerste dame boven. In 2002 haalde ze daar nog 11 minuten af en werd zelfs 13e in de totale einduitslag. In 2005 deed ze niet mee, maar verder won ze alle edities tot en met 2009. Dat was het jaar dat de eerste serieuze uitdager van Muller–Seller debuteerde in Les 3 Ballons. De inmiddels 40 jarige Muller-Seller kwam na 7u11mn boven op de Planche. In 2009 reed ‘De Kameel’ zijn beste 3 Ballons ooit. Hij was in topvorm en had 2 scherpe doelen. Top 100 en eindelijk eens voor de beste dame over de meet gaan. Op de Col du Bramont werd hij voorbijgereden door Vanden Brande. Zij dook iets te enthousiast de afdaling in, miste daardoor de afslag en haalde Paul vervolgens op de Route American opnieuw in. Vanden Brande finishte slechts 2 minuten achter de winnares. Zonder het stukje omrijden had het mogelijk in 2009 voor het eerst een furieus duel om de winst geworden bij de dames. Dat zou alvast wat beloven voor 2010.

Zo liep het niet. De hegemonie van Muller-Seller werd resoluut doorbroken. Vanden Brande vloog over de ballonen heen en verpulverde het parcours record. 6u46mn werd de nieuwe norm. Paul reed dat jaar vrijwel de gehele dag met de nummer 3, Judith Visser, door de Vogezen. Muller-Seller weerde zich kranig op de Planche en met 7u22mn kwam ze twee minuten voor Visser boven.

In 2011 had cyclobenelux Edith al opgeschreven voor de winst en zij kopte haar favorietenrol met verve in. Daarachter een prachtig duel om de tweede plaats. Het iets vlottere groepje waar Esther Olthuis in zat, kon vlak voor de Planche de aansluiting vinden bij het groepje van Marjolein Truyers. Een prachtig duel op de steile flanken van de slotklim. De eerste kilometer zij aan zij. Esther trok alle registers open en schudde Marjolein van zich af. Na 7u06mn was de top drie binnen. 10 minuten daarachter kwam Muller-Seller boven als vierde. Haar rol, in het spel voor de overwinning, leek na 2011 definitief verleden tijd.

In 2012 richtte Olthuis zich volledig op de dames elite kalender en reed geen cyclo’s meer. Dat jaar reed Truyers in Saint Tropez voorlopig haar laatste cyclo. Edith was overtraind en stond dat jaar bij Les 3 Ballons langs de kant als soigneur. Hier had Muller-Seller geheel geen weet van en was waarschijnlijk verbaast dat ze nogmaals als eerste over de meet kwam. 15 jaar na haar eerste overwinning, kopte de inmiddels 43 jarige Muller-Seller haar 13e winst in Les 3 Ballons binnen! In een straffe tijd van 7u10mn.

Achter haar doken een paar nieuwe namen op in het klassement. Anja Buysse werd 2e in 7u18mn. In het verleden was zij een buitengewoon respectabele baanatleet op de middellange afstand en behoorde enkele jaren tot de Belgische top op de 1500 meter. Ils Van der Moeren legde beslag op de derde stek, vlak voor Helga Sibick. Ingrid Haast debuteerde die In Les 3 Ballons en kwam 5 minuten naar Ils als 5e over de meet. Ingrid ken ik al van voor de eerste dag dat cyclobenelux het licht zag. Later dat jaar wist van Van der Moeren, in een straffe tijd onder de 5u30mn, de Criquielion te winnen. Haast werd daar derde achter Visser.

Zo, na deze lange introductie komen we aan bij Les 3 Ballons 2013.

De mega topvorm, waarmee Vanden Brande de afgelopen drie jaar de beste cyclorenster van Europa was, hebben we dit jaar nog niet bij Edith gezien. Ook bij haar directe concurrentie voor Les 3 Ballons was dit niet onopgemerkt gebleven. Helga Sibick komen we dit jaar ook als debutant in het dames elite circuit tegen en wist zich vorig jaar nog zeer knap tussen de mannelijke subtoppers in de Trek Ardenne te handhaven en de winst bij de dames voor zich op te eisen. En Van der Moeren, twee weken geleden 3e in de Eddy Merckx, die verkeert momenteel in een meer dan uitstekende vorm.

Koersrelaas

Samen met Ils Van der Moeren gaan we de dameskoers herbeleven.

Van der Moeren had er enorm veel zin in. Haar broer Kris zou niet voor een eigen klassering rijden, maar in de rol van meesterknecht zijn zusje bijstaan. Met een 500 nummer dachten ze in het eerste startvak te staan, maar dat is toch echt de tweede lijn. Zodoende werd ze direct weer geconfronteerd met een bekend gegeven in de dames competitie. “Wie staan hier eigenlijk, nog geen enkele dame gezien?”Natuurlijk wist ze dat er in het voorste vak enkele dames stonden, haar concurrentie. Zodoende was ze vanaf de start in de achtervolging, maar op wie?

Op de Chevrères kwam Sibick als eerste dame langs gevold door Vanden Brande. Daarachter zaten Buysse en Muller-Seller.

Van der Moeren begroette Haast op de klim, voordat ze er in een ferm tempo weer vandoor ging. “Die was niet gratis, diep in het rood, wat een pittige klim in het begin! De hartslag lag zo hoog dat ik geen idee heb of ik daar nog meer dames passeerde, de focus was meer gericht op de bekendere namen. Edith, Anja en Christine.”

Waarschijnlijk heeft Van der Moeren, rond kilometer 40, Jora Steennis achterhaald. Voor Jora haar eerste cyclo ervaring, die in een bocht met grind helaas onderuit ging. De deelnemende dames zijn minstens zo hard als de heren. Zo ook Jora, met een paar schaafplekken en scheuren inde de kleren, heeft ze zich na de val nog dik 6 uur kranig tussen de heren kunnen weren. Steennis kwam uiteindelijk als derde dame in de jongste leeftijdscategorie over de meet. Met 7u55mn dezelfde tijd als de beste van de Boeloki posse, Mister Robro. Voor een dame een bijzonder hoog instapniveau!

Van der Moeren draaide samen met Kris ondertussen goed rond richting de voet van de Ballon d’Alsace in een aardig groepje.

In de eerste kilometers van de klim werd Ils er door een Franse renner op attent gemaakt. “Allé, Muller!” Van der Moeren was bijzonder in haar sas toen ze Muller aan het passeren was. “Wegrijden bij de winnares van vorig jaar is al een prestatie op zich. Kris had er in 2012 behoorlijk moeite mee, strijdend tegen Muller op de Planche!”

Halverwege de klim kreeg Ils het Grinta! truitje van Buysse in haar vizier. Anja pikte niet aan en zodoende had Ils enkel nog Edith op haar verlanglijstje staan. Hier de doorkomst van het groepje van Ils en Kris Van der Moeren op de top van de Ballon d’Alsace. Vlak daarachter het groepje met Anja Buysse, op kop haar echtgenoot, Mister Golazo, Christophe Impens. Achter in dit groepje Remi Wils, die de afgelopen cyclo’s vrijwel altijd bij Anja in de beurt te vinden is.

Grand Ballon

Bij de ondersteuning van de toprenners, komt het, soigneur technisch, vaak neer op de toewijding uit de naaste omgeving. Zo stapte de man van Ils, 6 uur voor de start, de auto in. Rond het vertrek passeerde hij op de snelweg Epinal, met naast hem een koelbox vol verse drinkbussen, cola en nog wat extra energie. De afspraak zou een halve kilometer voor de top van de Grand Ballon zijn. “Daar stond hij ook, met lekkere frisse bidons, superfijn!” Daarnaast bleek dat hij ook de doorkomsttijden van de dames noteerde. Om 11u56 was het Sibick die als eerste passeerde. Vanden Brande zat daar 4 minuten achter en Ils zelf kwam 11 minuten na Sibick langs.

Voor Van der Moeren was het toen wel duidelijk dat ze geen enkele andere dame meer zou zien tot de finish. Het groepje Van der Moeren reed ook op de Col d’Oderen flink door. Ondanks de warmte en het zware parcours werd het tempo van de groep zelfs nog iets opgedreven.

Na 170km kregen ze de Col des Croix voor de kiezen. “Na 6 uur fietsen voelde die ongeveer zo: plak La Redoute, de Chambrelles en de Rosier aan elkaar en voilà, zo voelde de Col des Croix en dan moet je nog over de Champ Jaillet daarna!” Broederlief zat na zijn eerdere inspanningen nu serieus aan het vinkentouw en reed de laatste kilometer puur op karakter omhoog.

Volledig gesloopt, maar zeer voldaan kwam Van der Moeren bij de finish aan. Vanden Brande was vlak voor haar gefinisht en stond ook nog even flink uit te blazen. De hitte gaf tenslotte nog een extra dimensie aan deze toch al loodzware tocht.

Zoals inmiddels bekend is kijkt de organisatie niet meer naar wie als eerste over de finish rijdt, maar baseert het klassement louter op netto rijtijd. Helga Sibick had slechts 7u10mn nodig om de 219km met 4000 hoogtemeters te overbruggen. Zij was de sterkste van de dag en won op straffe wijze deze prestigieuze Vogezen cyclo. Van der Moeren finishte slechts een half minuutje achter Vanden Brande, maar startte 3 minuten achter haar. Zodoende reed ze het parcours 2,5 minuut sneller dan Vanden Brande en zo  klom Ils in de ranking naar de tweede plaats met 7u14mn. “Een mooie en speciale dag. Daarnaast reis ik binnenkort, mede door deze leuke prestatie, vol goesting en goede moed richting de Alpen af.” Cyclobenelux wenst haar alvast veel succes in La Marmotte.

Gezien de situatie op de Ballon d’Alsace is Muller-Seller op een bepaald moment Anja Buysse gepasseerd en kwam 3 minuten voor Anja over de meet.

De top 10 dames

Onder de 2583 gefinishte deelnemers op de master variant bevonden zich 62 dames. Nee, dat is niet weinig. Dit zijn de laatste van de laatste. Dames die zich kranig weren tussen het testosteron feest van de cycloheren. Dan ben je al een hele speciale op zich.

In onze naaste omgeving hebben we allang opgemerkt dat het zelfs voor veel heren een hele grote stap is. Na je 25e levensjaar zit je voor het eerst op de racefiets en met 20 rondjes en 2 toertochten per jaar, voelt een Nederlander zich al snel een volwaardige wielertoerist. Om vanuit deze mindscape een toertje een training te gaan noemen, jezelf een spartaans regime oplegt en je secuur gaat voorbereiden op een maximale persoonlijke prestatie in een cyclo. Tja, dan is het antwoord toch vaak. “ Hey het moet wel leuk blijven ik doe dit voor de fun. Opofferingen doen, louter voor het goed rijden in een cyclo, Hell No!”

Cyclorenner zijn is een hobby voor de echte die hards. Pas als je werkelijk doorzet en op deze discipline je zinnen hebt gezet, komt de openbaring. Pure zelftraktatie, de ene na de andere onvergetelijke ervaring. Laat al die andere wielertoeristen maar rustig in hun comfort zone zitten, wij weten wel beter.

Ondergetekende en de kameel waren er niet bij dit jaar, maar Paul heeft voor de volgende editie wel een ambitie. De Kameel daagt iemand uit en wil volgend jaar in Les 3 Ballons de strijd aangaan met Erik Bury. “Ehh, bedoel je niet Bart Bury?” “Nee, Erik, Bart gaat me veel te hard!”

Frederic Glorieux en Bob Michels waren met een grote delegatie granfondo renners in de Vogezen neergestreken. Niet enkel zij, in de foto collecties die tot mijn beschikking staan, kwamen vele grote wielertoeristen formaties voorbij. Onder andere Johan Devroe met een 8 talige cyclo4cancer delegatie, Christian van Doorn en zijn makkers van Cycloteam, het  Nederlandse Granfondo cycling team, Remi en Gerri in het bekende blauw en natuurlijk Arne Van Den Wijngaert samen met 35 wielertoeristen de grootste formatie die van start ging in deze Vogezen cyclo processie.

Ook Thomas ‘Mister Wielertoerst.be’ De Rycke was er weer bij.  Daarnaast natuurlijk de kleinere formaties en individuele vrije cyclo radicalen. Een zeer prestigieus startveld want de winnaars van de laatste 4 edities waren alle drie present (Michel Snel 2009 en 2011, Bart Bury 2010 en Bernd Hornetz 2012). Het was in de ochtend al heerlijk weer en in de loop van de dag zou de temperatuur nog verder stijgen. De cyclorenners stonden bijzonder goed gemutst in de startrij. Tussen Motte en Backelandt staat Jacqueses Russias. Deze Franse krijger van 67 jaar, die jaarlijks een stuk of 20 cyclo’s rijdt, verdenk ik van een sterke lobby bij de organisatie, want in zijn 66ste levensjaar introduceerde Sportcommunication ook een G2 (66+) leeftijdscategorie.

Christian van Doorn maakte achterin de startrij nog even rustig een foto en Chris Van Der Taelen van voren.

De Koers

Bij het vertrek zie je Bob Michels iets verder van achteren vertrekken. Hij reed vervolgens direct naar de kop en gaf er, na de eerste rotonde, gelijk een klap op. Nog 218 kilometer te gaan en 1 man alleen op kop! Al snel kreeg hij twee man in zijn zog. Het drietal passeerden gezamenlijk de top van het ‘opwarm’ hellinkje bij Faucogney.

Achter de drie ontstond er, door de smalle banen, een hectische situatie. Helaas wat valpartijtjes op de ene na de andere locatie. Op de top van de klim bij Fauconey trekken de profs Jens Keukeleire (Greenedge) en  Jan Gyselinck (Cofidis) even door en vliegen de gevaarlijke afdaling naar beneden. Alles meteen op het lint.  Bij het opdraaien van de Chevrères zetten ze zich langs kant en laten ze de gran fondo renners hun spel spelen. Een hard spel, dat op de steilste kilometers van de Chevrères bijzonder pijn zou doen aan de nog niet geheel opgewarmde benen.

De Chevrères is, zeker tegen het einde aan, een pittig ding. Op dat punt plaatste Michels opnieuw een versnelling en liet zijn medevluchters staan. Opnieuw solo, met nog 180km te gaan.

In een verschroeiend tempo neemt Bernd Hornetz resoluut de leiding in het achtervolgende peloton. Met Michel Snel, Frederic Glorieux, Bart Vrolijkx en Bart Van Damme in zijn wiel. Niet echt sprake van een schifting. Het peloton werd compleet aan stukken gereten, lijkt me een betere omschrijving.

Op deze steile strook warempel ook een valpartij. 1 renner gleed onderuit en helaas lag Oege Hiddema hier ook bij. Hij inspecteerde zijn gehavende lichaam en dito fiets. Nadat hij hiervan was bijgetrokken besloot hij, “jammer, dan maar verder als veredelde toertocht, deze koers is voor mij voorbij.”

De Ballon d’Alsace en de Hundsruck

Hornetz bleef onverminderd rap omhoog rijden. Niet echt een ontsnapping, maar meter voor meter, reed hij bij de groep weg, knalde over de twee renners achter Michels heen, en was pardoes solo in de achtervolging. Niet voor lang, want op de top haalde hij Michels in. De twee verstonden elkaar goed en reden gezamenlijk, als een goed geoliede tandem, in een straf tempo over de Ballon d’Alsace en en de Col du Hundsruck heen. Onder het motto van de All Stars, ‘samen is niet alleen.’

Achter Bernd en Bob kwamen 15 man, als eerste achtervolgers, op de Chevrères over de top. Na de afdaling viel het tempo, richting de Ballon d’Alsace, volledig stil. Bij sommige wat twijfels, bij andere berusting. Van deze monster cyclo was dit eigenlijk nog maar het prille begin. De groep van 15 dikte weer aan tot een peloton van een kleine 100 man. De groep had bij de voet van de  Ballon d’Alsace al bijna 3 minuten achterstand. Door verscheidene cyclokleppers werd het tempo egaal hoog gehouden. Niet ferm genoeg voor een echte schifting, maar een langdurige uitdunning. 1 voor 1 moesten ze de groep laten lopen. De 1 hing wat langer dan de ander op het spreekwoordelijke vinkentouw voordat hij er definitief afging.

Na de afdaling van d’Alsace werd het uitgedunde peloton vrij onrustig op de wegen richting de Hundsruck. Een spervuur van aanvallen. 1 voor 1 vlogen ze erin. Vrijwel allen werden teruggegrepen, maar een groepje van 5 zat even wel in een geslaagde ontsnapping. De groep van 5, met daarin Kristof Houben en Wout Franssen, draaide met een kleine voorsprong de Hundsruck op. Bart Bury, Bart Vrolijkx en Michel Snel reden in een goede verstandhouding kop over kop en de 5 werden snel opgeslokt. Met 30 man doken ze de afdaling in richting de Grand Ballon.

De Grand Ballon

De koplopers, Michels en Hornetz stonden inmiddels stil voor het stoplicht bij de voet van de Grand Ballon. Een frustrerende ervaring, want een minuutje van hun voorsprong verdween als sneeuw voor de zon. Leblancher sprong in de afdaling van de Hundsruck uit de groep weg en draaide als derde de Grand Ballon op.

Hornetz trok ferm door. Michels enkel nog gefocust op zijn achterwiel, hij ging er vol voor en het prachtige landschap waar ze doorheen reden, daar had hij geen aandacht meer voor. Hornetz bleek uiteindelijk een maatje te groot en lijdzaam moest Michels toezien hoe hij meter voor meter op de Duitser verloor.

Onder aanvoering van Bury en Deurbroeck wordt de groep, op de eerste steilere stroken, op een lint getrokken. Het tempo werd nog een tandje opgeschroefd toen Snel mee begon te draaien. Al snel bleek iedereen eraf te waaien. De laatste die de rol moesten lossen waren Deurbroeck, Van Damme en Giaux en vlak daarvoor Vrolijkx, Polveroni, Adriansens, Schuit, Moreels en Spysschaert. Bij Glorieux kwam het uit zijn tenen en kon de strafexpeditie van Snel en Bury ternauwernood bijbenen.

Glorieux keek verbaast om, “Wow, dat gaat snel, we zijn nog maar met drie, samen Met Snel en Bury.” Vlot werden Michels en leblancher ingehaald. Die waren niet meer in staat om aan te pikken en vlak voor de top werd ook Hornetz achterhaald.

Zo draaide Glorieux de afdaling in. Samen met de ‘grote’ drie. Oké, oké, ook Glorieux is geen kleine jongen in het cyclo circuit. Vele ereplaatsen in de meest prestigieuze bergcyclo’s en in de Ardennen 1 maal de tweede plaats in de Trek en in de Eddy werd hij tweemaal de nummer drie. Tja, maar baas boven baas en Glorieux kent zijn plaats, de andere drie zijn tenslotte doorgewinterde winnaars. Deze drie heren zijn verantwoordelijk voor de laatste 4 overwinningen in Les 3 Ballons en hebben daarnaast nog een serie podiumplaatsen in deze Vogezen cyclo op hun palmares staan.

Col d’Oderen

De vier koplopers draaide in en na de afdaling van de Grand Ballons mooi rond. Vervolgens wordt op de Col d’Oderen het straffe tempo bepaald door Hornetz en Snel. Glorieux kon goed volgen, maar bij Bury begon het te haperen. Ondanks dat hij op bepaalde punten in de koers een vers bidonnetje kreeg aangereikt, zie op de foto de ultieme vorm van broederliefde, had hij nog wel een litertje of twee extra kunnen gebruiken en raakte lichtelijk bevangen door de hitte. Bury liet vlak voor de top het drietal even lopen.

Achter de 4 komen Van Damme en Giaux boven op Col d’Oderen. Enkele minuten daarachter een mooi groepje. Adriansens,  Polveroni en Vrolijkx. In hun spoor kwam Deurbroeck solo langs. Daarachter Schuit die in dit stadium moest lossen bij de heren voor hem.

De drie koplopers besloten in de afdaling een plaspauze in te lassen en zodoende was Bury er weer bij. Op de tussenstrook richting de Col des Croix. Op deze strook wisten Van Damme en Giaux nog knap de 4 koplopers te achterhalen. Zo begonnen 6 koplopers aan de Col des Croix. Horentz legde er direct de pees weer op en in een oogwenk lagen ze weer met 4 op kop. Vanwege wegwerkzaamheden reden ze een stukje Strada Vogezi over een onverharde weg.

Na de afdaling inventariseerde Glorieux tevreden de situatie. Van Damme en Giaux zouden hun kunststukje waarschijnlijk niet kunnen herhalen om de kopgroep te achterhalen. Over de gehele koers bezien waren Hornetz en Snel de sterkste bergop. Door de hitte zat Bury inmiddels enkele procenten onder zijn vermogens top. En Glorieux, die was op dat moment enkel bang voor de man met de hamer, de welbekende hongerklop.

Het moment van de waarheid was aangebroken en ze draaide met zijn vieren de steile Champ Jaillet op. Een venijnig en onregelmatig rotding. Op de eerste steile strook zette Hornetz gelijk ferm aan. Bury begon het serieus lastig te krijgen en moest de rol lossen. Op de tweede steile strook trekt Glorieux alle registers open en gaat er vol voor. Snel begint het lastig te krijgen en verliest meter voor meter. Na de eerste aanzet van Glorieux, moest ook hij even naar lucht happen en temporiseerde. Hornetz gaf niet op, achterhaalde Glorieux en zij aan zij reden ze richting de top. Alles of niets! En Glorieux perste er nog wat klimkruit uit. Hornetz passeerde de top op slechts 30 meter van Glorieux in een furieus man tegen man gevecht.

De finale

Glorieux neemt de afdaling op het scherpst van de snede, Hornetz naderde eerst, maar Glorieux kwam solo beneden. Door de vele scherpe bochten in de afdaling zagen ze elkaar niet. Richting de slotklim had Hornetz de koploper weer in het vizier. Met een 10tal seconden voorsprong begon Glorieux aan de twee lopende kilometers bij het gehucht Le Bachetey. Op deze strook nam hij weer wat extra voorsprong.

De laatste 20 vlakke kilometers richting de meet beleefd Glorieux in een roes. Hij vloog en voelde zijn benen niet meer. Ongeloof werd geloof. 30 seconden, een minuut? De doorgeven verschillen uit de wedstrijd auto kwamen niet echt binnen als informatie, meer als achtergrond resonantie. Zijn gedachten sprongen van de hak op de tak en hij werd bevangen door emotie. De tijd stond stil. Alle frustraties van de afgelopen maanden kwamen er opeens uit en werden omgezet naar furieus cyclo kruit. Het leven is niet eerlijk en bijna niemand krijgt wat hij verdient. Slechts 2,5 maand geleden verloor hij zijn nummer 1 supporter en beste jeugdvriend

Frederic Glorieux had nooit durven dromen dat hij Les 3 ballon ooit winnen zou.  ”Wouter Desnoeck deze draag ik op aan jou!”

De renners van de wielervereniging van Glorieux waren apetrots. Met zijn allen vieren en in de avond nog even lekker los.

Ruim een minuutje achter Glorieux kwamen Snel en Hornetz over de meet en was het podium van de editie 2013 compleet. Bury kwam binnen op de vierde plaats, Van Damme soleerde naar de 5e stek. Het groepje Vrolijkx / Polveroni had Giaux in de slotfase achterhaald. Moreels wist op de Jaillet bij Schuit weg te springen en met vlak daarachter weer een sterk rijdende Adriansens, was na 6u44mn de top 11 binnen.

Uiteindelijk wisten bijna 2600 renners deze monstertocht van 219km met 4000 hoogtemeters uit te rijden. Glorieux in 6u32 met bijna 33km/u. De top 32 reden binnen de 7 uur. Een bijzonder hoog niveau en dus ook niet verwonderlijk dat er louter bekende cyclotoppers tussen staan. De meeste ‘normale’ wielertoeristen hadden, nadat deze heren gefinisht waren, nog enkele uren te gaan.

Een slopende uitputtingsslag, want vele kampten vanwege de hitte met uitdrogingsverschijnselen afgelopen zaterdag. Afstappen mag, maar er zit iets in je kop als je bezig bent met de grootste Vogezen cyclo processie. Opgeven, hoe naar de klote je ook bent, is simpelweg geen optie. Allemaal cyclohelden, sommige nog verrassend fris over de meet, andere als hun zombie evenknie. Gelukkig kon iedereen weer flink bijtanken tijdens de pasta party.

Boeloki reed deze tocht niet met de kaart van het nieuwe parcours. In zijn achterzak had hij een Michelin gids en bestelde aan de voet van Grand Ballons een plat du jour. Ook voor Jochem Koren en Kaj Raaimaakers werd het geen Vogezen wedstrijd, maar een veredelde toer. Gezamenlijk aan de picknick boven op de Grand Ballons. Net als bij deze heren verliep het lang niet voor iedereen zoals hij/zij het van te voren voor ogen zag. Maar ach, niet enkel de genoemde namen in dit verslag, iedere deelnemer zal een onvergetelijke ervaring hebben van deze dag.

Binnenkort ook weer eens een apart dames verslag.

Sjef Graafmans en zijn fietsmaat Jasper van Gils zouden ook deelnemen aan Challenge vercors. Op zaterdag hakte ze de knoop door en besloten niet te starten. Sneeuw, nat wegdek en min 2 bij het vertrek, dat werd zelfs Sjef en Jasper te gek. Zo reden zij op de zondag, nog voor de start van de cyclo, in een warme behaaglijke auto richting de reus van de Provence. Op de planning stond een pittige trainingsweek, met als afsluiter de cyclo La Ventoux.

Van Gils en Graafmans

Michel Snel had een spontaan trainingsweekje ingelast. Zodoende reed Sjef, na de koffie bij Michel, ook twee trainingen in gezelschap van Snel. Pittige trainingen want Snel staat messcherp.

Niet enkel Snel, Sjef ontwaarde vele bekende cyclo kleppers op locatie. Bijkletsen met Carl Moors, Kenny Nijssen, Sander Smits, Bernd Hornetz en vele andere. Naast de gebruikelijke onderwerpen bleek er toch duidelijk 1 de bovenhand te voeren.

De renners bleven de afgelopen week continu de weersvoorspellingen volgen. De trainingsweek met de bezoeken op de top van de Mont Ventoux waren al spookachtig. “Je begint in de zon met een pittige wind. Enkele kilometers onder de top verdween de zon achter een dikke ijzige mist en in combinatie met de wind kwam de gevoelstemperatuur niet boven de min 7.”

Naarmate de zaterdag naderde hadden vele renners twijfels of ze er wel verstandig aan deden om te starten gezien de gevaren op de top. Vanaf vrijdag was de hoop op enige verbetering wel opgegeven. Sterker nog, de wind zou enkel nog maar toenemen en uitgroeien tot een mistral. De mistral is een koude wind, die bij de Romeinen zoveel ontzag afdwong dat ze hem “magistralis” (meesterlijk) noemden. De bijzonder krachtige noorden- tot noordwestenwind waait vaak in het dal van de Rhône in Zuid-Frankrijk. Vaak rond windkracht 9, maar soms wordt zelfs windkracht 10 of 11 bereikt met gemiddelde snelheden van meer dan 100 kilometer per uur en windstoten van 150 kilometer per uur. Op 1 locatie kan de mistral zelfs uitgroeien tot monsterlijke proporties en windsnelheden bereiken tot 250km per uur. Waar? Juist, op de Mont Ventoux.

Arne Vanden Wijngaert besloot niet te starten met het oog op Les 3 Ballons. Daarnaast besloten ook Snel, Hornetz en Moors af te haken, waardoor Graafmans en Van Gils ook begonnen te twijfelen. Snel en Hornetz kennen tenslotte elke meter van de berg en als die het al als onverantwoord beschouwen om deel te nemen.

Sjef en Jasper besloten om toch gewoon te starten. De cyclo was voor hun in feite de afsluiting van een straffe trainingsweek. In de 6 dagen voor La Ventoux hadden ze meer dan 30 uur op de fiets gezeten en 20.000 hoogtemeters overbrugt. Dat is zeker niet de ideale voorbereiding op een cyclo en zodoende concludeerde ze dat ze niets te verliezen hadden. “Als het weer te slecht wordt, dan kunnen we altijd nog omdraaien.”

De Koers

Vanaf het marktplein te Beames De Venise vetrokken om half 9 een duizendtal renners. De zon scheen en de lucht was kraakhelder, maar de wind trok aan en de top van de Ventoux lag in de wolken. Een regelrechte cyclo D-day.

De rechter foto. Vooraan zien we, geheel links, David Polveroni staan en rechts, in veltec retro, Sander Smits. Links achter Sander Rudolphe Lourd en geheel rechts Hendrik Vos. Graafmans en Van Gils stonden wat verder naar achteren en vertrokken 1 minuut achter de voorste.

Bij het eerste klimmetje (Suzette) sloot Graafmans bij de kop van de koers aan. Hij bevond zich in bijzonder goed gezelschap. Naast Lourd, Polveroni, Smits en Vos ontwaarde hij ook Nicolas Ougier en Kenny Nijssen.

Bij het naderen van de Mont Ventoux gedroeg de eerste groep, die inmiddels tot een man of 50 was uitgedund, zich al wat zenuwachtig. In Malaucence, vlak voor de voet, hielt een 5-tal renner het niet meer en zij sprongen uit de groep weg.

De 5 begonnen met 30 seconden voorsprong aan de Ventoux. Het beviel Polveroni en Ogier allerminst, toen de koplopers, na enkele kilometers klimmen, nog niet in het zicht waren. Zodoende schroefde ze het tempo op.

De groep van 50 spatte uit elkaar en slechts een select gezelschap kon de twee Fransen volgen. Het uitgangspunt van Sjef was bekend en hij volgde. Al snel kregen ze de koplopers in het vizier. De koplopers voelde de hete adem in de nek en demarreerden als een gek. Een waar slagveld. De groep Polveroni / Graafmans nam ze één voor één op de korrel. Geen enkele van vroege vluchters kon aanklampen. 1 dappere krijger bleef op de Ventoux uit de greep van groep Polveroni, Patrick Fiorentino.

Achter deze groep vormde zich enkele kleine groepjes. Naast enkele Fransen zaten Hylke Sibtsen, Kenny Nijssen en Hendrik Vos hierbij. Daarachter werd de kar getrokken door mijn Franse cyclovriend Nicolas Raybaud.

Fiorentino dook als eerste de mist in en kwam met anderhalve minuut voorsprong op de groep Polveroni, Lourd, Ogier en Graafmans. De twee andere renners in de groep reden de ‘korte’ versie.

Al ruim een kilometer voor de top constateerde Graafmans dat ze op een gratis spookrit getrakteerd zouden worden in de afdaling. Van licht werd het donker en vervolgens zag je geen hand voor ogen meer. De mist werd dikker en dikker, de wind was niet te harden, de wegen nat en Graafmans zijn bril begon te beslaan. Polveroni pakte snel een bidon op de top aan, ritste zijn jasje dicht en dook, als eerste achtervolger, het donkere gat in.

Hierboven nog enkele ‘sfeerbeelden’ van de afdaling. In het achterveld waren enkele dusdanig bevreesd voor deze afdaling, dat ze de eerste kilometers te voet aflegde.

De finale

Polveroni was al na 10 meter uit het zicht verdwenen. Polveroni kent de afdaling op zijn duimpje en dook onverschrokken, balancerend op de grens van verantwoord risico en bewuste roekeloosheid, de diepte in. Desondanks kwam hij geen meter dichter bij Fiorentino die als koploper in de koers vleugels had gekregen.

Graafmans dook als derde de afdaling in. Rillend over zijn hele lijf en met knikkende knieën, aangezien geen enkele bocht zichtbaar was. Na 3 kilometer kon hij weer opgelucht ademhalen en zag letterlijk en figuurlijk het licht.

Na de afdaling was Polveroni zijn achterstand onveranderd gebleven. In Sault lag Fiorentino op kop, Polveroni anderhalve minuut daarachter en het groepje Lourd, Ogier en Graafmans kwam 2 minuten na Polveroni beneden aan de voet. Het groepje met Vos, Nijssen en Sibtsen zat daar niet ver achter.

In de 30 daarop volgende kilometers vrijwel een status quo tussen Fiorentino en Polveroni. Pas vanaf 10km voor Malaucène begon de voorsprong opeens rap te slinken. Ondanks dat Polveroni de geseling van zijn zware inspanning duidelijk begon te voelen, bleef hij onverminderd hard doormalen. In de wetenschap dat het Fiorentino op dit moment zeker niet beter verging, dook hij diep tussen de beugels in en vlak na  Malaucène haalde hij de koploper in.

Op de Col de la Chaine liet Fiorentino het initiatief aan Polveroni en kwam niet meer op kop. Tegen Polveroni verklaarde hij dat zijn motor begon te haperen en dat dat waarschijnlijk iets met zijn bloedsuikerspiegel te maken had. Vlak daarna sloeg Polveroni zijn slag en reed in een strak tempo Fiorentino eraf. In de wetenschap dat hij van achteren geen ‘gevaar’ meer hoefde te verwachten, reed Polveroni, eindelijk met een beetje rugwind, naar de finish. Op het nog rustige marktplein in Beames De Venise soleerde hij naar de winst in deze prestigieuze cyclo. Polveroni verkeert momenteel in bloedvorm en genoot met volle teugen van zijn tweede overwinning dit seizoen.

Anderhalve minuut achter Polveroni kwam Fiorentino als tweede over de meet. Graafmans toonde zich een gentlemen is daarnaast gewoon geen sprinter. Zodoende kwam hij als 5e onder de finishboog door, achter Ogier en Lourd.

Het groepje met Vos, Nijssen en Sibtsen ontplofte op de Col de la Chaine, waardoor ze  alle 7 binnen twee minuten solo over de meet kwamen. Sibtsen werd 9e en Nijssen 10e en Vos passeerde de finishlijn als 12e.

Uiteindelijk wisten 72 Nederlanders en Belgen de finish te bereiken in deze barre tocht. 21 van hen behaalden een plaatsje in de top 100.

Zie hier de volledige uitslag.

In de top 100 vinden we ook Jan ‘Mister cyclo’ Ryckbosch terug, Remi Wils en Sjef zijn maat, Jasper van Gils. Met het verstrijken van de jaren finisht Remi steeds korter in het scratch klassement. Wils heeft de fiets pas laat in zijn bestaan ontdekt en heeft de afgelopen drie jaar aardig wat progressie geboekt.  En zo werd Remi, net als de week ervoor in de Eddy, knap derde in zijn leeftijdscategorie.

Achteraf natuurlijk de gebruikelijke pasta party. Dat de individuele relazen van deze dag tot heroïsche proporties werden opgeklopt, dat mag. Want iedereen die de Mont Ventoux wist te trotseren was per definitie een onverschroken cycloheld afgelopen zaterdag.

Snel, Hornetz en de hoofdrolspelers van de Eddy Merckx en Mont Ventoux treffen elkaar aankomende zaterdag in Les 3 Ballons. Dat zal ongetwijfeld een cyclo spektakel opleveren. Cyclobenelux wenst alle wielertoeristen, die zaterdag L3B rijden, alvast veel succes!

Drie pracht kerels!

Ik voel mezelf onlosmakelijk verbonden met het onderwerp waar ik over schrijf. Het onderstaande relaas is geschreven op basis van mijn eigen objectieve waarneming, die ondersteund wordt door de fotocollectie. Daarnaast wordt de objectiviteit weer schade aangedaan door mijn subjectieve beleving. Geen schroom, op de afgelopen grijze zondag gooi ik er gewoon nog wat extra kleur in. Daarnaast steunt het koersrelaas op de ooggetuigenverslagen van de hoofdrolspelers van de dag. Op bepaalde punten ook met subjectiviteit doorspekt. Kristof Wielfaert zit altijd het dichtst bij de waarheid als je achteraf alles checkt. Zodoende wordt het verhaal in eerste persoon enkelvoud weergeven en zo nu en dan zit je in het hoofd van een renner de koers te herbeleven.

Mijn Eddy begon toen de startlijst werd gepubliceerd. Op basis van de startlijst had ik een ‘shortlist’ gemaakt. Iets langer dan louter de 10 topfavorieten, maar tevens met enkele nieuwe namen, fietskennissen en de volledige ‘subtop’. Dit leverde al snel iets meer dan 130 namen op. “Dat ga je toch niet uitprinten Rob, dat slaat nergens op.” “je hebt gelijk Paul, ik zie wel wie ik zie, maar check die lijst nog eens, dit wordt ondanks het voorspelde pokkenweer bijna een volledige cycloreünie!”

Om 4 uur een sloot espresso erin en drie kwartier later stapte we de auto in. De rit, van Amsterdam naar Huy. De prognose volgens de routeplanner 2u54. Dit is overigens enkel haalbaar onder de meest ideale omstandigheden. 2u54mn later parkeerden we de auto op 100 meter van de start. Een miezerig buitje daalde op ons neer en de wegen waren volledig nat en spekglad.

Om kwart voor acht troffen we een desolaat plein in het stadscentrum aan. Een grauwe grijze troosteloze aanblik. Enkel de felblauwe opgeblazen startboog deed vermoeden dat hier iets stond te gebeuren. Ondertussen werd er door een legertje vrijwilligers, diep weggedoken onder de capuchons van hun regenjassen, stevig doorgewerkt om alle startboxen gereed te maken.

Om 10 voor acht rolde Roland De Ruyver als eerste dappere krijger het startvak in. Wij verkozen voorlopig even het afdakje voor een garagebox. Even later kwam Jos Wolfkamp de situatie inspecteren. “Tja, als ‘oudere jongere’ moet ik me, op basis van deze startvolgorde, in het eerste uur behoorlijk manifesteren!” Nadat eerst Jeroen Vermunt bij ons kwam staan, schoof er binnen 5 minuten nog een peloton renners onder het afdakje aan.

Pas 20 minuten voor de start doken uit alle hoeken dik ingepakte renners op. Ondanks de regen waren de meeste goed gemutst. Esteban Talloen, de winnaar in Calais, en Anthony Spysschaert namen direct vooraan plaats.

Anthony vertrok nog met de hechtingen van Calais, waar hij in de finale helaas een schuivertje maakte. Niet veel last van en met een bijzonder goed vormpeil had hij er deze dag bijzonder veel zin in. “Hey Edith, hoor jij ook niet vooraan te staan?” “Ehh, ik blijf geen 28, de jaren tellen gewoon door!”

Peter Enckels is dit cyclo seizoen al lekker begonnen. In de kop van de koers in Saint Tropez, derde in Calais en vorig weekend deed hij aan de Nove Colli mee. Het eerste uurtje ging zeer voortvarend, maar toen hij op een helling de kop van de koers moest laten gaan begon hij zich niet lekker te voelen. Na twee loodzware uurtjes kwam hij er doorheen en reed nog straf naar de 47e plaats. In de Eddy startte hij zonder persoonlijke ambitie. Gewoon een mooie toertocht rijden in gezelschap van zijn partner Annick Dircx. Achter mij langs liep de winnaar van Saint Tropez. Martin Kelderman was met bijna zijn voltallige Granfondo team, inclusief een gelegenheidsrenster, present.

Een vakje verder naar achteren Leon van der Ster. Mister cycloteam was weer met een aardige delegatie naar Huy afgereisd. Vooraan op Perron 3 (cat 35-39jaar) staan De Clerq, Neirinck en Everaert klaar.

5 minuten voor de start nog even snel naar perron 4. “Hey Robro!” “Hey Rob, sta eens even stil, dan maak ik ook eens van jouw een foto.” Nog 3 minuten en de lintjes tussen de leeftijdscategorieën werden doorgeknipt en vervolgens schikte de renners razendsnel op.  Aangezien we de auto aan de andere kant van de startrij hadden staan, repte ik me weer vlug naar voren en moest helaas perron 5, 6,7 en 8 overslaan.

De dame die voor me langs flitste had uiteraard geen aandacht meer voor mij. Kirsten Niessen, die soepel over het hek sprong alvorens ze op haar carbon racer klom. Aan de andere zijde stond David De Bie goed ingepakt in de rij. Zijn makker Johan Devroe was er ditmaal niet bij. Jeroen Vermunt had zijn schuilplaats inmiddels ook verlaten en was tussen de meute aangeschoven.

Ah daar hebben we Michael Ossieur. Vele van zijn fietsmakkers stonden aan het vertrek in Calais. Hijzelf was toen met zijn gezin in Frankrijk op vakantie. Bakken op het strand en soms afkoelen in zee? Nee, nee, Michael had er eentje uitgepikt en reed in de cyclo La Vençoise mee. Op zeer verdienstelijke wijze wist hij daar beslag te leggen op de 15e plek. Kenny Nijssen behaalde daar een 9de plaats, net als in de BraBra Granfondo. In Italië moest Kenny daarvoor overigens 991 wielertoeristen passeren, wat al een prestatie op zich is. Nijssen werkt met zijn Franse elite ploeg een leuke kalender af dit seizoen. Als er een leeg elite weekend opduikt in zijn agenda, dan zal hij zich gewoon weer kranig tussen de cyclokleppers weren.

Kristof Wielfaert en JP Bolle stonden er zeer ontspannen bij. Wielfaert is momenteel in zeer goede doen. In het Belgische elite circuit stond hij al meerdere malen op de hoogste tree, in dit nog prille seizoen. Op woensdag had hij de ‘kritieke’ punten in het parcours verkent. Net als Guy De Coster, die het gehele parcours als generale repetitie afwerkte. Van de ‘cyclo clan’ van Michael en JP was Bram ‘billa’ Schittecatte de grote afwezige. Hij zat helaas ziek thuis. In 2010 was Bram nog een unicum toen hij met goed gecultiveerde gezichtsbeharing ten tonele verscheen. Hiermee werd hij allerminst het lachertje, maar een heuse trendzetter. Zijn makkers Michael en JP, maar ook een aantal andere,  reden deze editie met een stoer baardje mee.

Jim Koren overkwam wat Paul in 2007 met de Criquielion meemaakte. De ultieme vorm van zelftraktatie. Een cyclo rijden op je verjaardag! Kristof Houben ging van start in zijn Mount Everest jack. In de Nove Colli, de week ervoor, deed hij iets wat nog geen enkele Belg of Nederlander het afgelopen decennium is gelukt. De gehele dag reed hij in de kop van de koers tussen de gerenommeerde Italiaanse Granfondo kleppers. Sommige van hen zijn de echte kleppers, andere zijn achteraf bezien granfondo Di Luca’s. Jaarlijks lopen er weer vele tegen de lamp. Iets waar ik me helaas al lang niet meer over verbaas als er weer zo’n bericht komt uit de laars. Er had voor Houben zelfs nog meer ingezeten, maar na een lekke band kwam hij nog wel mooi binnen op de 7e plaats.

Paul had in de aanloop naar de Eddy besloten niet van starten en, in navolging van zijn broer, gewapend met camera langs de kant te staan. Net als ondergetekende, maakte ook hij wat praatjes en schoot een paar plaatjes. Ronald van Herp is in de afgelopen jaren al een aantal maal 1 van de strijdmakkers van de kameel in de cyclo’s geweest. “Hey Paul, leuk dat je er bent, maar zonder fiets, dan ben ik niet van je gewend.” “Het lukte me niet om me voor deze cyclo op te laden en daarnaast een beetje bevreesd voor de afdalingen op de natte paden.” “Carl kwam als 1 van de laatste aan. Ditmaal stond hij niet voor, maar helemaal achteraan.

De omroeper telde af van 10. De grootste wielrenner aller tijden inspecteerde zijn revolver en hief het wapen, met een nonchalante Clint Eastwood blik, in de lucht. 5, 4 en Van Damme en Buysse schoven op het laatste moment aan. 2, 1 en na de knal van Eddy vertrokken de renners, ieder met zijn eigen ambitie in deze cyclo Ardennen processie.

De Koers

De renners konden de licht verkleumde spieren direct op spanning brengen. Gelijk rechtsaf de Long Thier op. Wij sprongen in de auto en reden, met rits auto’s voor ons, achter de bezemwagen aan.

De renners sloegen linksaf richting de Côte de France, wij reden door op de N66, om op een glooiende strook, net voor Tinlot, de ontwikkelingen rond kilometer 22 waar te nemen.

Vlak na de 2e beklimming opende Bart Van Damme het bal. Koen Maris vloog direct achter hem aan. Even later kwamen Frederic Glorieux, Wouter Vandenbergh en de Nederlander Tjarco Cuppens zich bij de twee koplopers voegen. Het spel was op de wagen.

Deze 5 heren zagen we als eerst passeren. Het weer was bijzonder guur, toch gingen deze dappere krijgers al behoorlijk vroeg in de koers op avontuur.

Achter de kopgroep kwam het eerste peloton, van een man of 50, op 40 seconden langs. Met Talloen en Spysschaert op kop. Vlak daarachter, in tiende positie, een stem met een zeer rustige intonatie, waarbij je het gevoel krijgt, die kerel heeft nog geen seconde gereden in zone D3. Mijn grote vriend, die ik in de startrij vrijwel nooit zie. “Hey Robbie”. “Hey Bury.”

Een aantal riepen me iets anders toe. Pech die, lek dat. De bidons vlogen door de lucht en die en die lagen op hun gat. Tja, een prestigieuze cyclo in de regen, je hoopt het natuurlijk niet, maar er gebeurd altijd wat. Ook wonderen! In de finale hoorde Ronald van Herp wat tikken in zijn achterwiel. Geen tijd om te controleren en gewoon direct de rem volledig open gezet. Toen hij bovenkwam op de muur van Huy zag hij dat een veiligheidsspeld zijn achterwiel had doorboord. Sometimes you’re just lucky, Ronald zijn band was wonderwel niet lek!

Het tweede peloton zat 1mn20 achter de kopgroep. Daarachter vele groepjes en duo’s en eenlingen. Een aantal terugvechtend naar het groepje waar hij/zij in zojuist nog in zat. Andere konden zich beter laten terugvallen in een achtervolgend groepje. Maar toch altijd leuk om te zien, zo’n ferme chasse patat.

Kirsten Niessen en Margriet de Beus reden bij de dames gezamenlijk voorop. Edith zat daar al een stukje achter en was bij het passeren al duidelijk bevangen door de kou. Dit zou niet haar dag worden. Niet enkel Vanden Brande, ook vele andere behaalde hun prestatie niveau niet vanwege onderkoelingsverschijnselen. Hoofdzakelijk de renners die bijzonder strak staan

Net enkel bij de renners, ook met mij in de auto, is er altijd wel iets dat fout gaat. “Verdomme waar heb ik nu ook al weer die kaart!” Hoe ik het gefikt heb weet ik niet, maar op miraculeuze wijze zaten we luttele seconden later beide onder de Yoki drink. Dit bleek helaas het enige resultaat, weg kaart. Gelukkig had ik de route in mijn hoofd opgeslagen en hoefde we niemand de weg te vragen. Vanaf Hamoir zaten we weer op het parcours en volgde de glooiende wegen richting Tohogne.

Côte de Tohogne

Op het 70 kilometerpunt aangekomen bleken we op de top van de Côte de Tohogne lang niet de enige bermtoerist te zijn. Ook Frank Westdorp was op locatie als soigneur en fotograaf van cycloteam. Aangezien zijn plaatjes beter gelukt zijn, maak ik daar dankbaar gebruik van. Naast Frank ook deze dame, die de foerage voor haar partner strak in de achterzakken heeft geklemd. Na publicatie van een schone dame op het strand, met op de achtergrond mijn racefiets, in het Trek Ardenne verslag, bleek mijn ex-vriendin pardoes mijn kleding, die daar nog lag, in de vuilnisbak gegooid te hebben. Daar dacht ik aan toen ik deze foto maakte, met een niet te onderdrukken glimlach. Doei, doei en dag, als je dit leest, hopelijk voor jouw het laatste verslag. Ga van mijn website af!

Met een gemiddelde van 35km/u zouden de eerste na 2 uur koers langskomen. Aangezien we nog ruim een half uur de tijd hadden, bleven vanwege de regen nog even in de auto bivakkeren.

Na 1u56mn kwam de kopgroep langs. De heren werkte goed samen, maar hadden er duidelijk nadeel van het achtervolgende peloton ze op de glooiende stroken continue in het vizier hadden. Spysschaert was allerminst bezig met een vluchtpoging of achtervolging, maar op een loper van 6% vliegt hij er altijd lekker in. Met 2 man in zijn wiel kwam hij na 1mn10 langs. Het peloton, hier aangevoerd door Khalid Assojaa.

Op een handvol renners na zat vrijwel elke klepper die voor de ereplaatsen zou gaan strijden erbij. De eerste 45 renners die bovenkwamen op de Muur van Huy zaten in kopgroep of het eerste peloton. Dit kon op dat moment al met stellige zekerheid beweerd worden aangezien de 2e groep al op meer dan 5 minuten langskwam. Op 1 man na. Houben kwam enkele minuten solo achter het eerste peloton langs. “Verdomme weer een lekke band!” Dat was overigens al op een veel eerder punt gebeurd en zodoende was Houben vrijwel de gehele dag solo in de achtervolging. Remi Wils, in strijd voor een podiumplek bij de 60+ heren, zag Houben vlak na de bandenwissel op de fiets stappen. Aangezien hij op dat moment tussen twee groepjes hing, dacht hij geen moment na, “Houben zijn wiel, daar spring ik in.” 10 minuten met het snot voor ogen. Loslaten was geen optie. Gelukkig kwam het eerstvolgende groepje in zicht. Stik kapot sloot Remi tevreden bij deze heren aan. Na een minuutje was hij bijgekomen en keek eens om zich heen. “Ah, met deze heren gaat het wel lukken, 14 paar sterke benen.” Kristof Houben was toen allang weer uit het zicht verdwenen.

Margriet de Beus lag inmiddels solo aan kop bij de dames. Zij kwam een 30 tal seconden achter groepje 3 langs. Oei, oei, dat zou moeilijk worden om terug te komen en het groepje achter haar zit op ruim 2 minuten. Een moeilijke keuze, vol aangaan of even rustig aan.

Kevin Perceval kampte vlak na de top met een lekke band en viel weg uit groepje 2. Zag groepje 3 passeren en vlak daarachter vervolgde hij zijn weg. Samen met De Beus. Kevin kreeg al snel door dat deze dame er alles voor over had om zich terug in het groepje te vechten. “Als we het halen ga ik je zoenen”. Vol met verse goesting vloog Kevin erin. Na een slopende koppeltijdrit kon de meesterknecht voldaan Margriet in de groep terugbrengen. Ja, voldaan, maar volledig gesloopt. Het bleek zijn laatste kunststukje van de dag, bij de eerst volgende hoogtemeter lag hij er gelijk af. Margriet hielt haar woord en Kevin kreeg een dikke zoen achteraf.

De finale

Terug naar de kop van de koers. Na de Côte de Tohogne volgt er een kleine 40 kilometer over glooiend parcours zonder noemenswaardige heuvels. De kopgroep bleef mooi ronddraaien en de verstandhouding onderling was goed. Achter hen werd door de het eerste peloton de koers in feite goed gecontroleerd. Vele van deze 50 renners waren allang blij dat ze er nog bij zaten. De achtervolging op de koplopers werd aan een select gezelschap overgelaten. Ik ga ze hier niet allemaal noemen, maar het waren voornamelijk Bury en Talloen die een flinke duit in het zakje deden. Door hun kopbeurten zijn ze seconden voor seconden dichter naar de 5 toe gereden.

Op google earth hadden we het al gezien. “Rob, met die smalle wegen van de laatste helling zone, daar heb ik geen zin in.” Zo reden wij door de mist, tussen ‘The Hills of Condroz’, terug naar Huy. Vele groepjes toerrijders passerend zagen we 10km voor Huy een wandelaar. “Lek?” “Nee, kettingbreuk.” “Nou, hop, instappen man!” Stefan bleek al enkele kilometers gelopen te hebben door de regen. Dus zijn schoenplaatjes waren helaas al afgeschreven. “Tjee, jongens, hier ben ik jullie erg dankbaar voor.” “Ik ken het gevoel Stefan. Zelf ben ik in 2006 in Morzine op soortgelijke wijze uit de brand geholpen.”

Na de overbruggingszone zat de 1e groep de koplopers inmiddels op de hielen. Vrijwel iedereen wist dat de koers in de laatste hellingen zone volledig zou ontploffen. Wielfaert was zich hier terdege van bewust en draaide, achter de kopgroep, als eerste van het peloton, de Côte de Coutisse op. Het tempo werd flink opgeschroefd en overal in de groep vielen gaten. Deurbroeck realiseerde zich dat de finale nu serieus begonnen was en trok vlug zijn jasje uit. “Nee, dat meen je niet! Eerst in Saint Tropez lek vervolgens in de Nove Colli en nu dit. Shit!” Gelukkig kon hij zijn jasje vrij makkelijk tussen zijn derailleur uitvissen en de achtervolging inzetten. Vlak voor de top sloot hij bij de voorste 20 aan.

Na de afdaling werd de kopgroep ingelopen. Op 1 dappere strijder na. Wouter Vandenbergh reed nog even solo aan de leiding en werd op de Haut-Bois achterhaald.

“Dit is mijn moment, ik voel me goed.” Deurbroeck schakelde op en sprong uit de groep weg. Spysschaert zette de achtervolging in en kwam tot op het wiel. Deurbroeck zette nogmaals aan en liet Spysschaert staan. Deurbroeck kreeg vleugels en werkte de hellingzone bijzonder rap af. Bury had nog niet door dat Vandenbergh reeds was ingelopen. In een verschroeiend tempo schudde hij, tezamen met zijn ploeggenoot Collard en de ijzersterke Minnaert en Ossaja, de rest van de groep op de twee voorlaatste hellingen van zich af. Ook Glorieux zat hier weer bij. Al de gehele dag in de aanval, bijzonder straf.

Na de 6 pittige beklimmingen nog 10km richting de Muur voor Deurbroeck. Achter hem was niemand op komt. Eindelijk kwam de organisatie melden dat hij ongeveer 55 seconden voorsprong had. 55 seconden klinkt anders dan een dikke minuut. In de veronderstelling dat er 20 man op hem aan het jagen waren zette hij zich nogmaals schrap. “Ik ben dan wel klein van postuur, maar naast klimgeit ook weldegelijk een aardige rouleur.” Diep in tussen de beugels weggedoken trok hij, continue wisselend tussen de 11 en 12,  met 45km/u vol door naar Huy. “Laten we zeggen a 90% en niet volledig tegen mijn limiet Rob, ik moest tenslotte ook de Muur nog op.”

Bury en zijn 4 kornuiten lieten zich inlopen door 10 achtervolgers op de wegen richting Huy. Deurbroeck reed solo zo hard, dat hij bij de voet van de Muur, niet 1, maar bijna 2 minuten voorsprong had.

Ik stond naast het kappelletje, Paul 30 meter lager en tuurde de diepte in. “Wie, Paul, wie?” “Deurbroeck”. “Ah, dik verdient. Allé kom op Bart.” Ondanks de krampen reed Deurbroeck in een roes omhoog en kwam na 4u11mn, met een gemiddelde van tegen de 36km/u, als winnaar over de meet.

Uit de groep van 15 trok Thom Rutten, de winnaar van de Rooks Classic en tevens de enige Nederlander in de groep, gelijk in het offensief. Hij klom bijzonder rap, maar begon bij het kapelletje iets te blokkeren. Op de foto zie je In de achtergrond Bury al bijzonder hard aangaan, met Glorieux erachteraan. Vol bewondering zagen de toeschouwers in de bocht deze brute versnelling. Door de speaker hoorde Bury al dat zijn vriend gewonnen had. Zeer geëmotioneerd vielen ze elkaar in de armen. Deurbroeck komt, in tegenstelling tot vele van zijn concurrenten, enkel jaarlijks in een aantal cyclo’s zijn benen strekken. Voor hem geen EZC wedstrijden, hij moet op zijn onderrug bijzonder zuinig zijn. “Heerlijk, vandaag lukte alles en aangezien de jaren beginnen te tellen, voelt deze overwinning extra fijn.”

Frederic Glorieux was vrijwel de gehele koers in de aanval. Ondanks dat gegeven beschikte hij nog over 1 ferme cartouche op de Muur en reed knap naar de derde plaats. Links achter Glorieux zie je de dat de strijdt om de podiumplaatsen in de jongste leeftijdscategorie aan het losbarsten is. Met Ossaja op kop en in zijn spoor Minnaert en Talloen.

Spijtig voor Minnaert, want vlak daarna vloog zijn ketting eraf. Zodoende werd Denys achter Ossaja en Talloen derde bij de jongeren. In tegenstelling tot z’n collega wielertoeristen, met een dergelijk laag vetpercentage, was Denys geheel niet bevangen door de kou en weerde zich kranig in zijn debuut cyclo. Met slechts 71kg bij 194cm was hij in mijn optiek de cyclo Johan Van Summeren deze dag.

Na Guy De Coster en Bob Michels was de top 15 binnen. Voor Spysschaert, net als in Calais, helaas geen ereplaats. 25km voor de meet kreeg hij een te kampen met een leegloper en 5 kilometer voor Huy reed hij met een plat en verweerd stukje rubber om zijn carbon velg. Jammer voor Anthony en de velg, want zo wordt het wel een hele dure hobby.

Zie hier de gehele uitslag van de Eddy Merckx 2013

De 63 jarige Rudolf Sluyts werd de winnaar in de 60+ categorie. Jazeker, ook de ‘oudere jongere’ rijden zeer rap. Sluyts had slechts 4u42mn voor het parcours nodig. Remi Wils rolde enkele minuten na Rudolf als derde over de meet. Bijzonder content met zijn eerste officiële pudiumplaats

De Dames

Bij de dames bleef de situatie nagenoeg onveranderd. Margriet de Beus reed in een puike tijd van 4u35mn naar de winst. Kirsten Niessen zat er maar twee minuten achter. Onderweg kampte zij, net als vele andere, met een lekke band. Haar teamgenoot Van Dijk bleek zeer galant. Hij stond direct zijn wiel af waardoor de schade voor Kirsten beperkt bleef. Ils Van Der Moeren, passeerde onderweg, tot haar grote verbazing, een opgebrande Vanden Brande. De realisatie, ‘ik rij voor de derde plaats’, gaf haar extra goesting. Op de Muur kopte ze die klassering er ook met verve in.

Achteraf hebben we natuurlijk weer lekker bij gekletst met vele noeste krijgers van de dag. Net als Dimitri. Hij gunde zich geen tijd om alvast wat warms aan te trekken, maar gelukkig, de BBQ draaide al op volle toeren. Ahh, dat is even lekker. Kaj Raaimakers trakteerde zichzelf op een strafkamp. Het remblokje liep dusdanig aan dat zelf een vlakke weg, 6% omhoog leek te gaan. Ook Bart Vrolijkx had pech. “45 minuten langs de kant gestaan, WK ambities weg.” De kameel had niet gereden en zo werd Robro het sluitstuk van deze cyclo show. “Biertje Ro?” “Ehh, ik ben net boven man, geef me een paar minuten, dan kom ik zo!”

Paul en ik hebben een bijzonder plezierige dag gehad. Naast de bovenstaande foto’s hebben we er nog veel meer gemaakt. Deze worden binnenkort op de facebook pagina geplaatst.

Zondag Calais, dat zou ons eerste cyclotripje worden. In de loop van de week temperde Spysschaert zijn kansen voor de zondag. Pips thuis aan de antibiotica. Zelf lag ik toen op de bank, na een te enthousiaste dag volledig geveld. “Verdomme, ik kan niet lopen, zondag ga ik niet halen.” Mister Talloen heb ik uiteindelijk niet gebeld.

Les Six Bourgeois werd afgelopen zondag voor de derde keer georganiseerd. Deze cyclo is 1 van de 9 evenementen op de Franse Trophée Passion 2013 kalender. De route voert de renners door het Parc Naturel Régional des Caps et Marais d’Opale over een heuvelachtig parcours, met start en finish in Calais. Zoals je in het onderstaande profiel ziet wisselen lopende hellingen en splijtende kuitenbijters elkaar af.

Wielfaert vertrok zaterdag samen met Joris Cosyn om daags erna te debuteren in deze cyclo. In voorgaande jaren legde hij in 2  ‘kleinere’ Franse cyclo’s  2 maal beslag op de tweede plaats en in La Jean Paul Garde was 2 weken geleden iedereen de baas.

Via Google Earth had hij uiteraard het parcours al verkend. Op zaterdag op de fiets samen met Joris ook nog de eerste 30km en laatste 30km van Les Six Bourgeois gereden. Hun ‘ game-plan’ voor zondag kreeg vorm. ‘op de eerst helling, na 10km, de grote schifting en vervolgens alles op alles op de laatste klim.

Zij waren natuurlijk niet de enig renners die met ambitie aan de start stonden. Voor Spysschaert was, na enkele donkere dagen, de hemel al weer redelijk opgeklaard. Na een fantastisch gereden Espace Cycles, ook in Calais present, Bram Schittecatte en Michiel Minnaert. Naast Minnaert en Schittecate waren er nog een aantal renners hun wielertoeristen ‘clan’ mee. Waaronder Thomas en JP. Ook Peter Enckels, die al bijzonder straf reed in de GF Saint Tropez.

Daarnaast Lorenzo Arena. De Italiaanse vriend en fietsmaat van Carl Moors. De vorm goed en keramische lagers die vrijwel zonder weerstand rollen. Deze man was allerminst van plan om rustig in een peloton deze koers uit te bollen.

Voor sommige al tweede of derde, voor andere de eerste van het seizoen. Oh ja, wie kwam hier nog meer zijn cyclo seizoensstart beleven, Estbeban Talloen.

De Koers

Een pittig rondje in een mooi landschap decor. Naast de hellingen speelde er nog een prominent element mee. De wind, ongeveer kracht 5 beaufort. Ondanks de straffe tegenwind ging Peter Enckels er al op 4km na de start vandoor. De op hem inbeukende wind deerde Enckels niet en hij reed in een gestaag tempo weg bij het peloton. Zo gezegd, zo gedaan. Op de eerste helling ging Wielfaert snoeihard aan. Samen met Cosyn. Het peloton spatte uiteen en overal vielen gaten. Minnaert zat nog rustig achter in het peloton toen Kristof aanging. Net voor de top kwam hij bij het voorste groepje, alwaar hij zijn karretje aanhing. Kristof zelf kwam met een kleine voorsprong boven, maar besloot zich in de groep terug te laten zakken. Dit groepje bestond nog uit 20 man.

Uit de voorste groep was inmiddels Lorenzo Arena weggesprongen en zette in volle vaart de achtervolging op Enckels in.

Op de volgende helling, rond kilometer 19, vloog Wielfaert, ditmaal vergezeld door Esteban Talloen, er weer in. Vervolgens sprongen ook Anthony Spysschaert en Bram Schittecatte uit de groep en sloten bij Wielfaert en Talloen aan. De 4 achtervolgers verstonden elkaar goed en maalde op de grote plaat straf rond. Met de wind in de rug, op de vlakke stroken, kwam de snelheid af en toe tot boven de 55km/u. Op de 50/12 viel dit tempo voor Bram ternauwernood bij te benen, “Ik blijf erbij, ook al komt het uit mijn tenen!” Op de eerstvolgende helling liet hij de drie hardrijders lopen en werd even later door de achtervolgende groep ingelopen.

De drie maalde hard door. Voor heren met dergelijke lichamen is dat het ultieme plezier. Na 40 koers hadden ze de twee koplopers in het vizier. Erop en erover. Enckels en Arena sloten mooi bij de drie aan.

Het tempo bij de koplopers bleef hoog en rond kilometer 100 schakelde Spysschaert, op twee hellingen, nog een pittig tandje bij. Net een tandje teveel voor Arena op de eerste klim en voor Enckels op de tweede, die de drie moesten laten lopen.

De finale

Wielfaert, Spysschaert en Talloen. Zij deelde hier de laken uit en gaven de rest een potje van katoen. Op deze dag alle drie even sterk en verzette berenwerk. Tot het noodlot de drie van elkaar scheidde. Op 15km voor de meet maakt Spysschaert helaas een inschattingsfout en gaat onderuit. Talloen reed vol door op kop en had van de val niets gezien. In een verwoede poging, op slechts 100 meter, zette Wielfaert de achtervolging in. Op het steilste stukje van de laatste helling, Cap Blanc Nez, komt Wielfaert tot op 20 meter. Op de uitloper trekt Talloen strak door en wordt het weer 100 meter.

Zonder het schuivertje van Anthony, had dit normaal gesproken een sprint tussen de drie heren geworden. De echte finale was minstens net zo boeiend. De laatste 10km richting Calais. Wielfaert wou allerminst onder doen voor Talloen. Diep in de beugels zette hij zich schrap en maalde de 53/11 rond. Talloen zijn vaatje was ook nog lang niet leeg. In hetzelfde verzet als zijn achtervolger en met het briesje in de rug, reden ze, slechts op 100 meter van elkaar, dik 50km/u. Esteban hielt het vol tot de meet. Een bijzonder knappe prestatie hoe hij zichzelf naar zijn eerst cyclo winst reed. Enkele seconden later kwam Wielfaert als tweede aan. Enckels was niet stil gevallen nadat hij moest passen bij de drie. De enige die hij onderweg nog tegenkwam was een gehavende Anthony. De achtervolgers zouden Enckels niet meer achterhalen en zo legde hij toch zeer knap beslag op de laatste podiumplek. Voor Spysschaert helaas geen plaats nummer drie. Voor hem helaas slechts een troostprijs, 4x genaaid, 3 maal in de elleboog en 1 maal in de knie.

2 minuten film Jon Wielfaert: Les Six Bourgeois 2013

Uiteraard weer leuk beeldmateriaal van Kristof zijn vader. Bij de eerste passage zien we Enckels en vlak daarachter Arena. Bij het tweede punt de kopgroep van 5. Achter de kopgroep ontwaar ik de camper van de heer Spysschaert. Uiteraard zeker niet het meest geschikte vervoersmiddel om de koers te volgen, maar vanuit dit huis op wielen is mooi wel de finale sprint van de eerste editie vastgelegd. Spysschaert won die editie voor Bruno Timperman.

De groep achtervolgers was met nog 20km te gaan uitgedund tot 9 man. Minnaert hoopte nog op een podiumplaats en sprong, met een ferme demarrage, samen met Cosyn uit het groepje weg. Kop over kop passeerde ze eerst Arena en even later Spysschaert. Vlak voor de top van de Cap Blanc Nez kregen ze Enckels in het vizier. Die reed de laatste 8km echter even hard en zo streden deze twee heren voor plek vier. Minnaert voelde dat Cosyn sterker was. 1km voor de meet zette Cosyn vol gas aan en kletste Minnaert uit het wiel. Zo passeerden zij als 4e en 5e de finishlijn.

De top 10

Zie hier de volledige uitslag van Les Six Bourgeois

De deelnemers waren zeer content met de professionele organisatie van dit cyclo evenement. Na de koers uiteraard nog een gezellig onder onsje met elkaar.

Dit weekend wederom een druk cyclo weekend. La Look in Frankrijk, de Nove Colli in Italië en de Granfondo New York. Bij al deze evenementen zijn weer vele renners uit de Benelux present.

Cyclobenelux wenst iedereen alvast succes en veel fietsplezier dit weekend!

Die dag reed ik een rondje van 25km. Gemiddeld 20km/u ‘snel’. Halverwege even op een bankje chillen en de boel wat oprekken, het kwam allemaal een beetje in de knel. Maar ach, het komt wel weer goed, ik zit al weer aardig in mijn vel.

Bij mijn buren heb ik continu wat te verklaren. De ene dag zien ze me met krukken lopen, de volgende dag kunnen ze me weer volledig gehuld in Lycra ontwaren. “Nee nee, ik ben er nog lang niet. Ik ga enkel effe een uurtje masserend lostrappen.” Dat hun kreupele bovenbuurman zich daarvoor geheel in ‘proftenue’ steekt, is iets wat ze duidelijk niet snappen.

Een Golf TDI, maar helaas met een doorgeroest Lada onderstel. Dat is geen match, maar ik kom terug en blijf een cyclorebel.

De KlimClassic

De KlimClassic, voorheen de Steven Rooks Classic, bestaat sinds 2004. Het is nooit echt een echte cyclo geweest, maar net als vele andere cyclorenners hebben de gebroeders De Jong jaren achtereen in volle vaart over het parcours door de Voerstreek gesjeesd. Ondanks dat er officieel nooit een winnaar werd uitgeroepen, presenteerde de organisatie wel jaarlijks een klassement. Dat was van 2004 tot 2009. Vanaf 2010 kwam de organisatie met betrekking tot de verleende vergunningen in de problemen en presenteerde ze enkel nog een lijst op naam.

Dat bleek klassement technisch geen enkel probleem. Stap 1. Je opent de namenlijst met prestaties. Ctrl a, Ctrl c en Ctrl v in Excel. Filtertje eroverheen en hoppa daar is het klassement. Een kind kan de was doen.

Vorig jaar leverde de gekopieerde data van de PDF van KlimClassic echter een puinzooi in Excel op. 755 handmatige aanpassingen voordat de filter een klassement kon presenteren. Dit was een klus die Paul aan zich liet passeren. Zodoende geen KlimClassic in het 2012 klassement van CB. Bij deze editie 2013 was de conclusie na Ctrl v, hé, de KlimClassic doet toch weer voor het CB klassement mee.

Wie van de prominente cyclokrijgers waren bij deze editie niet op de afspraak. Frank Scheffer, de rapste deelnemer van vorig jaar. Ik vrees dat de ‘Patron van de Kempen’ zijn sabbatical verlengt en ook de ‘Redoute killer’ alias ‘The Terminator’ was niet present.

The Terminator

The Terminator? Tja, laten we beginnen met een groot understatement. Het zat Sjef Graafmans even niet mee. Voordat de man van vlees en staal ontstaat is er eerst een ‘Judgment Day’. Ik heb het hier niet over de eerste editie, maar uiteraard over de goedzak uit Terminator 2. 8 december 2012, brak Graafmans zijn heup na een val met de MTB. ‘Skynet’ nam hem direct onder handen. Sneden het been open en spalkte het heupbot door vier schroeven te boren in een lang stuk plaatstaal. Een vervelend en een luguber verhaal.

Vorige week belde hij mij. De strekking van het gesprek, “hoe gaat het met jou en  I’LL BE BACK.”

Niet te geloven, maar het is waar. Sjef is er gewoon weer bij dit jaar. Zijn heup houdt het goed, enkel de spieren doen pijn. Op twee benen loopt hij, net als mij, nog wat te strompelen. 1 januari waagde Sjef zich aan zijn eerste rit. Nu, 4 maanden later gaat het alweer ‘aardig’ als hij op de fiets zit.

Op 26 mei start hij in de Challenge Vercors en de weken daarna in de Granfondo Mont Ventoux en Les 3 Ballons. Vervolgens samen met Michel Snel naar de Maratona. Die avond wordt hij door Michel bij het vliegveld afgezet. Enkele dagen later vertrekt Sjef richting de Alpen. La Marmotte, daar eindigt dit jaar zijn cycloseizoen.

De koers

Wie van de bekende namen, die de KlimClassic als cyclo rijden, waren wel present bij dit evenement. Voor de ereplaatsen onder andere Hans Pijpers, Boris van Seeters, Jo Ferket, Carl Moors en Johan van der Hoog. Daarnaast natuurlijk Arnold Stam, de nummer 4 van de Elfstedentocht 1997 en ook Laurens ten Dam die wederom tussen de wielertoeristen de benen kwam strekken.

Na de start ging het niet super hard, maar het tempo zat er lekker in. Zo reed een aardig peloton naar de eerste serieuze beklimming.  Na ongeveer 30km en dat bleek ook direct de eerste grote schifting. Halverwege koers begon een kopgroep van ongeveer 35 man aan de eerste tijd geregistreerde klim. Op de Côte d’Oneux barste de koers los en vlogen ze omhoog. Ten Dam wachtte boven even op de eerste achtervolgers. Van der Hoog, Stam, Pijpers en Rutte. Moors kwam slechts 2 seconden achter Rutten boven. Echter, met in de voorste gelederen de heer Stam, dan weet je hoe laat het is. Hard doorrijden en lekker blijven rammen.

Zo stond de kopgroep van 5, twee beklimmingen later, aan de voet van La Redoute. Met een minuutje voorsprong op de eerste 20 achtervolgers.

Dit jaar dus niet Sjef Graafmans, maar op de Côte d’Oneux was het Johan van der Hoog en op La Redoute Arnold Stam, die als eerste in het spoor van een ontketende Laurens ten Dam over de top kwam.

De 5 bleven tot de finish bijeen. Ten Dam liet de eer aan de wielertoeristen en sprintte niet mee. Thom Rutten zette even aan, maar de rest liet hem begaan en zo rolde na Rutte, Pijpers, Van der Hoog, Stam en Ten Dam rustig over de meet.

Van de 20 achtervolgers bleven er 15 over. Met iets meer dan 3 minuten achterstand legde Van Zeggeren beslag op de 6e plaats, voor Moors, Ferket en Seeters.

KlimClassic 2013. Uitslag op plaatst van binnenkomst

Het gepresenteerde klassement is op plaats van binnenkomst en niet de netto rijtijd. Zelf sta ik bijvoorbeeld op nummer 1 bij de Gerri Knetemann Classic 2006 op basis van netto rijtijd. Echter voelt het niet als winst als je in werkelijkheid pas als 5e over de meet rijdt. Voor het CB klassement zal overigens wel gebruikt gemaakt worden van de netto rijtijden.

De nieuwe koning van La Redoute

De rapste man van de dag op La Redoute was Roland van der Sloot. De man uit Den Bosch knalde samen met een meer dan ontketende Bram Tankink naar boven. Bijna een halve minuut sneller dan Ten Dam. Oei, oei, ik ken hem nog niet, maar Roland was vandaag de man!  Zie hier het Redoute klassement.

Op zaterdag organiseerde cycloteam de ronde van Rossum. Bij de KlimClassic waren ook enkele cycloteam renners van de partij. De rapste van het stel was Erik Mattheij. Jos Kaal had lekker getoerd en vertrok pas rond 10uur. Wel vlamde hij de twee beklimmingen op. Op La Redoute kwam hij binnen de 5 minuten op de top.

Uiteraard was ook Johan Devroe weer van de partij en zoals we van hem gewend zijn, stond hij weer vooraan in de startrij. De initiator van het project cyclo4cancer kwam als 60e over de meet.

2 minuten achter Johan kwam een groepje renners over de meet. De opzet was, met de voorste mee, vol gas. Aangezien ze pas 5 minuten na de eerste startte concludeerden ze al snel dat de kopgroep niet meer te achterhalen was. We hebben het natuurlijk over? Yep, vorig jaar ging hij nog door voor community member van het Veltec team. Nog geen half jaar later een nieuw tenue, verse strijdmakkers en een prominente rol in het momenteel enige Nederlandse gesponsorde Granfondo Cycling Team. Dimitri Jongeneel maakte er een mooie ‘toertocht’ van. Zie hier hun verslag van de dag.

Een vraagje die ik enkele maanden geleden had. Dienen de cyclotoppers van dit moment rekening te houden met deze heren? Jazeker! We weten inmiddels wel wat Dimi kan. Na Saint Tropez ook geen vraagtekens meer achter de naam Kelderman. En de rest dan? Ik heb vele filmpjes bekeken en uiteraard ook die van dit groepje. Zeer leuke beelden. Kirsten Niessen is de enige dame in het team. Op het filmpje ontwaar je een rustige amazone, die in het zadel in een strak gelijkmatig tempo omhoog rijdt. Voor haar een explosie, een waar hengstenbal. Jongeneel had slechts 4 seconden langer nodig dan Ten dam voor de Redoute klim. Olaf Oussoren zat daar slechts 1 seconden achter, maar ook Den Hengst en Van der Pol doken op La Redoute onder de 5 minuten. In de komende cyclo’s komen deze heren volgens mij zeer aardig voor de dag.

Verder nog velen bekenden gezien in de lijst. Ook bijna de voltallige Boeloki posse. Uiteraard Boeloki zelf, Robro, Radje Radical en de gebroeders Goudkuipje. Net als vele andere cyclorenners zijn de heren voor de TransAlp in voorbereiding. Robro had er flink de gang in, straffe klimtijden en ruim een half uur eerder binnen dan zijn makkers. Zijn teamgenoot, Boeloki, voor de TransAlp weet inmiddels, ‘oei daar moet nog wat olie op en wat kilo’s af, anders krijg ik van Robro straf’.

Het blijft een mooi uitdagend rondje en het was een schitterende dag. Ik kan me alweer gaan opladen voor het volgende cyclo verslag.

Binnenkort het les Six Bourgeois verslag. In november stond de winnaar nog in een Amsterdamse disco te swingen. Gisteren deed hij met dezelfde benen hele andere dingen!

Vele cyclorenners rijden jaarlijks op Hemelvaartsdag de KlimClassic (voorheen Rooks Classic) als voorbereiding op de grote cyclo afspraken. Sommige rijden dit evenement als cyclo, de meesten als lange duurtraining, waarbij de benen enkel even worden getest op een tijd geregistreerde beklimming.

Nu dus ook weer een echte cyclo op Hemelvaartsdag in een voor velen een onbekende regio.

De eerste editie van de cyclo Escapes Cycles. Georganiseerd in de zuidelijkste regio van de Provincie Luxemburg in Wallonië. La Gaume is een zeer rustige en bosrijke omgeving, en jawel, hier en daar ook een klim.

Het parcours valt het best te vergelijken met de Luxemburgse Charly Gaul. Heel wat lopers en om de 30km een muurtje van 18% ertussen om het geheel wat afwisselend te houden. 182km, 20 klimmetjes en in totaal 2300 hoogtemeters.

Bij de start stonden er bijna 100 renners aan het vertrek. Voornamelijk eliterenners uit, laten we zeggen, ‘Het Kristof Wielfaert circuit’. Daarnaast enkele vooruitgeschoven posten uit de cyclo community. Niet de minste. Michiel Minnaert, Bram Schittecate, Bart Vrolijkx en jawel, mister Bart Bury.

De Koers

Na een gemoedelijke start in dit, na ik mij heb laten vertellen, schitterende decor, regende het aanvallen, de renners gingen er duidelijk voor! Minnaert nam de eerste poging voor zijn rekening. Vele zouden volgen, maar geen enkele hielt stand in het begin. Na 20km begon Vrolijkx aan een flinke benen test op de Côte de la Rouge en kreeg drie man in zijn wiel mee. De mannen van Escapes Cycles controleerden en de vluchters werden wederom ingelopen. Op de tussenstrook volgde pardoes een spontane uitvalspoging. Minnaert, Schittecatte en wederom Vrolijkx vlogen erin. Ook deze poging strandde en pas op de eerstvolgende klim volgde de eerste schifting.

Op de Côte Willancourt (33km) schakelde Bart Bury op en reed de hele groep aan gort. Schittecate zat in uitstekende positie en beet zich vast in zijn wiel. Na zijn vele vluchtpogingen was Minnaert ,bij aanvang van de beklimming, wat achterin de groep geraakt. Ternauwernood kon hij de gevallen gaten dichten en op het laatste moment de aansluiting vinden bij de voorste 25 renners.

De kopgroep reed gestaag naar de volgende helling. Een aantal met een afwachtende houding, andere zette zich schrap om aan te klampen bij de volgende verschroeiende versnelling.

Wie zou er gaan, wie hielt zich nog in. Zij aan zij voerde Vrolijkx en Minnaert het tempo op. Vrolijkx wierp een blik naar achteren. Na een blik van verstandhouding met zijn Racepoint ploegmaat, voelde zij niet enkel elkaar, maar ook het moment goed aan. “Kom op Bury, nu, gaan”! Zo gezegd, zo gedaan en Bury vloog tegen de helling op. Nog slechts 1 man in zijn wiel, Raphael Dion van Espace. Bury twijfelde want hij voelde, ‘er kan nog een tandje op’. Een solo met nog 130km te gaan leek hem echter geen goed idee. Een heuvelachtig parcours en de wind zat ook niet mee. Het tempo viel echter allerminst stil en naast Dion konden enkel nog Vrolijkx en Minnaert mee.

Vanaf hier geen koersrelaas zoals we zagen in de GF Saint Tropez. Geen strijd tussen de koplopers en de groep achtervolgers. De eerste groep achtervolgers bestond uit 6 man. Schittecate, David Van Roy, Marc Leyder, Kuboroe, Gillardin en Paternostre.  Bury was de stoomtrein in de kopgroep en zijn medestrijders deden goed mee. In het eerste half uurtje kwam Minnaert nog niet veel op kop, maar nadat hij was bijgetrokken van de vele vluchtpogingen was de samenwerking van de 4 meer dan top.

Na 75km had het viertal een voorsprong van 2 minuten op de eerste achtervolgers en een wedstrijd uur later kwamen daar nog 3 minuten bij.

De finale

Na 150km, met nog ruim 30km te gaan, viel Minnaert op de klim in Villers-la-Looue aan. Bury liet hem niet gaan en knalde over Minnaert heen. Bury en  Minnaert hadden vlot een gat geslagen. Op de volgende klim, 10km verder, ging Bury wederom keihard aan. Minnaert vermande zich en klampte aan. Of Bury op deze klim poogde om Minnaert definitief van zich af te schudden weet ik niet. Hij stond lang op de trapppers en tegen het einde van de klim schakelde hij direct bij. Wat ik wel weet, op zijn sprint vertrouwt hij niet. Op dezelfde klim Ging ook Vrolijkx aan en liet hier Dion achter en reed vanaf dit punt solo op de derde plaats.

In de resterende kilometers nam Bury op de hellingen het voortouw. Het leeuwendeel nam Bury voor zijn rekening, maar in de laatste 20km was er weldegelijk sprake een goede samenwerking. Stilzwijgend kop over kop richting de meet, gevolgd door een sprint van 2 heren die het sprint element absoluut niet tot hun specialiteit rekenen.

Zodoende een halve sprint. Bury reed tot 500 meter voor de finish op kop. Toen nam Minnaert over. Een bocht naar recht en een bocht naar links, nog slechts 150 meter te gaan. Bury zette zich schrap en ging toch nog even vol op de trappers staan en kwam Minnaert voorbij. Minnaert had nog 1 cartouche en kwam weer bij Bury langszij. Bury hielt direct de benen stil, het pleit was beslecht, deze cyclo was voorbij.

Zo won Michiel Minnaert, binnen een jaar na zijn debuut, zijn eerste cyclo. Een prachtige overwinning voor de jonge Oost-Vlaming. In strijd met Bart Bury, dan krijg je de winst zeker niet cadeau. De twee heren deden slechts 5u02mn over het traject, waarmee de gemiddelde snelheid ruim boven de 36km/u lag. Dit is wielertoerisme op het hoogste niveau. Zeer straf.

Bart Vrolijkx miste een pijltje en was even de weg kwijt. 2km omgereden, maar hij had alle tijd. Zo eindigde Vrolijkx, met 5 minuten achterstand, solo op de derde plaats.

Alle tijd, zat Dion hem dan niet op de hielen? Nee, spijtig voor Dion, maar hij reed lek.

De eerste 6 achtervolgers bleven de gehele koers bijeen. In de eerste 2 uur na de schifting met de kopgroep, werkte de 6 samen als een geoliede machine. Daarna begon hier en daar een motortje te haperen en de brandstof lichtelijk op te raken. Schittecate voelde dat voornamelijk David Van Roy, maar ook enkele andere rijders uit de groep sterker dan hem waren. Hij hielt het hoofd koel, werkte nog aardig mee, maar verspeelde niet al zijn kruit. Hij had nog 1 mooie kaart en die speelde hij in de laatste kilometers uit. Op 15 km voor de meet passeerde ze de teleurgestelde Dion. Zodoende zou het 6-tal gaan strijden om de 4e plek.

In de finale poogde de Espace renners het tactisch uit te spelen. Echter smoorde David elke poging de kop in. Met nog 2km te gaan vlamde Schittecate erin. Een sterk staaltje die het groepje pardoes in tweeën deed splijten. Bram nam, samen met Marc Leyder en Andre Kuboroe, de laatste bochten voor de meet. Kuboroe kwam de laatste bocht het beste uit en won de sprint voor Schittecate en Leyder.

Bekijk hier de volledige uitslag

De organisatie was zeer content met het verloop van hun eerste cyclo evenement. De start, de toewijzing van de startnummers, de uitpijling van de route en motorbegeleiding was als goed ervaren door de deelnemers. Natuurlijk zijn er ook een aantal verbeterpunten, maar het potentieel is zeker aanwezig. We hopen van harte dat de organisatie de ambitie heeft om rustig door te groeien en, net als de Trek Ardenne cyclo, binnen enkele jaren uitgroeit tot een gevestigd evenement op de kalender van de cyclorenners uit de lage landen.

De kalender van de cyclo’s en granfondo’s die meetelde voor het cyclobenelux klassement  2012 bestond uit 25 evenementen. In 2013 worden hier de volgende 6 cyclo’s aan toegevoegd:

9-4-2013 La Espace Cycles (provincie Luxembourg, België), 182km, 2300 hoogtemeters

12-4-2013 les Six Bourgeois (Noord-Frankrijk), 140km, 1700/2000 hoogtemeters

19-5-2012 Granfondo New York (VS) 170km, 2200 hoogtemeters

21-7-2013 La Charly Gaul (Italië) 142km, 3960 hoogtemeters

25-8-2013 la Laurent Desbiens (Noord-Frankrijk) 140km, 1000 hoogtemeters

14-9-2013 la Ronde Picarde (Noord-Frankrijk) 187km, 1400 hoogtemeters

10 redenen waarom les Six Bourgeois, la Laurent Desbiens en la Ronde Picarde in het Cyclobeneluxklassement horen.

Het Cyclobeneluxklassement is een echte referentie geworden voor cyclorenners. Wat opvalt is dat iedere cyclorenner wel een mening heeft over het klassement en wat eraan zou moeten veranderen.

Ikzelf vorm geen uitzondering op die regel. Ook ik heb een mening over het klassement en wel de volgende.

Klassement

Ik vind het namelijk jammer dat les Six Bourgeois, la Laurent Desbiens en la Ronde Picarde niet in het klassement opgenomen zijn. Waarom maken ze geen deel uit van de CBK-kalender? De gebroeders de Jong nemen enkel cyclo’s op die minimaal 130km lang zijn en waarin minimaal 2000m hoogteverschil moet overbrugd worden. En de drie Noord-Franse cyclo’s voldoen niet aan die eisen.

Toch bestaan er goede redenen om ze wel op te nemen in het Cyclobeneluxklassement.

#1: Schaarste

In 2009 werd voor het eerst een Cyclobeneluxklassement opgestart. Dat mag dan amper vier jaar geleden zijn, het waren toch andere tijden. De Gran Fondo Ardennaise en Gran Fondo Eddy Merckx waren nog twee verschillende evenementen, de Fietschallenge en la Magnifique des Ardennes bestonden nog, er was nog sprake van een nieuw op te zetten Bioracer Challenge.

Helaas is het aantal cyclo’s in de lage landen de voorbije jaren fors geslonken., Vélofest is nooit van de grond gekomen en de Ardennaise en la Magnifique zijn inmiddels van de kalender verdwenen. De Bioracer Challenge bleek een doodgeboren kind te zijn.

Van de oorspronkelijke versie van de CBK-kalender zijn twee Belgische cyclo’s verdwenen en daarom mag de kalender aangevuld worden met enkele nieuwe cyclo’s die dan wel niet op Belgische bodem verreden worden, maar voor velen onder ons toch vlakbij zijn. En dat brengt me bij naadloos het tweede argument.

#2: Nabijheid

Zowel les Six Bourgeois, la Laurent Desbiens als la Ronde Picarde zijn voor 75% van de cyclorenners uit de Benelux makkelijk bereikbaar. Alle drie worden ze georganiseerd in het Noorden van Frankrijk. Calais (Les Six Bourgeois) ligt op amper drie uurtjes rijden van Amsterdam, idem dito voor Armentières (la Laurent Desbiens) en Abbeville (Ronde Picarde) op 4u. Voor de meeste Belgen en een groot deel van de Nederlanders liggen deze bestemmingen dicht genoeg om er de ochtend van de cyclo naartoe te rijden.

#3 Beperkt aantal Benelux cyclo’s

De samenstellers van de CBK-kalender hebben duidelijk een voorliefde voor veraf gelegen cyclo’s. De 2012-kalender telde 11 cyclo’s in Frankrijk (de dichtstbijzijnde in de Vogezen), 7 Italiaanse, twee Oostenrijkse en één Zwitserse cyclo. En in de Benelux? Slecht 4 cyclo’s.

Les Six Bourgeois, la Laurent Desbiens en la Ronde Picarde vinden plaats op een boogscheut van de Benelux, wat nog steeds een pak dichter is dan de Vogezen.

#4: Zwaarder dan je denkt?

Bij veel mensen leeft het idee dat dit geen volwaardige gran fondo’s zijn, maar veredelde wegkoersen waar de beukers en hardrijders de klimmerstypes volledig in de vernieling rijden. Niets is echter minder waar.

Hoewel het drie snelle cyclo’s zijn, valt in elk van deze cyclo’s de beslissing meestal op een van de hellingen.

In Les Six Bourgeois ( http://app.strava.com/activities/7555718 ) krijg je op 140km net geen 2000 hoogtemeters voorgeschoteld. Het zijn niet de allerzwaarste hellingen, maar ze matten je wel langzaam af. Meestal rijden de favorieten halfkoers weg op een van de hellingen en in volle finale (minder dan 10 km van de aankomst), krijg je nog de lastige beklimming van Cap Gris Nez voorgeschoteld. Een helling waar de sterksten sowieso wegrijden van de rest van hun groep.

Profiel Les Six Bourgeois

La Laurent Desbiens (Ch’ti Biketour) http://app.strava.com/activities/19667866 telt slechts 1000 hoogtemeters over 140 km, maar ook hier spelen de hellingen een belangrijke rol. Die liggen immers strategisch verspreid over het parcours. De Rodeberg, Vidaigneberg en Catsberg zorgen voor de eerste schifting in de eerste 30 km. Daarna volgen 50 km vlakke wegen en tussen km 90 en 120 krijg je opnieuw de ene helling na de andere voorgeschoteld. De deelnemers krijgen op de Catsberg, Rodeberg en Monteberg meer dan voldoende gelegenheid om het kaf van het koren te scheiden.

Profiel la Laurent Desbiens:

La Ronde Picarde is met zijn 187km een langere cyclo (1400 hoogtemeters). Eigenlijk rijd je hier de hele dag op en af. Opnieuw krijg je niet de zwaarste hellingen voor de wielen geschoven, maar ze zorgen er wel voor dat de meeste renners flink afgemat zijn wanneer ze het breekpunt van deze wedstrijd bereiken: de Rue De la Chapelle. Die is maar iets meer dan een kilometer lang en gemiddeld slechts 5%, maar na 175 kilometer is deze helling lastig genoeg om de meeste groepjes uiteen te laten spatten.

Profiel La Ronde Picarde:

#5 Democratisering CBK3

Door deze cyclo’s toe te voegen aan de CBK-kalender, krijgen meer cyclorenners de mogelijkheid om aan het vereiste aantal van drie cyclo’s te komen en zo toe te treden tot het selecte clubje CBK3-renners. Niet iedereen heeft immers voldoende centen (of een begripvolle partner) om jaarlijks drie cyclotripjes te regelen naar Frankrijk of Italië.

#6: Door, maar ook voor cyclorenners

Het CBK is en klassement dat opgesteld wordt door cyclorenners (hulde daarvoor), maar ook vòòr cyclorenners. En wat blijkt? In les Six Bourgeois, la Laurent Desbiens en la Ronde Picarde staan steeds heel wat Nederlanders, Belgen en Luxemburgers aan de start.

De voorbije jaren streden in Calais onder andere Bruno Timperman, Anthony Spysschaert, Peter Enckels, Martin van Oostende, Arno Van Helvoort, JP Bolle en ondergetekende mee voor de overwining.

In la Laurent Desbiens komen we de namen van David Van Roij, Michel Heydens, Michael Ossieur, Thomas De Rycke, Nick Verwimp,… tegen bovenaan het klassement. In la Ronde Picarde David Motte, Bart Deurbroeck, Michiel Minnaert, Cedric Himpe, Jari Verstraeten, Luc Verwimp, Arne Chevrolet,…

Veel van deze namen tref je ook aan in de Ardennen- en klimcyclo’s.

Aangezien het CBK een klassement is voor de cyclorenners uit de Benelux, moeten ook de cyclo’s opgenomen worden waar deze renners in grote getale aan de start staan. En dat is wel degelijk het geval in deze cyclo’s. Ik heb getracht om de Beneluxrenners uit de uitslagen te filteren (geen makkelijke klus, want enkel Sportcommunication vermeldt een woonplaats op het uitslagenblad). Onderstaande statistieken zijn dus niet exact, maar geven een schatting van het aantal deelnemers. Grosso modo was een derde van alle deelnemers aan de Ronde Picarde (master) in 2012 afkomstig uit de Benelux. De cijfers voor les Six Bourgeois waren niet echt representatief aangezien er door het slechte weer slechts 126 deelnemers kwamen opdagen. Toch was een vijfde afkomstig uit de Benelux. In la Laurent Desbiens tenslotte, waren de Benelux-renners goed voor 17% van het totale aantal deelnemers die de finish behaalden.

#7: Een gebalanceerd Cyclobeneluxklassement

Het CBK is een echt klimmersklassement dat heel erg focust op klimcyclo’s. De middengebergte- en Ardennencyclo’s daarentegen worden ondergewaardeerd. Het lijstje met categorie A-cyclo’s telt enkel klimcyclo’s en net in die cyclo’s kan je buitenproportioneel veel CBK-punten verdienen.

Ter vergelijking: de winnaar in la Trek Ardenne Bleue of de Luxemburgse Charly Gaul verdient slechts 850 punten. In de Marmotte hoef je niet eens top-100 te rijden om 850 punten te behalen (117 in 2012).

Dit verschijnsel wordt het best geïllustreerd door een renner als Kristof Wielfaert. Niemand zal betwisten dat Kristof een steengoed renner is. In de Ardennencyclo’s strijdt hij steeds mee voor de overwinning en finisht hij zelden buiten de top-10. Kristof heeft echter één nadeel: hij rijdt geen klimcyclo’s uit de CBK-kalender.

Daardoor wordt hij in het Cyclobeneluxklassement niet naar waarde geschat. In 2011 eindigde hij slechts op de 46e plek, vorig jaar als 41e. Terwijl hij eigenlijk een stuk hoger hoort te staan.

#8: Moral duty

Dit behoeft geen verdere uitleg: Cyclobenelux heeft de morele verplichting om cyclo’s in de lage landen (of net daarbuiten) te steunen. Wanneer deze cyclo’s opgenomen worden in het CBK, krijgen ze hier aandacht en winnen ze aan bekendheid, wat normaal gezien ook moet leiden tot een groter aantal deelnemers.

En dat is wel degelijk belangrijk. Vorig jaar was er heel slecht weer voorspeld op de dag van de relatief onbekende Les Six Bourgeois. Het gevolg? Heel wat deelnemers haakten af en de organisatie bleef met een financiële kater achter. Deze kleinere cyclo’s (La Ronde Picarde even buiten beschouwing gelaten) kunnen dus alle steun gebruiken.

#9: Vergelijking tussen types (Zie ook argument #7)

Door het klassement uit te breiden met deze cyclo’s krijgen de renners die goed zijn in de snellere Ardennencyclo’s meer kansen om CBK-punten te scoren. De enige snellere cyclo’s die tot nog toe opgenomen waren in de kalender zijn de Luxemburgse Charly Gaul en la Trek Ardenne Bleue.

Met de drie Noord-Franse cyclo’s krijgen de liefhebbers van dit werk meer kansen om punten te scoren.

Hierdoor wordt het ook mogelijk om de specialisten in de werk te vergelijken met de renners die het best voor de dag komen in de Ardennen en de pure klimmerstypes.

#10: Ledigheid is des duivels oorkussen

Tot slot: een uitbreiding van het Cyclobeneluxklassement betekent ook meer werk voor de gebroeders de Jong. En dat is een goede zaak. De geschiedenis leert ons immers dat wanneer beide broers niets omhanden hebben, ze zich onderdompelen in het Amsterdamse nachtleven en meer alcohol verzetten dan goed is voor hun lever, en al zeker niet voor hun fietsconditie.

Door de de Jongs meer input- en analysewerk te geven, doen we eigenlijk een goede zaak voor hun gezondheid. En is een goede gezondheid uiteindelijk niet het allerbelangrijkste?

Reactie cyclobenelux op de open brief van Bram Schittecate

“Het Cyclobeneluxklassement is een echte referentie geworden voor cyclorenners.” Wij zijn zeer verheugt dat je met deze zin begint. Natuurlijk las ik zelf, voor de opstart van cyclobenelux, vele buitenlandse websites en weblogs van individuele renners. Waaronder uiteraard die van Oege Hiddema en Wielerplaza. Daarnaast een beetje scrollen door de berichten op de wel bekende Nederlandse en Vlaamse wielerfora. De persoonlijke koersrelazen en de gedegen info op niveau bij Wielerplaza gaven een extra dimensie aan de cyclo hobby. Toch miste ik iets. Iets officieels, een referentiepunt en een ranking voor deze competitiedieren.

Uiteindelijk is cyclobenelux iets geworden wat ik ongeveer gehoopt had. Ik ben geen groot fan van Kevin Costner, maar 1 van zijn films zie ik als een perfect metafoor voor hoe ik cyclobenelux zelf heb ervaren. De film ‘Field of Dreams’ uit 1989. Maisboer Kevin krijgt van een mysterieuze fluisterende stem een opdracht. De opdracht, “if you build it they will come!” Kevin legde een honkbalveld aan en warempel, alle legendes uit de honkbalgeschiedenis kwamen uit het maisveld gewandeld om op Kevin zijn ‘Field of Dreams’ gezellig met elkaar een potje honkbal te spelen.

Wij spelen niet op een honkbalveld. De wegen waar we over rijden hoefden wij gelukkig niet zelf aan te leggen. De bergen waren reeds millennia geleden boven het zeepijl uitgerezen en het aantal georganiseerde cyclo’s in West Europa was jaarlijks al ver boven de 400 gestegen voordat wij hier überhaupt pas lucht van kregen. In mijn blessurejaar 2009 begon ik over een Benelux cyclo ranking te dromen. Na de opstart in 2010 zijn vele cyclorenners uiteindelijk op deze website terecht gekomen.

Voorkeur veraf gelegen cyclo’s

Laten we beginnen met de harde eis van minimaal 130km met minimaal 2000 hoogtemeters, waaruit mogelijk geconcludeerd kan worden dat cyclobenelux voornamelijk de voorkeur geeft aan veraf gelegen cyclo’s en granfondo’s in de Vogezen, Alpen en Dolomieten. De reden hiervoor heeft te maken met hoe wij met dit ‘spelletje’ in aanraking zijn gekomen en het in de eerste jaren beleefden.

Nederland fietsland. Dit betekent niet Nederland racefietsland. Er zijn hier geen wielerscholen, in België geloof ik wel meer dan 10 ( Die bij Ronse ben ik vorig jaar nog langs gefietst) en geen gestructureerde opleidingsploegen zoals bijvoorbeeld Beveren 2000. Vrijwel geen enkel kind uit Nederland komt in aanraking met de wielersport als serieuze optie om zelf uit te oefenen. Van de enkeling die wel op jeugdige leeftijd in aanraking komt met deze fantastische sport, is de kans groot dat hij/zij uit een ‘wielermilieu’ komt waar de sport reeds door vaders en/of ooms wordt beoefent. Wielrennen is in Nederland veel meer een TV kijk sport (De Tour) dan dat ze er zelf op zitten (rondom de Tour). Hoewel het ons zeer positief stemt dat we de laatste twee jaren,  in de weekenden,  ook rondom Amsterdam steeds meer wielertoeristen op de wegen ontwaren. In Vlaanderen is de wielersport een onderdeel van de cultuur. Het zit in hart en nieren en ik ken geen Vlaming waarbij de hartslag niet toeneemt en het bloed sneller gaat stromen op de dag van De Ronde. Vrijwel geen enkele Nederlander leeft naar de Amstel Gold Race toe.

De gebroeders De Jong zijn in aanraking gekomen met de racefiets na onze studieperiode. Plezant tijdverdrijf en, als individuele beoefenaar, zeer flexibel in de persoonlijke agenda in te passen. Vlakke rondjes met de wind als enig prominent weerstand element. In 2004 reden we onze eerste L-B-L toertocht en in 2005 beleefde we onze vuurdoop in La Marmotte.

In niets leken we in die jaren op een doorgewinterde wielertoeristen. Geen voorbeelden in onze directe omgeving, eigenwijs, minimaal 10 kilo te zwaar, wielershirtje 2 maten te groot, geen triple, geen compact, geen geschoren benen en pas 3 jaar na aanschaf van mijn eerste racefiets kwam ik er, na het lezen van een anekdote van Kees van Kooten in gesprek met zijn dochter, achter dat je geheel geen onderbroek onder je koersbroek diende te dragen. Paul reed toen nog met basketbalschoenen in toeclips met dito basketbalbroek. Geen haar op zijn been die er toen aan dacht z’n gek lijp strak broekie aan te trekken.

Bij L-B-L, Paul zijn debuut in koersbroek en klikpedalen,  ervoeren we dat we, ten opzichte van het gespartel wat we om ons heen zagen, vrij aardig omhoog te branden waren. In de Marmotte week 2005 zijn we ondergedompeld in het cyclo milieu. Mede dankzij de Familie De Loor en de ‘Snor’, de vriend van Geert Leinders senior. De Criquielion volgde later dat jaar. Eveneens een fantastische ervaring. We waren nog lang niet in alle ‘ins and outs’ ingewijd, maar vanaf dat moment was ‘het zijn van cyclorenner’ onze tweede identiteit.

De 3B en de Criq werden de vaste agenda punten en daar werden jaarlijks nog twee tot vier continu wisselende cyclo’s aan toegevoegd. We waren op zoek naar de bergen, de uitdaging, het genot van het lijden ervaren, monsterlijke processies in de voetsporen van onze wielerhelden. Wij kwamen niet om te winnen en ons instap niveau was achterin de middenmoot. Hoeveelste we zelf werden of wie de cyclo überhaupt won, interesseerde ons toen eerlijk gezegd nog geen kloot.

Onze lichamen transformeerde meer en meer in een ranke strakke fietsers. Mijn roeiboot torso was ik pas 4 jaar na mijn studententijd eindelijk kwijt. In 2000 was ik het meest trots op mijn schouders die bij aanspanning op 4 strak naast elkaar gelegen staalkabels leken. Vanaf 2006 waren we in de kuiten business beland.

Goed, vervolgens het bekende progressie verhaal met bijbehorende doelen. Van zilver naar goud. Daarna voor de beste vrouw eindigen (dit was voor het tijdperk Van Den Brande). In 2008 waren de doelen nogmaals aangescherpt en top 100 in 3B en de Criquielion werden de speerpunten. Beide net niet gehaald. In 2009, toen in de lappenmand lag, heeft Paul alsnog zijn gram gehaald en passeerde de meet als 93e in de 3B. 7u17, zijn beste prestatie ooit, achteraf bezien.

In de jaren 2008 en 2009 waren we zeker wel bekend met een cyclo als la Ronde Picarde. In die periode vonden we een dergelijk evenement niet een cyclo zoals wij een cyclo zagen.

Voor ons was een cyclo een individuele strijdt. Soms in het dal in een groepje verscholen, maar je bent het toch echt zelf die op eigen kracht omhoog rijdt en je groepje weer uiteen splijt. Niet een evenement waarbij je met een peloton van 50 man naar de finish rijdt.

Het punten systeem van het CBK is gebaseerd op het tijdsverlies ten opzichte van de winnaar. Zodoende haalt iedereen die een cyclo uitrijdt punten. Een puntentelling zoals bij de monumenten in de World Tour was per definitie geen optie. Dan heb je op het einde van het jaar hooguit 30 man in het klassement staan en zou Paul ‘De kameel’ de Jong nog geen enkel punt hebben behaald in zijn gehele cyclo bestaan.

Wij waren niet bekend met koersen en al helemaal niet met pink aan pink rijden in een compact peloton. Wij zijn geen wielrenners, maar slechts wielertoeristen op zoek naar een zware uitdaging in een prachtige omgeving. Toen we in die jaren naar een uitslagenlijst van Picarde keken concludeerde we, gezien de grote groepen die gelijktijdig finishte, dat het meer om wielrennen dan om cyclorijden ging. Zodoende komt de individuele prestatie minder tot uitdrukking als je bijvoorbeeld 80km, bij 10 sterke beren, tot de finish, in het wiel hing. Wel dezelfde punten als de andere heren volgens de puntentelling van de CB ranking. Zodoende zijn wij van mening: hoe zwaarder het parcours, hoe beter de individuele prestatie tot uitdrukking komt. Ik hoop dat het ons niet wordt kwalijk genomen, maar een cyclo zoals Picarde zag ik in 2009 meer als verlengde 1.18 elite koers over geaccidenteerd terrein. Niet zoals in mijn optiek een ‘ware’ cyclo diende te zijn.

Maar 2009 is geen 2013 en zodoende, mede op de door Bram aangevoerde argumentatie, zullen wij ons standpunt omtrent de ‘racecyclo’ evenementen herzien. Ook in deze drie koersen zijn voldoende selectieve elementen en pittige hellinkjes opgenomen. In deze cyclos zullen andere dan de ware klimspecialisten naar voren komen. Zodoende worden deze 3 evenementen vanaf 2013 ook in het cyclobenelux klassement opgenomen. Net als de 3 andere cyclo’s die je bovenaan dit artikel ziet staan. Aan de eis van minimaal 130km met 2000 hoogtemeters hebben ze alle drie voldaan en naar verwachting zullen er ook bij deze evenementen minimaal 20 renners uit de Benelux aan het vertrek staan.

Puntentelling

In seizoen 2012 blijft ruim 90% van de renners, die in het cyclobenelux klassement 2012 staan, gemiddeld onder de 850 punten over drie gereden cyclo’s. Op enkele uitzonderingen na staat het voor deze 90%  niet van tevoren vast waar zij puntentechnisch hun beste resultaten zullen behalen. Niet ieder lichaam is hetzelfde. Zowel qua postuur (bouw, vetpercentage) spiersamenstelling (verhouding langzame en snelle spiervezels) als ontwikkelingsfase waar het lichaam in zit (leeftijd en mate van getraindheid ten opzichte van maximale potentieel van het individu). Zo kunnen verschillende type renners in verschillende cyclo’s floreren. Een grotere en forse machtsklimmer met veel inhoud zal bijvoorbeeld in de Criquielion ( Cat. C 900 punten voor de winnaar) meer punten bijeen rijden dan in La Marmotte (Cat. A 1000 punten voor de winnaar). Een vlieggewicht klimmer die het van de Watts per/kg moet hebben zal waarschijnlijk in La Marmotte weer meer punten bijeen rijden dan in de Criquielion.

Dit gaat niet op voor de Belgische, Nederlandse en Luxemburgse cyclo toppers. Zij kunnen zich op basis van de toebedeelde punten niet onderscheiden van andere cyclo renners in de Belgische Ardennen. Voor de renners die in staat zijn om in de grotere klim cyclo’s (categorie A) meer dan 900 punten bijeen te fietsen geldt dus het spreekwoord van Mohammed en de berg.

De twee bovenstaande alinea’s heb ik gebruikt bij de rechtvaardiging van de klassementen voor 2011. Hier kan ik natuurlijk tot in lengte van dagen mee doorgaan, maar voor de toppers binnen onze populatie zal de huidige cyclobenelux ranking methode, als waarheidsgetrouwe krachtsverhouding tussen de kleppers onderling, niet helemaal op gaan.

Dit was natuurlijk niet enkel ons, maar ook verscheidene renners opgevallen. Zo vermelde Bas Canoy in 2011 al eens dat je op het hoogste cyclo niveau, binnen het cyclobenelux puntensysteem, nou eenmaal stelselmatig wordt bevoordeelt als je meer Categorie A cyclo’s rijdt ten opzichte van je ‘klassementsconcurrenten’. “Leuk die 5de plek in het CBK3 2011, maar als ik naar die namen achter me kijk, kan ik je direct vertellen wie er een tandje beter dan mij was dit jaar. Geen statistische wetenschap, ik heb het gewoon gevoeld en gezien in het heetst van de strijd!”

Zodoende gaan we nadenken over een nieuwe ranking methode voor de behaalde resultaten van de cyclotop in de Benelux 2013, waarbij uiteraard wordt beoogt de werkelijke krachtsverhouding tussen de kleppers van dit moment onderling beter tot uiting te laten komen.

Ondanks dat Paul dit op het einde van het seizoen extra werk zal opleveren, zal hij er geen biertje minder om drinken!

Wij wensen de renners die in het aankomende weekend La Espace Cycles, les Six Bourgeois of de Klim Classic gaan rijden alvast een plezierige tocht toe.

Vele toppers uit het cyclo circuit komen uit voor een elite of continentale wielerploeg. Zij zijn naast de gebruikelijke trainingen vrijwel allemaal begonnen met hun wedstrijdkalender.

De kameel houdt zich nog even ‘on the down low’. Van het weekend een lekker kleurtje op de benen gekregen in een rondje van 130km. Bij mij vrijwel hetzelfde resultaat na een paar uurtjes zon op het balkon.

Ook Bart Bury laat zich voorlopig nog niet zien. Voor de 1.18 koers in Soumagne, die hij vorig jaar won, had hij afgezegd. Momenteel louter zware Ardennen trainingen, die hij zo nu en dan in zeer goed gezelschap afwerkt. Bert Dekker, Bart Vrolijkx en andere notoire klimmers zijn al met hem op stap geweest. Daarnaast beschikt hij over mooi arsenaal regionalen waarmee hij de Maasvallei onveilig maakt.

Cyclorenners in elite koersen

Schepdaal

Op 1 april werd de 1.12 Schepdaal koers verreden. Ook hier duiken een aantal bekenden namen op. Frederic Glorieux werd knap 16de en ook David Motte, Pablo Schmeitz en Anthony Spysschaert deden hier mee. Diego Van Looy had pech en reed lek. Kan gebeuren, dus over deze mogelijke top 10 plaats zal hij niet lang treuren. Enkele weken daarvoor zat hij nog in een kopgroep die tot de meet stand hielt. Op een parcours zonder noemenswaardige hoogtemeter, zodoende vermoeden wij dat Diego dit jaar weer een procentje beter is.

Hakendover-Tienen

Dries Hollanders

Toen ik de week voor mijn operatie op het 34 binnenblad met hooguit 20km/u tegen Rocky 5 wind zat te buffelen, had Dries Hollanders, ruim 100km zuidelijker een verstandsverbijstering. Op 2 april werd de Hakendover-Tienen koers gereden. De wind beukte van alle kanten tegen het peloton in. Desondanks ontstond er een kopgroep van 6 en met nog 60km te gaan vloog Dries er vol in. Een wonderbaarlijk straffe solo tot de finish en voor 2013 een fantastisch begin.

Tour du Piemont Vogien

Afgelopen week deed Van Looy, met zijn Bofrost-Prorace team, mee aan de Tour du Piemont Vosgien in de Vogezen. Sterk veld, prachtig parcours en ook daar heerlijk weer.

Arden Challenge

Afgelopen donderdag begon de 4 daagse Ardennen Challenge. Een zware afmattende etappekoers waarbij de meesten het beste er zondag, bij de afsluitende etappe wel van af was.

Wie reden er met de voorste mee? Vanuit cyclobenelux perspectief niet zo interessant. Ik kijk enkel naar de lijst en controleer welke potentiele cyclorenners doen er mee.

Wederom Spysschaert, na een mooie serie strandraces op de MTB, komt hij ook tussen de elite kleppers weer aardig mee. Erwin Broers, Thibaud Tacx en enkele van hun ploegmakkers van Terra Footwaer. Martin Kelderman, de winnaar van de GF Saint Tropez, en zijn ploegmakker Martin van der Pol. In deze koersen uitkomend voor de UW&TC De Volharding en in de cyclo’s voor het Granfondo Cycling team. En verder nog Stijn De Pauw, Bart Vrolijkx en natuurlijk Kristof Wielfaert en Bart Van Damme. De boys uit Lokeren.

Giro Sardegna (wielerkoers voor wielertoeristen op Sardinië)

Naast het bovenstaande bescheiden overzicht van elite wedstrijden, is momenteel ook de Giro Sardegna bezig. Een prestigieuze etappekoers voor wielertoeristen, die langs de mooiste streken van het eiland voert. Op het moment van dit schrijven staat de Jos Wolfkamp na 2 etappes bovenaan in het klassement. In koers ondersteund door zijn Cycloteam maten Jos Kaal en Eric Ruesink. Tweede staat Massimiliano Lelli, die in 2004 bij Cofodis zijn profcarrière beëindigden. In 1991 won hij nog twee etappes in de Giro d’Italia en het Jongeren klassement. Ook is Team Racepoint hier met een delegatie van 5 man aanwezig. Met onder andere Simon Collard, Eric Willems en Maxime Wagener.

Liege-Bastogne-Liege Challenge 2013

Een mooie toertocht, heerlijk weer en met 4 prestige elementen. De meesten rijden de 160km versie en een selectie die hards gaan voor de volledige afstand. Slechts een kilometer of 100 meer! Aangezien er op vier beklimmingen vanaf de voet tot de top de klok loopt, levert dit achteraf voor mij altijd wel aardige data op. Laat duidelijk zijn dat natuurlijk niet iedereen volle bak gaat op de klimmetjes en andere al ruim 3 uur langer op de fiets zitten alvorens de chrono op de hellingen ingaat.

Dit jaar geen top klimtijden van Bart Vrolijkx want hij deed aan de Arden Challenge mee. De bekendste van de vier hellingen is La Redoute maar voor een analyse is de Rosier het leukst.

In 2004 nam ik een abonnement op het blad fiets. Toen nog voor de informatie, nu 9 jaar later twijfel ik of ik nu nog lid ben uit laksheid of stiekem toch een beetje nostalgie. Het hoort denk ik gewoon een beetje bij mijn fietshobby. In 2004 was een vermogensmeter voor een gewone wielertoerist nog een utopie. In mei kwam het blad met ‘De Rosier’ test en verschafte de fietstoerist toch enige vermogensinformatie.

Hieronder het tabel met de tijden bij een bepaald gewicht in combinatie met het geleverde vermogen. Zij veronderstelde dat met een vermogen van 4watt/kg je in de fietschallenge ‘goud’ zou kunnen rijden (dit is voor elke gewichtsklasse ongeveer 15mn30sec op de Rosier) en met een vermogen van 5 watt/kg voor de winst mee zou kunnen strijden (dit is voor elke gewichtsklasse ongeveer 13minuten op de Rosier). 2004 is geen 2013 en met 5watt/kg zullen we je dit jaar niet in de kopgroep zien.

Zelf zou ik er, nu 13 dagen na de operatie, een halve dag over doen. Op de hometrainer bij de fysio trapte ik 70 watt voor 15 minuten. Morgen ga ik na 85 watt en zit ik alweer boven de 1 watt de kilo. Ik heb de komende maanden nog een lange weg te gaan. In de L-B-L Challenge reden 20 man de Rosier klim onder de 13 minuten op. Frederic Glorieux had niet veel meer dan 12 minuten nodig. Zijn ploegmaat Bob Michels zat er slechts een minuutje achter. Dimitri Jongeneel vloog in 12:27 omhoog. Carl Moors dook ook onder de 13 minuten en was in gezelschap van zijn Italiaanse fietsmakker Mister Arena. De Laatste met de eer om het Rosiertest schema te verslaan is Pol van der Rest.

Daarnaast nog vele bekenden tegengekomen in de lijst. De altijd bijzonder rappe Joris Costerman, Filip Speybrouck, Cis Verdonckt, Erik Mattheij, Jurgen Moreels, Niels Pellegroms, Wesley Pannecoucke, Dirk Jansen, Frederic Backelandt, Raymond Elisabeth en de grote vriend van Spysschaert: Esteban Talloen. Daarnaast nog vele bekenden, ieder op hun eigen niveau, waaronder natuurlijk David De Bie en Johan Devroe.

De eerste 4 namen op de Macquisard zijn geen superprofs waar je per ongeluk nog nooit van gehoord hebt. Frederic Coopman reed twee beklimmingen met Edith Van den Brande mee. Op de andere 2 stak hij nog een tandje bij, of aan de tijd te zien wel twee en op de Macquisard realiseerde hij een straffe derde tijd.

Bekijk hier de klimtijden in de L-B-L Challenge

Een heerlijk weekend, op naar de volgende!

Donderdag was het nog stormachtig met fikse regenbuien. Zaterdag tijdens de inschrijving bewolkt en koud.

Remi en Gerri Wils halen hun nummer goed ingepakt op. Voor de Grinta! Mannen is het even blauwbekken bij de inschrijving, na een fris uurtje op de fiets vanaf St. Agulf.

Gelukkig voor de deelnemers werd het zondag een prachtig zonnige dag. Bart Van Damme en Micheal Ossieur zijn goed gemutst en poseren nog even voor de camera van Chris. Remi staat gefocust vooraan. Hoeveel gesoigneerde ‘oudere jongere’ krijgers hier aan het vertrek stonden, geen idee. Maar zelfs zonder deze info, deed Remi, als debutant in de 60+ categorie, volgens ons direct om de podiumplaatsen mee.

De deelnemers vertrokken vanuit het wereldberoemde kustplaatsje Saint Tropez. Over de natte wegen reden de renners richting de eerste reliëf rimpels. Op de heuvels nabij Ramatuelle werden de kuiten warm gedraaid en een redelijk stevig tempo onderhouden. Een tempo wat overigens nog velen konden bijbenen en zo begon een peloton van een 100 man, vanaf de kustweg, aan de eerste echte afspraak van de dag. Op de Col du Canadel  voerde onder andere Feldman en Absalon het scepter. Pittig, maar de meerderheid van de groep weet te volgen. De Canadel is ook geen scherpsrechter in het parcours, maar meer het eerste punt van de natuurlijke schifting.

Na de top volgt een 15 tal kilometers over een onregelmatig bergkam weggetje richting de Babaou waar de groep uit elkaar wordt getrokken. Allemaal op een lint en voortdurend vechtend om de ontstane gaatjes weer te dichten.

De Babaou is een flauwe loper en nog zeker 60 man reden in een compact peloton naar de top. Feldman en Absalon op kop. Daarachter de Franssen Ostian en Polveroni. Een glimp van Van Damme en ook Jos Kaal, die uiteindelijk knap vierde werd op de senior afstand. In de bocht zien we Michel Minnaert en….ach, vrijwel elke kanshebber op een ereplaats zat er nog bij.

Na een vlotte afdaling doemt vanuit het dorpje Collobrieres de ware scherpsrechter van de dag op.

De Notre Dame des Anges

De Notre Dame des Anges. Je kan de cyclo op deze klim niet winnen, wel verliezen. Dat betekent dringen om de klim met de eerste aan te vangen.

De Notre Dame des Anges. Je kan van verscheidene kanten omhoog rijden. De klim die in de cyclo is opgenomen is de strafste zijde en voert de renners over slecht wegdek. Dus simpelweg de meest prestigieuze weg naar de top. 1 man kwam direct vanaf de voet tot uitvoering van zijn plan. Door het verschroeiende tempo van Absalon spatte de groep volledig uit elkaar. 5 man lukte het om een ticket te bemachtigen en zij konden hun wagentje aankoppelen achter de compleet ontketende stoomtrein.

Julien Absalon kwam boven in gezelschap van David Polveroni, Kristof Houben, Michel Minnaert, Patrick Fiorentino en David De Vecchi.

Op nog overbrugbare achterstand passeerden 8 man vlak achter elkaar de top. Na de afdaling zette deze groep, met ongeveer 2 minuten achterstand, de achtervolging in op de koplopers.

Van de 6 koplopers waren er na de afdaling 5 over. Absalon was lek gereden in de afdaling. Helaas voor hem, maar ook spijtig voor zijn groepsgenoten. Dit in het licht van de samenstelling van de kopgroep en de 8 achtervolgers.

Stuk voor stuk mogen deze 13 heren zich afgelopen zondag tot de cyclotop rekenen, anders rij je daar tenslotte niet in de voorste gelederen. Door het wegvallen van Absalon uit de kopgroep bleven er vrijwel louter lichtgewicht klimgeiten over. Naast Polveroni en Minnaert kan het postuur van Houben al als pure krachtpatser betiteld worden. Maar laat duidelijk zijn, ook op het vlakke rijden deze heren bijzonder hard. Op La Garde Freinet schakelden ze bij en knalde omhoog op het buitenblad. De voorsprong op de top was nog een kleine minuut. Nog 60km en een paar puistjes te gaan (Polveroni is op de foto verstopt achter Fiorentino).

De renners in de groep achtervolgers zijn gemiddeld groter en zwaarder. Naast goede klimmers ook notoire hardrijders. Ik denk aan een Peter Enckels en een Frederic Ostian. Maar kijk ook eens naar de benen van cyclo debutant Martin Kelderman, ja inderdaad de broer van. De goed geoliede benen doen optische zeker niet onder voor die van Wilco. Naast de 5 op de foto zaten ook Legros, Bart Van Damme en Lubach in deze groep.

De finale

Na de afdaling wisten zij, vlak voor Vidauban, de kopgroep te achterhalen.

Met nog twee heuvels op het programma begon het tactische steekspel. Het tempo viel veelvuldig stil. Op de laatste kuitenbijter, de Col du Reverdi plaatste Polveroni direct een aanval. Houben en Van Damme waren bij de pinken en sprongen direct in zijn wiel. Ook Kelderman, De Vecchi, Legros en Lubach konden nog volgen. Op basis van zijn klimkwaliteiten had ik hier de jonge Vlaming Minnaert ook nog verwacht. Waarschijnlijk heeft het ruime uurtje vol gas meedraaien in de kopgroep te  veel tol geëist, waardoor hij helaas op de laatste helling werd gelost.

Op de wegen richting de finish in Gassin volgt een harde finale. De kopgroep valt uit elkaar en ze knallen in een bloedgang over de deelnemers van de korte afstand heen. Kelderman met De Vecchi en Legros op kop en vlak daarachter Polveroni, die met Houben en Van Damme nog een verwoede poging doet om in de slotkilometer de aansluiting te vinden. In de sprint blijken de Franssen geen partij voor Kelderman en hij wint afgetekend de sprint voor De Vecchi en Legros.

Bij de aankomst is er wat verwarring bij de speaker door binnenkomende groepjes van de Senior toer, waardoor de aankomst van winnaar Kelderman aanvankelijk niet werd opgemerkt, hiervan dus jammer genoeg ook geen foto.

Winnen bij je cyclo debuut, dat is slechts een enkeling gegeven. Kelderman heeft dit moment mogen beleven. Een mooie zege voor hemzelf en het nieuwe Nederlandse Granfondo Cycling Team waar hij voor uitkomt. Het team waar ook Dimitri Jongeneel zich bij heeft aangesloten. Na een volledig seizoen zonder schuivertjes kwam hij zondag helaas weer met het asfalt in aanraking. Hoe zijn koers ook verlopen is, toehoorders smullen achteraf altijd van zijn levendige relaas.

Houben kwam als vierde over de meet. Goed gereden en een bevestiging van de vorm die hij al op de MTB ervaren had. Lubach werd 5e voor Van Damme en Polveroni. Een minuutje later won Minnaert de sprint om de 8e plaats van Fiorentino. Daarmee werd hij tevens derde in de jongste leeftijdscategorie. Ostian kwam voor Enckels en Pansy over de meet. Zo waren na 5u5mn alle 13 hoofdrolspelers van de dag binnen. 7 minuten later werd David Motte ‘best of the rest’ en won de sprint om de 14e stek van Joris Cosyn in een groepje van 7 man.

De eerste blitse finishfoto van Chris Van der Taelen is de ‘achterkant’ van dit groepje, met de als 17e gefinishte Richard Feldman op kop. Een handvol minuten later  Stijn Van Der Jeugt en Michael Ossieur in een mooi duel om de ereplaatsen (32 en 33). Wat ons betreft het mooiste plaatje van de dag.

Franck Nijssen reed ook een puike koers en kwam in een groepje, met onder andere JP Bolle en Nick Verwimp, als 53e onder finishboog door.

Remi stond al vroeg op de eerste startrij en weet bij het vertrek stand te houden in de grote kopgroep tot aan de col du Canadel. Daar komt hij in het gezelschap van Anja Buysse en dat blijft zo tot de lastige weg richting Plan de la Tour, waar hij kan aanpikken bij een snellere groep met onder andere Mario Roegiest, ook in Cyclobenelux uitrusting. Enkel in de laatste 10 km moet hij wat gas terugnemen door opkomende krampen, maar met een gemiddelde van 31,71 km/u en een eindtijd die 22 minuten sneller is dan vorig jaar mag hij dik tevreden zijn! Dat hij hiermee pas 7e is in zijn categorie, wil zeggen dat er in Zuid-Frankrijk heel wat goed gesoigneerde zestigers rondrijden.

Gerri probeerde na de start ook zo ver mogelijk naar voren op te schuiven, maar met een korte voorbereiding wegens het slechte weer deze winter ervoer hij op de Canadel dat het klimtempo hem te hoog lag en hij liet zich enkele groepjes terugzakken. Na de afdaling van de Notre Dame kwam hij in een groepje van een 10-tal renners met ook Johan Van Der Jeugdt en Stephanie Gros, de 2e dame. Deze groep bleef grotendeels samen tot aan de finish. Enkel Gerri moest hieruit lossen toen Van der Jeugdt het tempo opdreef richting Plan de la Tour. Deze groep maakte nog enkele minuten goed op Anja Buysse, waarna Stephanie Gros Anja kon kloppen in de sprint voor de 2e plaats bij de dames, op geruime afstand van winnares Karine Saysset. Zij beschikte overigens weer over dezelfde meesterknecht als vorig jaar, de heer Jongeneel.  Gerri werd in de laatste 15 km ingehaald door Jelle Maeyaert in Belgiumcyclo tenue, die na materiaalpech nog knap wist terug te komen, hij kon aanklampen en ze reden samen over de finishlijn.

Na de cyclo kon iedereen met een groot bord paella lekker nagenieten en verbroederen in het zuiderse zonnetje.

Voor de totstandkoming van dit verslag danken we Chris Van der Taelen voor de vele mooie foto’s op diverse locaties langs het parcours en Remi en Gerri voor hun tekstuele bijdragen.

Goed, zelf heb ik gisteren een paar mooie metallic blauwe loopkrukken gekocht en ben ik klaar voor woensdag gehaktdag.