De Kameel heeft zich de afgelopen maand niet veel buiten laten zien. Twee weekjes rust na zijn schuivertje en inmiddels net als ondergetekende in de Tacx business beland. Voor de kameel even geen winterse ‘D2 tot min 2 all the way’. “Met het weer van de afgelopen weken ben ik langer aan het poetsen dan aan het fietsen Rob, in 2011 stap ik enkel nog binnen op”.

Nou Paul dus lafjes binnen, maar vele andere cyclorenners laten zich niet kennen. Regen wind, blubber en inmiddels de sneeuw worden op de tochten getrotseerd.

Nu gaan we op deze site natuurlijk niet over elke winters trainingstochtje van noeste cyclorenners schrijven, met een afsluitende kop snert. Maar mijn nieuwsgierigheid rees bij de volgende date. Zodoende hier het weekend relaas van Bart en Bert.

In Oostenrijk hebben Bury en de familie Dekker een plezante en ontspannen week doorgemaakt. Het klikte op het persoonlijke vlak, heerlijk getraind en ook in de Otztaler hebben ze wat aan elkaar gehad. Het kon niet anders dan dat dit een vervolg zou krijgen.

Na een top week in Oostenrijk een fijn weekend in de Ardennen. Het weekend relaas van Bart

Bert, Daniella en zoon Luca arriveerden zaterdagochtend omstreeks 10uur. Na een hapje en een drankje hebben we ons klaargemaakt om gezamenlijk naar Namen af te zakken. Daniella en Luca zouden wat gaan shoppen en de kerstmarkt bezoeken in het centrum. Bert en ik uiteraard een rondje toeren in de regio Namen. Bij het vertrek stond mijn achterbandje lek, dus het euvel snel even gefikst bij de speedy club FM aan de voet van de citadel. Na een superhartelijk ontvangst bleef er nog ruim 2,5uur over om met Bert in de Ardennen te dollen. Meteen een snel vertrek met een 2.5km durende klim (150hm) de achterzijde van de citadel omhoog om dan door te knallen richting Bois de Villers. Na nog wat glooien, dalen en stijgen kwamen we aan de voet van de Sept Meuses in Profondeville. 170 hm over 3 km om daarna weer technisch af te dalen.

Boven op de Sept Meuses zie je Bert staan met de maasvallei op de achtergrond. Een uitgelezen moment voor een foto en een welverdiende teug uit de bidon.

Dan een zeer technische afdaling richting Maas om de volgende klim naar Lustin-village aan te vatten. Wederom 3 km klimmen aan gemiddeld 6% om terug af te dalen richting Mont-Godinne. Nu weer omhoog naar Mont en omlaag naar Crupet. Volgende afspraak, de klim naar Durnal. Twee pittige klimkilometer met op het einde 12% als toetje over 70m. Bert draait graag op groot verzet maar verkijkt zich wel eens op de Ardennen heuvels, dient naar het einde toe terug te schakelen op binnenblad en verliest daardoor snel 50m die je niet zomaar meer goed maakt. Maar voor iemand die enkele dagen ervoor nog een ingrijpende operatie aan het schouderblad heeft ondergaan is hetgeen ie uit de benen schudt toch wel onrustwekkend goed. Hij blijft natuurlijk wel Bert Dekker hé, de ongekroonde cyclokoning van de Lage Landen.

Vervolgens een technische afdaling naar Spontin om meteen links op te draaien richting Florée. Direct een paar aardige kiekjes gemaakt. Met de scheidslijn tussen sneeuw en geen sneeuw een leuk visueel effect in de open vlakte.

Via Sorinne-la-longue, assesse de Samson vallei en nog twee hellinkjes in de regio. Na het doorkruisen van de dorpjes Faulx les tombes en Mozet kwamen we terug in de maasvallei ter hoogte van Jambes. Net op tijd om Daniella en Luca terug op te pikken.

Die avond lekker aan de Kerstleffe, rode wijn en Havana Club 7jaar gezeten, varkensgebraadje (Rôti Orloff), erwtjes en kerstkroketjes en lekker wat napraten bij een gebakje en wat zoetigheid voor het houtvuurtje in de woonkamer.

De ochtend erop hebben we na een copieus en uitgebreid ontbijt,  een anderhalf uur durende wandeling met mijn honden gemaakt. Zodoende Bert, Daniella en Luca ook mijn ‘rustieke’ dorpje laten zien. Daarna een mandje delicatessen ingeslagen tijdens de jaarlijkse overdekte kerstmarkt van Upignac. Vlakbij waar je de aller-fijnste eendenspecialiteiten, wijnen en aperitieven allerhande en zelfs zwarte en witte truffels kan verkrijgen.

De Dekkers leken nogal onwennig maar het volle mandje van Sylvie en mij liet toe om thuis een aantal specialiteiten te laten proeven aan onze gasten.

De ene zware sneeuwbui na de andere viel uit de lucht maar op een gegeven moment omstreeks half 2 leek de hemel wat uit te klaren. Een kwartiertje later waren we klaar, gewapend met extra verlichting om even tot bij mijn ouders te rijden via verzopen smalle landbouwwegen. Ditmaal waren het niet zozeer de hoogtemeters maar was het eerder de techniek die de ’bovenhand’ haalde. Na een goed uurtje doorknallen met op het einde nog een, voor Bert verassend,  ’kaske’ van 1 km aan gemiddeld 7% , kwamen we toe en werden getrakteerd op warme chocolademelk. Een halfuurtje bijpraten en bij het vallen van de avond terug het Brabantse Hapsengouw in, over smalle baantjes, betonwegjes en kasseistroken. In eerste instantie enkel nat, maar de laatste 15 km ook zeer glad! De vrieskou deed zijn intrede. Maar gelukkig kwamen we mooi heelhuids toe en konden we bijna meteen aanschuiven voor een heerlijke spaghetti bolognaise die Sylvie en Daniella voor ons hadden bereid.

De trainingsdata:

dag 1: 82km: 2:40u – 1300 hm
dag 2: 68km: 2:10u – 574 hm

Wij danken Bart Bury voor zijn bijdrage. Ditmaal in de rol van gast auteur en fotograaf voor cyclobenelux.

Daarnaast krijgen wij de indruk dat hij in de rol van gastheer, fietsgids Ardennen, cultuur historische stad en dorp gids, kenner/ genieter van de verfijnde locale specialiteiten en samen met zijn vriendin als plezant gezelschap een geslaagd weekend met de Dekkers achter de rug heeft.

Tags:Bart Bury, Bert Dekker