“Zo, weer eens lekker zelf gereden Rob, dus zeker geen koersverslag”. Nou nee, ik had assistentie bij de Gaul dag. Niet 1, maar zelfs drie! Wie? De dames Moors of course! Zodoende bij deze nogmaals mijn dank voor de medewerking.

Daar gaan we.

Een Peloton van ongeveer 250 man reed compact richting de voet van de eerste beklimming. Op 19km en 9km voor de aanvangsklim, in het reliëf de eerste rimpeling. Peter Enckels en Bart Van Damme poogden hier hun eerste ontsnapping. Van beide een enthousiaste versnelling die al snel teniet ging. Op de Fridhaff gewoon doorrijden, lekker straf en zodoende waaide 100 man eraf.

De laatste maal dat ik ze zag, mijn plan was rustig in een soepele candans naar boven rijden in een lichte versnelling. Voor mijn gevoel had ik het hier helemaal niet zwaar, maar als ik de foto bekijk, ‘Krijg de T..ing’.

150 man reden gezamenlijk door tot de voet van de Bourscheid (42km). Niet het compacte peloton van voor de eerste helling, maar een lang lint, die hier en daar brak.

De schifting

Op de Bourscheid namen Houben en Van Damme het initiatief. Een onbekende kerel in een rood shirt dook hier meteen achteraan. Achteraf bleek het om Mattis James te gaan. Naar zou blijken, een straffe Amerikaan. Ook Adriansens, Enckels, Wielfaert en Spysschaert konden het zeer strakke tempo volgen. Bouwmans deed nog een verwoede poging om aansluiting te vinden. Een kilometer later kon hij echter naar een parkeermeter op zoek en moest zich voorlopig schikken met een rol in de tweede groep.

Bovengekomen volgt niet direct de tweede afdaling van de dag. Boven, vanaf 50km,  eerst 20km over de heuvelachtige bergkam, waar nog menig kuitenbijter van 10 tot enkele tientallen hoogtemeters verorberd diende te worden. Dit met een snijdende wind op kop. De 9 koplopers bleven niet tezamen voorop. 18 man sloten hier bij aan. Achter de nieuwe formatie van 27 renners voltrok zich menigvuldig hetzelfde tafereel. Solo of in kleine formatie naar boven geklauterd en 20km later met een grotere groep de afdaling nemen. Het cyclo organisme was op de tweede beklimming definitief uiteengevallen en op de bergkam klonterde de losse atomen weer tezamen tot enkele moleculen, waarvan enkele weer tot een aardig omvangrijke groep uitgroeide.

Op de twee volgende beklimmingen ( Boulaide en Schumann) bleven de meesten groepen bijeen, behoudens enkele individuen die lijdzaam moesten toezien hoe hun tijdelijke groep bij hen wegreed en het tempo hen te gortig werd. Jammer, net niet gered. Niet eenzaam met een chasse patate er tussen blijven hangen, maar jezelf laten rustig laten opslokken door de volgende groep, daarna gewoon weer cyclo pret.

Op de Schuman (89km), al dicht bij de top, gooide Van Damme wederom de knuppel in het hoenderhok. Tandje erbij, het was een flinke snok. Klik foto! En hij staat er goed op! Vlak achter de overige heren van de kopgroep. 27 man, met hierin onder andere, van links naar rechts, Spysschaert, James, Roncada, De Coster, Leyder, Houben, Wielfaert en Adriansens.

Op slechts 1 minuut kwam de volgende groep boven. 19 man met hierin onder andere, Romano, Koren, Jongbloed,  Jongeneel, De Nayer, Bouwmans, Gruitrooij en Touwen.

Na deze twee groepen bleef het even stil. Op 2mn30sec een drietal en in het minuutje daarna twee renners solo. Na exact 5 minuten passeerde een omvangrijke groep de top van de Schumann. Dik 50 man. Moors, Rykbosch, Van Herp en de heren van wielertoerist.be Van Canegem en, onder zijn alias gestart, ‘Hamburger’, hielden zich in deze groep op. Moors had wel ambitie om een groep verder van voren te zitten, maar kampte met een leegloper. Pech. Na een kleine stop, de tube gevuld met de schuimende substantie en verse bidon aangenomen vervolgde hij zijn weg.

De finale!

Op de tweeluik Hoscheid/Merscheid (110km tot 117km) viel de kopgroep weer uiteen. Na de afdaling kwamen er nog 14 man bijeen. Deze 14 heren zouden uiteindelijk ook de plaatsten 1 tot 14 in de eindklassering voor zich opeisen.

Enkele kilometers voor de slotbeklimming (Dillingen) demarreerde James uit de kopgroep. Van Damme bedacht zich geen moment en sprong er direct achteraan.  Met een kleine voorsprong passeerden zij de laatste top. Op de laatste 12 vlakke kilometer richting Echternach, een lichte vertwijfeling bij James. Hij voelde de hete adem van de 12 achtervolgers en dichtte hun vluchtpoging niet veel kansen toe. Van Damme dacht daar heel anders over en wist het vuur en de grinta bij James weer aan te wakkeren.

In een verschroeiend tempo knalde ze kop over kop op de finish af. James nam op kop de laatste bocht naar rechts. Op de laatste 50 meter kon Van Damme niet meer over de spurtende James heengaan. Voor het eerst in de Gaul is de winnaar een Amerikaan.

De 12 achter hen bleven niet bijeen en waren onderling in een furieuze strijd verwikkelt om de overige ereplaatsen. Houben ging met drie Fransen op avontuur. Een minuut achter sprintte de vier voor de laatste podiumplaats. Adreoli was de andere drie te snel af en kwam als derde over de meet. Martin, de winnaar van vorig jaar, werd 5e en Houben passeerde als 6e de meet. Een minuutje daarachter een sprint met 5 voor de overige top 10 plekken. De Luxemburger Wurth was Adriansens nipt te snel af. Hoveijn werd daarachter 9e en De Coster maakte de top tien compleet.

Wielfaert was de Luxemburger Leyder te snel af en denderde als 12e het plein in Echternach op. Spysschaert solo als 14e.

Achter deze 14 de eerste renners uit de tweede groep, die de dames Moors op de Schuman (89km) passeerden. Renners die nog een mooie opmars hebben gemaakt in het tweede gedeelte van de koers. De Nayer knap 15e voor Syne. Touwen, op de foto volledig verscholen achter De Nayer, kwam als 17e binnen. Na zijn val in de Maratona had Jongeneel een kwakkelende zomer. In de Criquielion lekker gereden en genoten van de sfeer, afgelopen zondag was hij er weer. Voor Jongeneel een mooie 18e plek. Vervolgens ging ik natuurlijk weer even gezellig evalueren met de heren.

Vele renners zaten goed kapot toen ze onder finishboog doorkwamen. Als je het parcours en hoogteprofiel bekijkt lijkt het geen zware koers. Schijn bedriegt, de renners maken de koers. Er werd zondag zeer rap doorgereden, met vele tempoversnellingen, kop over kop rijden en demarrages op de beklimmingen. Dit alles vallend onder de noemer ‘koershardheid’ maakt van de Gaul een bijzonder zware strijd.

Met Carpaij en Nijkerk dacht ik de langste renners  in het cyclopeloton geïdentificeerd te hebben. Beide zijn tegen de 2 meter. Mijn lengte van 195cm mag/kan ik dus niet meer als excuus gebruiken voor mijn beperkte klim capaciteit. Ook Michael Vanbriel tart de wielerwetten. Met maarliefst 203cm werd hij 33e in de Gaul. Waar rijdt een dergelijke kerel op? Een 62cm kader met een zadelpen van een halve kilometer. “Geen 64cm kader Michael”? “Nee, dit ‘kleine’ frame stuurt nu eenmaal beter”.

Vlak voor de podium ceremonie nog een flinke hoosbui. Een kwartiertje later werden de winnaars gehuldigd in een verse Rivella trui. Guy De Coster, winnaar bij de heren 40+, reed wederom met de voorsten mee en kijkt uit naar het duel met Wolfkamp in Stavelot, aankomend weekend. Peter Schroen werd met een 25^e plaats winnaar bij de heren 50+. Schroen won vorig jaar voor de derde maal de korte afstand, maar gaat ook tussen de kleppers op de lange afstand nog bijzonder goed mee.

Het was weer een fantastische cyclo dag in Echternach!

Tags:Bart van Damme, Foto\'s, La Charly Gaul 2011