Om 8 uur kwamen wij op de parking aan. Spekkie een paar minuten later. Ik liep naar de start en daar kwam ook Van Helvoort aangereden. Vervolgens een praatje met Bram Schittecatte. Samen met zijn maat Pablo naar Verviers gekomen om het cycloseizoen mooi af te sluiten. Nog veel goesting bij Schittecatte, zeker na een mooi WK voor journalisten te hebben gereden, vorig weekend in Italië. “Succes Boys”, ik liep verder richting start en pakte het fototoestel erbij.

Kristof Wielfaert had afgelopen woensdag nog het gehele parcours verkent. Terwijl hij de laatste koolhydraten wegwerkte vermelde Kristof dat hij wel een kans zag voor deze dag. Goedgemutst,  hij had er duidelijk zin in. Hij was zeker niet de enige, want er waren nog vele renners met een daginschrijving. Zodoende telde La Christophe Brandt 2011 meer dan 300 deelnemers. Ah, daar komt Pablo Schmeitz uit de bus. Daarnaast vele bekenden en ook was Spysschaert er uiteraard weer bij.

“Hey Jon, hebben wij een date”? De vader van Wielfaert had direct door dat ik naar een lift op zoek was om de koers te volgen. “Leuk, doen we Rob. We stappen dan wel nu in, want ik wil al gelijk klaar staan op de startklim”.

Côte de tancrémont (9km)

Op de Côte de tancrémont gelijk de eerste ontsnapping, Wielfaert vloog de koers in. Niemand sprong mee en zodoende staakte hij zijn vluchtpoging op de top van de tweede helling. Vlak daarachter de eerste grote groep. 3 man in hun spoor met de tweede groep op hun hielen.

Deze renners kwamen nog voor de afdaling tezamen en bestond het eerste peloton uit een man of 80.

Noodlot

Vanwege de gevallen regen die nacht in combinatie met een bepaalde substantie op de weg sloeg het noodlot toe.

De één slipt wat weg, andere maakte een corrigerende beweging, een fractie later de eerste die onderuit ging. Hier viel het halve peloton overheen. In eerste instantie leek het een waar slagveld, maar gelukkig konden de meesten zonder erg hun weg vervolgen. Op twee na. De kameel stopte, “Shit Dimitri, lig je er weer bij”! Paul constateerde een gapend gat in de knie van Jongeneel alwaar een halve stoeptegel grint in zat. “Als je hier al van schrikt, zou ik ook even bij Schittecatte kijken. Bram lag in de berm met een zwaar gehavende hand.

Christophe Brandt zelf ontfermde zich over de ongelukkige en zorgde voor repatriëring naar Verviers. Later die middag zijn de gapende wonden van beide heren in het ziekenhuis gehecht.

Wim Vansteenvoort was de laatste die voor de valpartij zat, Bert van der Plas de eerste die erachter zat. Was de koers gelopen, waren de gelukkigen die ervoor zaten definitief weg?

Didier Bouwmans kon zeker niet in zijn lot berusten en in een verwoedde poging probeerde hij wederom bij de voorsten aan te sluiten. Ook Simon Collard zat achter de valpartij, riep nog naar Boumans “aansluiten”, maar klom een stuk rapper en reed hem snel voorbij. Vervolgens samen met Bob Ardriansens kop over kop. Op de Côte d’Oneux kwamen de twee tot op 100 meter van de kopgroep. Ze hadden beide het uiterste gegeven, maar op de laatste steile strook verdween de kopgroep definitief uit zicht. Zodoende is het enkel Collard gelukt om op indrukwekkende wijze weer bij de koplopers aan te sluiten.

Côte de Paradis (48km)

De 16 man tellende kopgroep komt naar 1u22mn langs met een gemiddelde van 35km/u. Op kop Van Damme. In zijn spoor Thimister (schoonvader van Christophe Brandt), Timperman en Coopman. Achter in de groep Schmeitz, Nijssen, Collard en Wielfaert.

Op 50 seconden volgt de tweede groep. 10 man. Op kop Spysschaert met in zijn wiel Johan van der Hoog. Bouwmans en Adriansens realiseerde zich op de top van de Côte d’Oneux dat ze inmiddels met een ‘chasse patat’ bezig waren en lieten zich door deze groep oprapen. Na 2mn20sec het derde groepje en vervolgens kwamen vele plukjes renners en solo klimmers langs.

La Petite Redoute (94km)

Niet de beruchte beklimming uit L-B-L , maar achterlangs vanuit Remouchamps. Onderschat deze beklimming van La Redoute niet, ondanks dat de helling bekend staat onder de naam ‘La Petite’. Wielfaert en ondergetekende hadden nog wat tijd over voor een ritueel van Jon. Een planning waar ik snel voor te porren was.

Zodoende schonk ik om 11uur een Duvel in en Jon een Trapist. Een kwartiertje later positioneerde Jon zich aan de voet van La Petite Redoute. Ik liep wat verder en ging, in navolging van twee renners, linksaf en op een mooie steile strook ontwaarde ik nog een wielertoerist. De zon kwam door, jas uit en colaatjes klaar gezet. Ik was er helemaal klaar voor, in de rol van fotojournalist. 15 minuten later de realisatie, ik stond verkeerd en heb jullie allemaal gemist. Een suf staaltje cyclobenelux Gonzo. “Hup Rob, vlug terug naar Verviers, dan heb je in ieder geval de finishfoto”!

Jon zijn camera draaide uiteraard wel (Redoute na 3mn53sec). Van de 16 op top van Côte de Paradis waren er aan de voet van La Redoute nog 12 over. Deze 12 heren zouden uiteindelijk ook de eerste 12 plaatsen in het klassement voor zich opeisen.

De finale

Ook deze zijde van de Redoute blijkt een ware scherprechter zijn. Het tempo lag verschroeiend hoog en zodoende volgde hier de laatste schifting. Na de Redoute 6 man op kop. Van Damme, Gilbert (ja, de broer van), Wolkowicz, Schmeitz, Wielfaert en Collard. Hier en daar een kleine schermutseling op de voorlaatste helling. In de 15km lange aanloop naar de slotklim konden Voss en Thimister nog knap bij de 6 koplopers aansluiten en zo waren ze weer met 8. Niet enkel aansluiten, na enkele demarrages was het Thimister die er vandoor is gegaan. Gilbert maakte de sprong en sloot bij hem aan. Met een kleine voorsprong begonnen de twee aan Côte de la Hazé. Collard dacht ‘nu of nooit’ en achterhaalde de koplopers vlot. Thimister kon de ontketende Collard niet meer volgen en kwam weer in het achtervolgende groepje terecht voor de top. Bij Voss en Wolkowicz was de pijp leeg en werden beide op slotklim kwijtgespeeld.

In de straten van Verviers plaatste Collard zijn laatste ferme versnelling. 1 teveel voor Gilbert, die het wiel nu niet meer kon houden. Zo kwam Collard solo als winnaar over de meet. 30 meter daarachter Gilbert die knap tweede werd. Wederom een mooie zege op de palmares van de Belgische kampioen.

Vlot achter de twee een furieuze strijd om de derde plaats. Thimister had zich reeds weer herpakt en trok de sprint aan, met Wielfaert in zijn wiel. Toen Thimister even haperde rook Schmeitz zijn kans. Met een indrukwekkende jump, uit het derde wiel, had hij in een oogwenk 4 fietslengtes te pakken. Zo snelde Schmeitz in zijn eerste cyclojaar direct op een podiumplaats af. Thimister en Wielfaert bolde als de nummer 4 en 5 over de meet. Van Damme voelde dat een sprint er niet meer in zat en kwam enkele seconde later als 6e onder de finishboog door. Voss reed solo naar de 7e stek. Wolkowicz werd achterhaald door de 4 achtervolgers die op La Redoute niet konden volgen en kwam als 11e over de meet. Achter Faora 8, Coopman 9 en Nijssen 10 en voor Timperman 12.

Zie hier de gehele uitslag van La Christophe Brandt 2011

Cyclobenelux dankt de organisatie voor het neerzetten van een top cyclo en het hartelijke en gesoigneerde ontvangst. Prachtig parcours in een schitterend decor. Daarnaast tot in de puntjes goed georganiseerd. Naast de goede motor en wegbegeleiding, ook een grote pluim voor alle andere vrijwilligers met bijzonder veel toewijding. In onze optiek krijgt deze cyclo de hoogste waardering qua prijs/kwaliteit beleving.

Morgen nog een verslag van de afloop van de dag en de fotocollage.

Tags:Foto\'s, Jerome Gilbert, La Christophe Brandt 2011, Pablo Schmeitz, Simon Collard, verslag