Zoals al vermeld was het gecontroleerde tempo voor de Veltec, Gaul en andere straffe cyclorenners wat slaapverwekkend, wat zo nu en dan tot onenigheid met de koersdirectie leidde. Maar aan de achterkant stond de deur wagenwijd open. Vele renners die het klimtempo de eerste drie ronden net niet aankonden, probeerde na elke klim in de afdaling weer in de beurt van de kop van de koers te komen. Een spelletje wat je een aantal keer terugbrengt, maar de volgende beklimming doemde telkens snel weer op en het definitief lossen kwam steeds naderbij.

De gemiddelde snelheid lag de eerste drie ronde toch boven de beoogde 30km per uur. In ronde 1 en 2 was het gemiddelde al iets boven de 31km. Bij de 1^e passage konden er nog 127 renners mee met de kop van de koers en bij de 2^e passage waren het er nog 94. In ronde 3, die met een gemiddelde van 32km werd afgewerkt, waren er nog slecht 66 renner ‘in koers’. De overige deelnemers werden wel in de gelegenheid gesteld hun race te voltooien.

De race-cyclo werd dus een afvalrace-cyclo nog voordat de koers was vrijgegeven. Na de 3^e passage was het spel op de wagen en konden de toppers los gaan en echt “wielrennertje” gaan spelen (lees het mooie koers relaas van Bas).  Direct reed er een renner weg, maar achter hem werd niet gekoerst en gegokt dat hij dit initiatief niet tot de eindstreep zou volhouden. Het tempo werd wel wat opgeschroefd. Met een gemiddelde van 34,5km in de 4^e ronde konden er nog 38 renners mee.

Nu moest er toch echt wat gaan gebeuren. Frederic en Dirk hebben vervolgens de gashendel opengetrokken en al snel kwam de vluchter in zicht.

Dirk bleek zondag tot zijn eigen verbazing over superbenen te beschikken en dat ging hij laten zien ook. Hij koos voor de steile strook in het Vijlenerbos. Drie tempoversnellingen later kon enkel nog Bas Canoy naar zijn wiel springen. Duidelijk onder de indruk van zijn ploegmaat, die in het bos stevig bleef doormalen op de 12.

Bas was zo blij als een kind dat hij samen met Dirk op kop reed. “Mijn mooiste kopgroep ooit”, vermeld hij. Zonder te hoeven gebaren en linkeballen, reden zij kop over kop  in een indrukwekkend tempo door en raakte de achtervolgers steeds verder uit zicht. Met een gemiddelde van 35,6km en een ruime minuut voorsprong op 24 achtervolgers begon het duo aan de laatste ronde.

Thijs Al probeerde het tempo er nog in te houden, maar als hij omkeek waren er voordurend Veltec renners in zijn rug die uitstekend afstop werk verrichtten. (vlak voor de 5^e passage)

In de laatste ronde voelde het duo dat de motor begon te haperen en dat de macht langzaam uit de benen verdween. Maar met nog een minuut voorsprong aan de voet van de Vaalserberg op nog 10 achtervolgers kon er weinig meer mis gaan.

Bas en Dirk vlak voor de finish

Ze hoefde er niet om te sprinten. Dirk maakte een genereus gebaar en liet Bas als 1^e over de streep gaan. Een zeer verdiende overwinning voor een bescheidde renner die de betrekkelijkheid van zijn eigen prestaties kan overzien en helaas voor hem dit jaar ook met de vergankelijkheid van het leven is geconfronteerd. Bij dezen de felicitaties van cyclobenelux en veel succes met het vervolg van seizoen 2010.

Dirk (links) de man van het grote verzet en en Bas. De trotse nummers 1 en 2 tezamen.

Wouter Nijkerk en Arnold Stam konden ook Thijs Al achter zich houden op de slotklim en legde knap beslag op de 3^e en 4^e stek. (Al op de achtergrond). Oege kwam binnen als 9^e, maar was stiekem in zijn gedachte al aan het overwinningsfeestje begonnen.

De verslagen van de dames en de leden van cyclobenelux (Paul en Erik) volgen morgen.

Tags:fietschallenge