Nul meting 2012. Dat was de opzet van zaterdag. Zaterdag zou ik, na een inactieve periode van precies 4 weken, de training hervatten en langzaam op zoek gaan naar mijn herziende en helaas drastisch naar beneden bijgestelde ‘topniveau’. 4 weken! Yep je leest het goed. De langste periode zonder sportief actief te zijn sinds ik vanaf 2004 op de fiets zit en als ik er langer over nadenk, waarschijnlijk in mijn hele leven. Na mijn Spartaanse carrière als sloeproeier, stapte ik met 98kg schoon aan de haak op de racefiets. Ik wou ‘klimmer’ worden en cyclo’s rijden. Dalen ging als de brandweer, maar bergop verloor ik natuurlijk veel meer. Na 4 jaar op het fietsie had ik, bergop, een beduidend geschiktere body compositie. 16 kilo kwijtgespeeld en in 2008 voor het eerst een vetpercentage onder de 10%.

Na intrede van de heupblessure viel ik in 3 maanden nog 4 kilo af. Helaas vrijwel enkel spiermassa en de uit marmer gehouwen benen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Net als dat pittige kontje. Mijn vriendin vindt van niet. De lieve schat, ook zij weet dondersgoed dat daar meer zat. Maar ach, veel belangrijker, terug is de lach, het leven is weer fijn en vrijwel weg die kolere pijn. De kilo’s waren eerder terug. 82kg was ik in 2009 alweer, de tailleomtrek 3 centimeter meer. Eind 2011 nog steeds 82kg. Helaas een andere 82 dan in 2008. 3 jaar geleden een tailleomtrek van 80cm, nu 87cm. Inmiddels besta ik uit 16% vet, sixpack verscholen en weer achter het vat gezet. Met dit lichaam, de bodycompositie van een tinfat indian, kan ik duidelijk aan de slag voor volgend jaar.

Zodoende zou de trainingshervatting een officiële nul meting worden. In mijn beleving een echte reset. De knop indrukken en opnieuw beginnen. Data netjes noteren en hopelijk in het voorjaar progressie constateren. Daarnaast is er een stok achter de deur! Ik ga mijn best doen Filip, bij de inspanningstest, stel ik zeker niet teleur!

Paul wou dit historische moment meemaken. Goed het liep helaas anders. Na 20km pittig inrijden een kleine intermezzo en vervolgens alweer rustig huiswaarts peddelen. Zodoende geen relaas ‘op weg naar topniveau’.De intermezzo was namelijk de kameel zijn show. Ik weet niet hoe die kerel het flikt, 500 maal die bocht genomen, maar zaterdag zeer slecht gemikt. In een simpele bocht naar recht, onderuit en het asfalt gekust. Pijn verbeten, de wonden verzorgt en de brand geblust.

Pijnstiller erin en in niet lang daarna een biertje. De bezorgde blik maakte plaats voor een voorzichtige glimlach. Dan toch maar op naar een pleziertje. Met zijn klauwen in het verband had hij zaterdagavond vele malen de lachers op zijn hand. Of op zijn knie, hij lulde krom scheef en zeker voor drie.

Goed, ik ben dus weer opgestapt, Paul even afgestapt en likt momenteel zijn schaafwonden. “Een weekje rust inlassen Rob, ik was het al een tijdje van plan. Dit lijkt het juiste moment”. “Man je lult erover alsof je het hebt uitgevonden”!

Tags:De Kameel