Het verhaal van Olthuis is inmiddels bekend. Na een zeer geslaagd Marmotte debuut in 2005 heeft ze 4 jaar gekoerst. Hoogte en dieptepunten, maar tevens geconstateerd dat ze fysiek beter uit de voeten komt in de bergen dan te vechten voor haar positie in het peloton. Zodoende vorig jaar een glansrijke rentree in de cyclodiscipline. Haar successen in 2010 waren ook niet onopgemerkt gebleven in haar woonplaats. Begin maart werd ze in de gemeente Deventer tot sportvrouw van het jaar uitgeroepen. Op de dag van haar nominatie was ze met een sportvast dieet begonnen. Niet enkel om de bergen dit jaar ‘nog’ strakker aan te vallen, maar ook om de vetverbranding te optimaliseren.

Op kop

Na een goede voorbereiding werden de benen eind maart serieus in koers getest. De Holland Hills Classic 2011 was met een uitdagend parcours in Limburg en een sterk deelnemersveld de ideale wedstrijd voor Olthuis. Het ging niet aardig, het ging niet goed, nee, het ging boven verwachting super en Olthuis verbaasde hiermee niet enkel haarzelf. Vos won, Olthuis kwam als negende over de meet en wist vele dames van de profploegen achter zich te houden.

Hoe kon dit? Dat kilootje strakker gaat haar waarschijnlijk wel voordeel in de bergen opleveren, maar in koers op de kuitenbijters in Limburg zal het verschil minimaal zijn. Vorig jaar vermelde ze nog dat ze de dameskoersen beu was. “Ik had de benen wel, maar het lukte gewoon niet. Op het scherpst van de snede lijkt het wel of ik over onvoldoende lef beschik en dus peloton technisch ongeschikt ben”.
Nou daar was dus niets meer van te merken. In haar blog verslag werden termen als ‘De knuppel in het hoenderhok gooien’, ‘naar de kop rijden en gas geven’ en ‘doorbeuken’ gebruikt.

Wie ben ik

Ik ben Esther Olthuis. Altijd al geweest trouwens, maar nu heb ik zelf helder voor ogen wie ik ben en wat ik wil. De laatste jaren waren mentaal zwaar en ik begon eigenlijk overal aan te twijfelen. Ziektebeelden bij naasten zorgde voor spanningen en druk. Ups en downs waar wij (Roel Colly en ik) ons elke maal weer door heen sloegen.

Daarnaast speelde nog een ander punt dat altijd op de achtergrond heeft gesluimerd, maar de laatste jaren bleken deze gevoelens meer en meer op de voorgrond te komen.

Intimi weten dat de deur altijd op een kier heeft gestaan, zeker mijn ex-partner Roel. 10 jaar geleden kon hij de bal dusdanig van richting veranderen dat de score op zijn conto kon worden bijgeschreven en daarmee had hij mij voor zich gewonnen.

Ik ging voor hem en we hebben fantastische jaren gehad en vele avonturen beleeft. De aantrekkingskracht die vrouwen op mij kunnen hebben was in de beginjaren van onze relatie geen groot issue en een voldongen feit voor ons beide. Na gesprekken en een grondige zelfreflectie bleek dat ik mijn genegenheid voor vrouwen de laatste jaren aan het onderdrukken was, waardoor ik niet doorhad dat ik eigenlijk in de knoop zat.

Het vuurtje doofde en zodoende scheidde onze wegen. Een verwerkingsproces voor ons beide, maar voor mij ook een persoonlijke bevrijding. Door mijn huidige zelfinzicht en daarnaast nu beter met de spanningen en druk kan omgaan ben ik mentaal sterker geworden. Ik denk dat ik mede daardoor in Limburg de wedstrijd van mijn leven heb gereden.

De weg en de wegen.

De wegen van de ‘Grote Vriendelijke Reus’ en het ‘Kleine Meisje’ zijn overigens niet geheel gescheiden en ze gaan verder als goede vrienden. Op basis van hun onderlinge twitter verkeer afgelopen maand rijst eigenlijk niet eens het vermoeden dat we het inmiddels over ex-partners hebben.

Gezamenlijk gaan ze dit jaar het 3 Ballons avontuur beleven in de Vogezen. Ook Colly gaat de ‘Ballons’ in de Vogezen bedwingen. Hij is namelijk voortvarend met zijn eigen cyclo makeover bezig. De kilo’s zijn eraf gevlogen en de duur en intensiteit van de trainingen zijn flink opgeschroefd. Naar onze inschatting een beduidend succesvollere makeover dan die van een toenmalige redacteur van het blad Fiets in 2004.

Eind april vetrok Olthuis met ambities richting Duitsland. De cyclo Rund um Köln had ze tenslotte vorig jaar op haar naam geschreven. Dit jaar helaas pech en haar fiets op locatie afgeschreven. Een vangrail gooide roet in het eten. De pijn aan haar ribben was een weekje later gelukkig alweer nagenoeg verdwenen.

Het verdere cyclo programma van Olthuis is nog onzeker voor 2011. Ze zal namelijk niet ontkennen dat de ambitie om terug te keren in het vrouwenpeloton zeker aanwezig is. “Dit smaakt naar meer! Misschien eens een mooie etappe koers in het buitenland. Daarnaast blijf ik ook cyclo’s rijden, maar het hoofddoel is momenteel nog onduidelijk”.

Vorige week kreeg ze haar elite licentie toegezonden. “I am back”. Een wordt vervolgt verhaal dus.

Wij wensen Esther en Roel dit jaar veel succes met het realiseren van hun fietsdoelen en veel geluk op het persoonlijke vlak.