Yeah, what up New York. The Big Apple as they say. Location Manhattan. 77^th Street on Broadway. Een blits hotelletje in Upper West Side. De wekker van The Camel, een kwartiertje voor sunrise twilight.

“What?!” “ Yeah I know, Shit is crasy, but I have now time to be lazy.” “Well,Good Luck!” Na de woordenwisseling met de verbaasde night porter, stapte Paul op, met een slaperige kop. De route kaart 20 maal bekeken, maar hij reed direct de verkeerde kant op.

Zo reed hij een treintje tegemoet van 8 gestroomlijnde Panamese, die wel de  juiste kant op over Broadway sjeesden. De ‘Leader of the pack’ bleek een soort Sjors Burger van Panama. Hij promoot de Italiaanse Charly Gaul in Zuid-Amerika.

In de laatste wijk voor de George Washington Bridge passeerde ze op enkele straathoeken ongure gangsters in Harlem. Hmm, shit can get nasty, dus 2 tandjes zwaarder en door de bochten zonder het toucheren van de rem.

Protect ya neck! Met zijn nieuwe opgedane fietskennissen vond Paul een aardige stek in het tweede startvak on Lower Deck.

Zo, nu een uurtje wachten voor de start en nog een Snelle Jelle erin. Gran Fondo New York. Let the games begin!

Een zeer gemêleerd gezelschap. Achteruitkijk spiegels op helmen en sturen. Vanaf de start direct naar voren en beland tussen de jongens die wel kunnen sturen. Na de brug rechts, “Wow wat een prachtig landschap. Paul kon gelijk aan de bak want in de bossen langs de Hudson was geen meter vlak.

Uitgedost met cowboyhoeden maakte de velen politieagenten op hun dikke Harley’s een autoritaire indruk. Alle wegen werden super goed vrijgehouden. Riders first, Paul zijn dag kon nu al niet meer stuk.

De kameel had flink wat olie op de benen gedaan. Net als zijn gekleurde kompaan. Met zijn rasta vriendje is hij in volle vaart over een paar kleine groepjes gegaan. Met deze kerel heeft hij het nog over diverse wielertermen gehad. De leukste vond hij de uitleg bij ‘chasse patate’.

Op 56km doemde de Passo del Daino op. De eerste tijdgeregistreerde klim. Oef, hier had Paul zich even op verkeken wat een stijl tering ding. Na de bossen de villa wijken langs de Hudson. “Hey Paul, stonden hier een paar knappe tenten met een aardig gazon. “Nee Rob, sommige van deze patsers gaan volledig over de top. Volledige gesimuleerde watervallen uit de rotswanden gehouwen, met een paleis daarbovenop”.

In het nationale park doemde na 69km de scherprechter van de dag op. Montagne dell’Orso oftewel de Baer Mountain klim. Hier had Paul zijn zinnen op gezet, volle bak vanaf het begin. Van de 5000 deelnemers realiseerde hij hier de 138e tijd. De deelnemers zijn minstens zo gepassioneerd als in Europa, maar het niveau is een stapje lager. Want een dergelijke positie gaat Paul in La Marmotte nooit halen. Voor de kameel helaas een voldongen feit.

In de volgende 40km, in gezelschap van 2 New Yorkers, over de Colle Andrea Pinarello en de Colle Formaggio. Geen tijd om te lullen. Kop over kop met deze kerels, go go go. Daarna zijn ze even van het gas gegaan en sprak de local hem aan. “Who is going to braek the ice” “Well I’m Paul and living in Amsterdam”. Op een onverwachts gemeen strookje stokte Paul zijn adem en gaf de Amerikaan hem een grijns. “Ohh, that where your last words for now, here we go again!”

Met zijn Amerikaanse maten pikt hij na de laatste foerage post een Mexicaan op. Op de laatste knikjes knalde deze renner vlotjes naar de top. Wat een souplesse en op de steile stroken was mister ‘Taco Bell’ duidelijk de rest de baas. In de afdalingen nam Paul resoluut de leiding, want deze Mexicaan daalde als een dwaas.

Met de zon op de kop, liep de temperatuur, tegen het middaguur, naar de dertig graden op. De kameel is de kameel, maar op dit moment kampte ook hij met een vochttekort. Na de laatste heuvelzone liet Paul zijn maten lopen en rolde met een big smile over de finishlijn in Weehawken.

De Gran Fondo New York mocht Paul op een nieuwe Trek 1.5 beleven. Na 177km had hij de combinatie Sora/ Tiagra volledig afgeschreven. Krakend over de laatste top. Ach, risico voor de verhuurder. Voor die 120 dollar sleutelt hij er vast wel weer een nieuw goedkoop groepje op.

Deze beleving was voor de kameel meer dan exceeding expectations. Het zware parcours was spectaculair en daarnaast een extra dimensie met riders from many different nations. Hij heeft het gedaan, hij was erbij. Een onvergetelijke ervaring, een kinderlijke vreugde overmande hem, zo ongelofelijk blij!

Tags:De Kameel, Gran Fondo New York