La Charly Gaul en de cyclorenners

Voordat ik begin met het koersrelaas volgt eerst een analyse van de cyclo en de deelnemende renners. Waarom? Omdat het mij opviel dat op elk niveau hetzelfde koerspatroon zich ontvouwde en ik deze visie graag met jullie renners wil delen.

La Charly Gaul is een niet al te zware cyclo qua parcours en is simpelweg voor elke deelnemende cyclorenner in 4 koersfases in te delen, waarin 3 typen cyclorenners vallen te onderscheiden.

Fase 1: Het eerste halfuur. Direct vanaf de start gaat het tempo snel omhoog en stormen ze de Cote de Michelshaff op (4,5km 4,4%). Hier wordt vrijwel iedereen op de pijnbank gelegd, want elke renner wil ten slotte in een goed groepje/peloton belanden.

Fase 2: Na de uitloper van de beklimming zijn de groepen en pelotons gevormd en houden vrijwel allemaal stand tot de voet van de Groesteen op 70km. De 3 hellingen in de tussenliggende kilometers zijn niet zwaar genoeg voor de betere klimmers om de mindere te lossen en zodoende is iedereen het meest gebaat met enige vorm van samenwerking met de overige groepsleden.

Fase 3: Maar dan, na 70km doemt de scherprechter op in La Charly Gaul. De Groesteen, met 3,8km tegen 7,4% veruit de zwaarste beklimming in het parcours. Hier onderscheiden de betere klimmers zich van de mindere en slaan hun slag.

Fase 4: Na de Groesteen is elke groep/peloton volledig uiteen gespat en begint de koers pas echt. Groepjes van 6 tot 15 man, eenlingen en duo’s draaien hier allen de gashendel open om weer van voren te geraken dan wel de achterliggende tegenstrevers voor te blijven. Een aantal van die groepjes klonteren weer samen en in het laatste uur volgen ontelbaar veel demarrages. Sommige renners slagen, andere stranden en worden weer achterhaald om vervolgen met een groep te sprinten voor de ereplaatsen op het marktplein in Echternach.

Door fase 1 te analyseren zijn er 3 typen renners te onderscheiden in La Charly Gaul.

Type 1: de renner die vecht naar zijn vermogen en na het eerste half uur in een groep/ peloton zit op zijn niveau. De meeste van deze renners finishen op een plaats die niet ver af zit van hun positie bij de passage op de top van de Groesteen.

Type 2: de vechters die in het eerste halfuur te lang in het rood rijden. In een peloton belanden net boven hun stand en reeds hun eerste jasje hebben uitgedaan. Na de Groesteen worden deze renners nog door een aantal groepjes van voornamelijk type 3 renners achterhaald.

Type 3: de renner die op de eerste beklimming iets te snel het bijltje er bij neer legt en in een groep beland onder zijn niveau. Deze renners beginnen na de Groesteen aan hun inhaalslag en passeren nog menig type 2 renner.

Paul (de kameel) reed de Gaul als type 3 renner. Iets te vroeg losgelaten op de startklim, licht bevreesd dat hij te diep uit het vaatje moet tappen en zijn lot als type 2 renner moet ondergaan in plaats van type 1. Maar diep in zijn hart heeft hij er meer dan vrede mee dat hij vrijwel elke Ardennen cyclo als type 3 renner rijd. Hij is er stellig van overtuigd dat dit hem achteraf veel meer voldoening geeft. Liever na de Groesteen vanaf positie 120 een heroïsche inhaalrace beginnen en op plek 90 finishen, dan vanaf positie 50, compleet naar de vaantjes, nog door 30 man opgesoupeerd worden en als 80ste over de meet komen. Ieder zijn eigen koers, want in de strijd om de podium plekken zal Paul zich toch nooit kunnen mengen.

Het koersrelaas

De geluidsinstallatie van de organisatie draaide al anderhalf uur op volle toeren en iedereen op of in de buurt van het marktplein was meer dan wakker. Om 9 uur vertrokken de renners onder luid applaus voor de 160km lange tocht met 2200hm.

Het eerste peloton onder aanvoering van Diseviscourt en Leyder. De eerste groep van achter en daarnaast de 2e groep (op 36km). Uiterst rechts de dames op de Groesteen die alvast even voordoen waar ze voor gekomen waren. Goed werk dames!

Het eerste peloton telde ruim 80 renners na de schifting op de Michealshaff. Op 36km, na passage van Diekirch, volgde de tweede groep van ongeveer 30 man op anderhalve minuut. 35 kilometer later waren ze bij de voet van de Groesteen. Vlak voor de Groesteen gingen Martin en Boumans ervandoor om middels deze strategie toch met de voorste de top te slechten. Op de steilste strook passeerden 15 man, Martin sloot aan en Boumans moest laten lopen. Vervolgens begon Diseviscourt stevig op de trappers te staan, reed weg en kwam als eerste boven.

Uitsmijter Groesteen: Diseviscourt, groep 1, 2 en 3

Ik had met mijn fototoestel postgevat op de ‘uitsmijter’ van de Groesteen, na de eerste dalende strook van 300 meter. Vanaf deze positie was goed waarneembaar wat het slagveld op de Groesteen had opgeleverd. Diseviscourt stormde, solo, als eerste langs. Zichtbaar in topvorm en nog voldoende adem over voor een vriendelijke begroeting. 15 seconden achter hem een groep van 6 met op kop Spysschaert, die hard aan het doortrekken was, in zijn wiel de Luxemburger Herman en ook Enckels en Adriansens zaten bij deze 6. 10 seconden daarachter een groep van 12. Met drie heren van Gaul en Martin, de uiteindelijke winnaar, achter in deze groep (let op zijn roze shirtje). 8 seconden daarachter een groep van 9 en 30 meter achter dit groepje nog twee strijders. In en na de afdaling kwamen de drie groepen en de 2 renners tezamen en waren er 29 renners in achtervolging op Diseviscourt.

Na afloop heb ik vele renners gesproken, uit de groep van 29, die in de veronderstelling waren dat Martin en Diseviscourt samen op kop lagen na de Groesteen. Maar Martin zat echter nog in de groep. Het meest waarschijnlijke is dat Martin er vandoor is gemuisd op de Eppeldorf op 99km. Het punt waar de korte en lange afstand tezamen komen en de koers onoverzichtelijk wordt. Op de Eppeldorf en de Consdorf werden nog enkele renners uit de groep gelost en waren er nog 19 man in achtervolging op Martin en Diseviscourt.

In de groep van 19 werd het alsmaar onrustiger en de demarrages volgde elkaar snel op. Na enkele pogingen lukte het Spysschaert, Adriansens en Herman om uit de groep te ontsnappen. De twee Belgen reden zo hard door dat de Luxemburger Herman moest passen. Even later sloten ze aan bij Martin en Diseviscourt en waren met zijn vieren vooruit. Ook Enckels en Touwen wisten nog uit de resterende groep van 16 weg te demarreren. Ze stormden met een bloedgang richting de kop van de koers, raapte onderweg Herman op en sloten aan bij de vier. De sprint met 7 man, in de smalle straten van Echternach, werd gewonnen door Martin voor Diseviscourt en Herman. De 14 daarachter kwamen gezamenlijk op 45 seconden binnen.

Finish van de 7, de 14 daarachter, 5 van de 30 Gaullisten en de familie Moors

Carl Moors wordt na de finish liefdevol opgevangen door zijn vrouw en twee dochters. De familie Moors was net niet op tijd op de Groesteen om vader en echtgenoot aan te moedigen. De eerste groep, waar Carl in zat, was reeds gepasseerd. Maar Paul zijn moraal kreeg een flinke oppepper toen hij langs ze reed. “Pauline en Charlotte waren de meest enthousiaste supporters die ik dit jaar heb gehad Rob”. Bij dezen nogmaals dank dames.

Diseviscourt met zijn Luxemburgse teamgenoot Gusty Bausch. De Kameel met zijn partner in crime voor het laatste uurtje, Gery Pletinck. In koers Engels met elkaar gesproken om er na de finish achter te komen dat ze in hun moerstaal verstaanbaar waren. Dimitri Jongeneel toont dat hij net zo makkelijk met 11 rivella’s overweg kan als dat hij op de 11 rondrijd en de Belgische wielertoeristen van het eerste uur zijn relaxed aan hun eerste biertje begonnen.

Bijna ieder lid van de kopgroep was onder de indruk van Peter Enckels. “Die kerel reed de stenen uit de straat”.
Mariska Breyne staat na de podium ceremonie nog even na te genieten. De versier pogingen van Gilberto Simoni waren tevergeefs. Het was uiteindelijk Michael Ossieur die er met Miss Bofferding vandoor ging.

Voor ons was het wederom een geslaagd cyclo weekend en danken iedereen die weer aan de feestvreugde hebben bijgedragen.

Tags:La Charly Gaul