Zo daar was ik in Echternach, helemaal klaar voor mijn cyclo rentree. Helemaal klaar? Nou nee. Na de autorit van 4 uur plus was het in mijn linker lies geschoten. ‘Het’? Geen idee, maar goed lopen kon ik er niet mee. Zodoende strompelde ik naar de inschrijving met lichte vertwijfeling. Leuk zo’n rentree, maar heeft dit werkelijk wel zin? Kreupel? Gewoon starten, wat een onzin.

Even later stond ik toch buiten met een startnummer voor het korte rondje van 103. Hey daar is Beloeki, uiteraard op het terras, met een makker of drie. “Biertje”. Na een Leffe of twee en de evaluatie van een toertocht of 4, verdwenen de liesklachten als sneeuw voor de zon. Dit is hoe mijn Charly Gaul begon. Met Carl en familie aan het diner. Gezellig en ach, we nemen er nog twee.

Onze hotelkamer was perfect gesitueerd. Op het ‘grote’ plein in Echternach, uitkijkend op de start en finish locatie van de volgende dag. Om 7uur in de ochtend werd de finishboog gereed gemaakt. Om kwart voor 8 gooide ik 5 en Paul 2 witte puntjes erin. Hartig beleg, in zoetigheid geen zin. Even over achten rijden de eerste vroege vogels het startvak in. Ah het vak begint zich redelijk te vullen, tijd om me ook in wielertenue te hullen.

Uit de Bestof-Galerie van sportfotograf.de

Kledij. Hetzelfde als mijn laatste cyclo in 2008, enkel nu in mijn eigen shirt, plus twee extra broeken waar ik wat comfortabeler in rij.

Na wat ontspannen gesprekjes met de kleppers vooraan, sloot ik zelf helemaal achteraan. 9 uur het startschot, dus gaan! “Hmm, moest ik niet pas om kwart over negen weg. Nou ja, ik ben nu al bezig, ga niet nogmaals bij de start staan.

Onder de iets meer dan 300 deelnemers op de lange afstand, waren er ongeveer 250 enthousiastelingen die de ambitie hadden om zich in het grote peloton te handhaven tot de eerste beklimming. Ik was bovengemiddeld enthousiast dus zat er ook bij, reed wat naar voren en al vlot bij de kameel langzij. Voor de voorsten was het een gezapig en gecontroleerd tempo. Voor ons achterin al af en toe vechten. Hop, tandje eraf, tandje erbij. De eerste vluchtpogingen van Enckels en Van Damme nog live mogen aanschouwen, maar na 28km doemde de Fridhaff op (3,2km 4,1%gem). Hier werd ik, zoals voorspelt, genadeloos bruut gelost. Eigenlijk al trots dat ik me überhaupt tot de voet van de klim kon handhaven.

Tijdens de afdaling ontwaarde ik een groepje in de verte. Met dit groepje goed samengewerkt tot de volgende beklimming.

Ehh, zij naar links en ik voor parcours B. Op basis van de reactie van de verkeersregelaars kreeg ik al duidelijk de indruk dat dit niet de bedoeling was. Zo ben ik onreglementair een halfuurtje de koploper in de korte koers geweest. Halverwege Hoscheid (53km) reed de rode wagen van de organisatie langs mij. Maakte mijn excuus,  ja ik weet dat ik hier niet hoor te rijden, maar ben allang blij dat ik rij. Mijn nummer werd met een norse blik genoteerd. Waarschijnlijk gediskwalificeerd, maar niemand die dat wat deert. Ook wel begrijpelijk,  het leek gewoon of ik de boel wou belazeren, veel te gesoigneerd. Vlak voor de top walste de kopgroep over mij heen. Op 1 na allemaal Belgen! Direct achter de Hoscheid, door met de Merscheid (1,2km 7,1%gem). Ik kroop omhoog. Bij aanvang groep 2 en tegen het einde groep 3, die mij voorbij vloog.

Finish in zicht

Na de afdaling werd ik achterhaald door de vierde groep. 12 man die kop over kop doorramde richting slotklim. Ook nog een paar aardige kopbeurten van ondergetekende, maar naar 10km was de pijp leeg, er zat niets meer in. Gewoon straal uit het wiel gelost. Even in mijn eentje lopen spartelen, maar al snel opgepakt door groep 5. Dik 30 man, zodoende kon ik makkelijk meebollen tot de laatste beklimming, Dillingen. Groep 5 raakte op de eerste hoogtemeters direct uit het vizier, en ook groep 6 passeerde mij hier.

Zo dat waren de laatste hoogtemeter van de dag die ik zag. Rustig de laatste 10km in de 50/19 solo naar Echternach. Laatste bocht. Hoppa, uitgereden! Een bijzondere ervaring voor mij en een absolute topdag.

Na 4u56mn en 39 minuten na James en Van Damme, komt de kameel over de meet. In de straten van Echternach zijn groepsgenoten net te snel af.

De gebruikelijke foto net na de finish. “Ehh, Paul dit is helemaal niets, hier moeten we wat op verzinnen”! Like this one better, met de Bofferdingen.

Tags:De Kameel, De Nesso, Foto\'s, La Charly Gaul 2011