Foto na de eerste bocht op de Alpe: links Bert Dekker met Bart Deurbroeck in zijn wiel en aan de rechterkant Michel Snel in het spoor van DeMatteis en Currit

De Glandon, het voorgerecht

Na het stuwmeer begint de beklimming van de Glandon pas echt. Meer dan 5000 renners waren van start gegaan, waaronder ruim 1200 Nederlanders en ruim 1000 Belgen. Allen renners die naast hun functie in de maatschappij op zoek zijn naar het beste in zichzelf. Persoonlijke heroïek en pure passie voor de wielersport.

Het grootste gedeelte van de cyclorenners deden in deze beklimming al de eerste spreekwoordelijke ‘jasjes’ uit. Je wilt tenslotte in een leuk groepje belanden na de afdaling, ook al moet je daarvoor een half uur in het rood rijden. Dit is wel La Marmotte en daar wil je een topprestatie neerzetten. Vooraan werd er nog niet hard gekoerst en keken alle favorieten de kat uit de boom. De toppers verteerde het voorgerecht van deze cyclo in een rustig tempo. Dit had mede te maken met de onduidelijkheid omtrent de ‘geneutraliseerde’ afdaling. Zou het de reële tijd worden zonder, of met afdaling Glandon? Zodoende kwam het grootste peloton sinds jaren gezamenlijk over de top van de Glandon. (Bekijk het filmpje van Erik Bury van het eerste peloton). Sander Smits nam echter het zekere voor het onzekere. Zich bewust van zijn mindere daalkwaliteiten reed hij straf door op de Glandon en kwam met 3 minuten voorsprong op de grote groep boven. Met een fransman vlak achter hem die hij zelf overigens nooit gezien heeft. Gewoon blik vooruit en trappen maar. Een mooi uitgevoerd plan, want als hij in de groep was gebleven zat er een kans in dat hij niet bij de voorste 20 richting de  Télégraphe zou rijden en dat zou zonde zijn met zijn klimmers kwaliteiten. Sander reed top en kon gewoon met de voorste aan het hoofdgerecht beginnen.

Télégraphe, het tussengerecht

Op de Télégraphe ging het tempo omhoog en dunde de het eerste Peloton al snel uit tot een selecte kopgroep van een man of 15. Na 2 kilometer in de klim kreeg een van de drie Cyclo Titanen uit de Benelux, Bart Bury, panne. Zijn tube was leeggelopen en klauterde 2 kilometer teleurgesteld verder met de gedachte dat deze Marmotte voor hem ten einde was. Een bocht verder stond Erik, zijn broer, met een bidon te zwaaien. “Ander wiel” schreeuwde Bart. Zijn toegewijde Broer bedacht zich geen moment en toverde snel een nieuw wiel uit de auto. Helaas was het wiel niet geheel geschikt voor Bart zijn fiets, maar na de pit stop en op gang geduwd te zijn door Erik kon hij zijn koers hervatten.

Bart Bury is geen opgever maar een cyclo strijder pur sang. Hij heeft 3 kilometer in een bloedgang omhoog gereden en kon zo de aansluiting met de kopgroep weer maken voor de top van de Télégraphe. Wel wist hij dat dit kunstje hem later in de koers kon opbreken, maar erbij is erbij en daar was Bart weer. Klasse!

Galibier, het hoofdgerecht

Na de top, vier kilometer afdaling naar het dorpje Valloire. Aan de voet van de Galibier. Constateerde Sjors Burger (de schoonvader van Bert Dekker en  zelf ook een begenadigd klimmer) dat er 17 vooruit waren. Michel Snel met een Fransman achter zich en Bert, met 14 man in zijn wiel, daar vlak achter. Achter deze kleppers reden nog vele andere cyclorenners uit de lage landen met slechts een kleine achterstand door het dorpje. Waaronder enkele Gaul renners die ook een topkoers beleefde.

Op de flanken van de Galibier, omhoog rijdend door een muur van sneeuw, loste de ene na de andere renner uit de kopgroep. De definitieve schifting tussen de cyclo top en subtop konden de toeschouwers op deze imposante berg aanschouwen. 8 man telde de kopgroep bij de passage over de top van de Galibier. Bart Bury, inmiddels op het vinkentouw met opkomende krampen, kon nog net de aansluiting vinden voor ze de afdaling indoken. Alle topper zaten er nog bij. Dekker, Snel, Deurbroeck, de Italiaan DeMatteis en de drie Fransen Currit, Ogier en Leblacher. De 8 vlogen naar beneden richting de slotklim waar uiteindelijk de titanen strijd beslist zou worden.

De koplopers in de laatste kilometer afdaling voor de Alpe, met enkele renners die de korte afstand reden. Meest rechts, Mr. super cool Fons Moors, die de toppers op camera heeft vastgelegd (ze komen na 5 minuten langs in dit filmpje van Fons)

De Alpe: het toetje “The Symphony”

Bart Bury liet zijn metgezellen aan de voet van de Alpe lopen. Het beste was er vanaf en zette zich op de 23 aan de kant, terwijl de rest in de 21 of zelfs in de 19 de eerste strook opstormde. Uiteindelijk kon hij nog wel Leblacher en Deurbroeck achterhalen en kwam bij zijn debuut knap als 6^e over de meet en Deurbroeck als 7^e. Van deze jongens gaan we de komende jaren nog meer horen en wij van cyclobenelux gaan daar met volle teugen van genieten.

Nicolas Ogier op kop bij de eerste bocht van de Alpe. Geen scherpe foto, want ondergetekende had de eer Michel zijn laatste bidon van de dag aan te reiken. Bert kreeg in dezelfde bocht zijn laatste dorstlesser, door zijn vrouw aangereikt.

DeMatteis en Currit deelde de eerste speldenprikjes uit, waarna Michel met een soepele cadans bij de koplopers wegreed. Bert wachtte even af in de hoop dat DeMatteis nog enig overschot had. DeMatteis was, net als Currit, echter al lang niet meer zo fris als hij een uurtje ervoor nog oogde en kon het gat op Michel niet dichten. Nu hing het toch echt van Bert zelf af. De dood of de gladiolen

Bert is van niet lullen maar rijden, schakelde 9km voor de finish naar de 16, reed het gat dicht en maande Michel in zijn wiel te kruipen. Bert had vertrouwen in zijn vormpeil en melde daags voor de koers al dat hij ‘gevaarlijk’ was. Het tempo van Bert op het grote verzet was een paar watt teveel voor Michel, die lijdzaam moest toezien hoe Bert bij hem weg reed. DeMatteis, met Michel in zijn wiel, probeerde op zij laatste tandvlees het gat te dichten op Bert. Hij kwam wederom geen meter dichterbij, een mentale opdoffer waarna hij instortte. Zo, daar reden dus de laatste twee grote Titanen uit Nederland op slechts 50 meter van elkaar. De term ‘Poetry in Motion’ behoeft in deze geen verdere uitleg. Michel heeft zichzelf continu moed ingepraat dat het nog kon en bleef Bert scherp in het vizier houden, maar kwam nog geen meter dichterbij. Bij Huez, na 9,5km klimmen kwam de ommekeer. De toeschouwers vermelde mij dat Bert daar zijn versnelling nog maar moeilijk rond kreeg en dat Michel opeens met rassé schrede naderde. 50 meter werden er 30 en 2 kilometer voor de top kwam hij naast Bert en reed meter voor meter bij hem weg. Zo reed Michel solo naar de winst met een gemiddelde van 5watt/kg op de slotklim!.

Winst Michel Snel

Op de top trof ik Michel in euforische staat aan. Winst in La Marmotte, dat had hij in de herfst van zijn cyclo carrière nooit meer durven dromen. Bert toonde zich een waardig verliezer. Hij had liever iets uitgekiender de slotklim opgereden, maar op waarde geklopt, waar hij vrede mee heeft. Na de finish hebben de twee cyclo grootheden uit Nederland nog even bijgepraat. Dat ziet cyclobenelux graag. In de koers concurrenten, na de koers gewoon gezellig lullen en ervaringen uitwisselen.

Ik hoop dat alle cyclorenners net als wij een fantastische dag hebben beleeft en met een persoonlijke helden epos huiswaarts gekeerd zijn. Voor de enkele ongelukkige, veel succes met het herstel en tot de volgende cyclo.

De foto collage van de overige ‘cyclohelden’ volgt deze week met vele eervolle vermeldingen want er reden 29 renners uit de lage landen in de top 50!

Tags:la marmotte