Hier volgt het kortstondige cyclo avontuur van een naar eigen zeggen one-time cyclorenner. Martin heeft een drukke baan in Dubai, waardoor we hem waarschijnlijk niet terug zullen zien in cyclo seizoen 2011. Maar na een moeilijke voorbereiding je direct in de subtop van het cycloveld 2010 rijden, smaakt natuurlijk naar meer. Martin is nog maar 29 en deze mooie cyclo’s worden in 2015 ook nog georganiseerd. Dus cyclobenelux denkt: He Will Be Back!!

Martin (midden) slotbeklimming in La Vaujany

Een relaas van een one-time wielertoerist

Het leven van een in Dubai woonachtige wielertoerist gaat niet altijd over rozen om onze geliefde sport te beoefenen. Wielrennen past namelijk totaal niet in het straatbeeld in dit oliestaatje dat wordt gedomineerd door Porsches, Bentleys en ander exotisch materiaal. Respect op de weg is op basis van de catalogus prijs van een gemotoriseerd voertuig en niet voor een in lycra gehulde wielrenner. Met gevaar voor eigen leven zul je kilometers moeten maken.

Dubai, de wet van het budget

Fietsen in de woestijn an sich is niet heel inspirerend en derhalve was ik voornemens wat heuvelachtige toertochtjes te gaan rijden in Europa. Om jezelf serieus te nemen als wielertoerist moet je natuurlijk ooit de Marmotte hebben gereden en deze cyclosportief zou mijn hoofddoel worden. Al zoekend op het internet heb ik ontdekt dat een cyclosportief een steeds populairder ‘niche segment’ is binnen het fietswereldje, compleet met gesponsorde teams en toegewijde wielrenners die op basis van uitgekiende schema’s zich maandenlang voorbereiden voor een bepaald event. Collectief pijn lijden, top! In januari heb ik de knoop doorgehakt en heb besloten om dit jaar een drieluik van cyclo’s te rijden inclusief GF Eddy Merckx en Vaujany Masters. Zeg maar een spoedcursus cyclo rijden met als ultieme doel de Marmotte uitfietsen.

Trainen in Dubai is echter geen sinecure. De mogelijkheden zijn beperkt om veilig solo rondjes te draaien. Ik vond een loop van 15km die zich perfect leende om te fietsen op een half uur driving distance van huis. Buiten dit rondje zul je moeten worden begeleid door een paar volg-auto’s om niet van de weg te worden gereden. Een nieuwe fiets werd ook gekocht en ik vond een verdwaalde Ironman-atleet die mij wel wilde trainen. Grootste uitdaging om de nodige kilometers te maken is het klimaat. De mussen vallen hier letterlijk van de daken met temperaturen die schommelen tussen de 35-45 graden in de periode maart-juni – niet bepaald prettige temperaturen! Om het zo aangenaam mogelijk te maken is er slechts een optie, zo vroeg mogelijk fietsen. Vele ochtenden zat ik om 4 of 5am op de fiets om toch maar wat kilometers te maken voordat ik weer om 8am op kantoor zat.

Na het betere speurwerk op het Internet heb ik de afgelopen maanden ontdekt dat cyclo’s rijden een sub-cultuur is onder wielrenners met een schat aan informatie waar deelnemers ervaringen en tips uitwisselen op fora, toegewijde websites en tientallen web-log’s die zijn volgeschreven door anonieme renners die middels hun blog (zelfs Twitter?!) hun relaas kwijt willen hoe een tijd binnen de 8u30 kan worden gerealiseerd in de Marmotte! Los van het feit dat de koers lijkt te worden gedomineerd door een selecte groep vaste waarden, staan er honderden andere gedreven renners aan de start om misschien wel ‘goud’ te halen dan wel hun persoonlijke tijden te verbeteren; over passie gesproken!

Start GF Eddy Merckx en in het wiel van Frederic Coopman

Op 19 juni stond ik dan eindelijk aan de start van de GF Eddy Merckx, mijn eerste afspraak. Bij de start werd ik omringd door een paar Gaul! en Veltec truitjes en andere ‘Sjef Graafmansen’ van het cyclo peloton die ik inmiddels herkende middels Cyclobenelux of Wielerplaza en nu kon ik mij even meten met deze doorgewinterde renners. Om het kort te houden, het was een rit om snel te vergeten. Een valpartij in een natte afdaling toen ik in de eerste groep zat, geplooide achterpat, wachten voor een spoorweg overgang en ander technisch malheur waren enkele obstakels die ik tegenkwam op mijn pad. Dat ik nog als 31e rennend (!) over de streep kwam omdat mijn ketting vast zat tussen mijn wiel en cassette stemde mij ondanks alles toch nog enigszins tevreden.

Klaar voor het echte werk. Ik las ergens dat de Vaujany Masters de vaste voorbereidingskoers is van een ene Bert Dekker (de Lance van de Marmotte?), daar moest ik dan ook maar starten. 175km en 4200hm, dat zou weleens een nuttige training kunnen zijn voor de Marmotte. Naast al het blinkend materiaal wierp ik een blik om mij heen bij de start en tot mijn verbazing zag ik veel ‘bekende’ gezichten van de GF EM. Een massale verplaatsing van het Benelux cyclo peloton naar Frankrijk. Is dit de ultieme ‘heimat’ van het Benelux cyclowereldje? De lokale wegen werden plotseling gedomineerd door Nederlandse en Belgische kentekens! Over het koersverloop kan ik kort zijn, wat werd er hard omhoog gefietst door de snelle jongens! Iets meer dan 6u10 had ik nodig om de Vaujany te fietsen, de conditie is goed.

D-day: La Marmotte

Start La Marmotte en Martin op de Alpe

Op 3 juli was het D-day, dit moest de ultieme bekroning zijn op mijn cyclo avontuur, eindexamen! Ik heb de Marmotte tijdens de rit op verschillende manieren ervaren. Van euforie tot wanhoop, ik ben het onderweg allemaal tegenkomen. Van hoe (relatief) gemakkelijk de Glandon ging tot vierkant de Galibier oprijden en vervolgens toch weer wat moraal te vinden om die Alpe te bedwingen. Ik was tevreden dat ik na iets meer dan 6u45 (inclusief Glandon afdaling) de finish zag en uiteindelijk als 40e over de streep mocht rijden, mission accomplished!

Foto’s: even bijkomen voor de laatste kilometers (hier zat Rob in 2005 ook tussen) en de laatste waterpost

Het wedstrijdverloop an sich is niet het meest interessante. Wat nog meer indruk achterliet bij mij was de massa stroom van wielertoeristen die ettele uren na mij bezig waren de laatste obstakel van de dag, de Alpe, te bedwingen. Ik verplaatste mij naar bocht 21 (of bocht 1?) en zag louter wanhopige gezichten, klikkende rem/schakel grepen op zoek naar een lichter verzet die er niet meer was en lopende renners (mooie combinatie) die zich realiseerden dat de top nog ver was. Wat drijft iedereen om deze monstertocht te rijden? Ik kon niets anders dan respect uit brengen, want dit is wat fietsen zo mooi maakt! Naast jezelf meten met gelijkgestemden, gaan ze allemaal (vrijwillig) het gevecht aan met zichzelf. Elk met een passie voor fietsen. Jezelf overtreffen voor een dag!

Martin Kooistra en Michel Snel, die zijn benen even lekker laat vertroetelen. (ruim een uur na de finish La Marmotte)

Terugkijkend op mijn kortstondig cyclo-avontuur kan ik niets anders zeggen dat dit een fantastische ervaring was. Bourg d’Oisans was ‘cyclist heaven’. De amicale sfeer in combinatie met een prachtige fietsomgeving maakten de honderden lokale rondjes in de woestijn meer dan waard om mij eventjes cyclo-renner te mogen voelen. Urenlang keuvelend over verzetten, tijden en de vorm van de dag met je fietsmaatjes, mooi toch!

Back to reality – of ik volgend jaar terugkom vanuit Dubai? Het rijden van ‘toertochten’ in heuvelachtig terrein vereist veel inzet en noeste trainingsarbeid, maar ook concessies op vele andere (belangrijke) vlakken. Eens, maar nooit meer denk ik nu. Volgens mij was het thema in de meest recente versie van de Marmotte de wederopstanding van Titans! Hoewel ik zeker geen Titan ben, denk ik ook Zeg nooit nooit….Ik wil iedereen bedanken die dit avontuur met mij hebben meebeleefd.

Auteur: Martin Kooistra

Wij van cyclobenelux vinden Martin een top gozer, zoals we er vele zijn tegengekomen in de Marmotte week. Zijn bijdrage wordt zeer op prijs gesteld en wij wensen hem veel succes in Dubai. Tot 2012 of 2013?? Martin.

Tags:Martin Kooistra