Game sharp in La Marmotte met 63kg en daarna gepland in een fiets sabbatical beland. Twaalf werkweken van 60 uur, tig zakenlunches, maar ook 4 kilo verder werd half september de training hervat. Martin Kooistra heeft zijn trainingsvisie aangepast, meer focus op kwaliteit en minder op kwantitatief uren maken. Inmiddels verknocht aan zijn powermeter startte hij zijn voorbereiding op een drieluik in de Arabische regio.

De Arabische cyclo drieluik

Martin zijn drieluik zou oorspronkelijk uit de volgende 3 evenementen bestaan. Op 26 november de Coast-2-Coast van de west- naar oostkust in Oman. Een 220km lange Charity Challenge met 1.500 hoogtemeters. Een week later, op 2 december een klimkoers, met finish op Jebel Hafeet, de lokale Alpe d’Huez in Dubai (12km, met 800 hoogtemeters). Op vrijdag 10 december de grote finale. De Spinney’s Dubai 92 Cycle challenge. De eerste editie en gekscherend, maar voor evenementen in Dubai zeer gebruikelijk, ook maar direct als ‘the Worlds biggest bike race’ gepromoot met een premie van USD 2.000 voor de winnaar. Een vlakke cyclo, waarvan de koersdirectie verwachtte dat het gemiddelde rond de 44km zou liggen en het volgens Martin zou uitdraaien op een sprintersbal. Niet echt een koers om als vlieggewicht klimspecialist in uit te blinken. Dat mocht de pret niet drukken, zijn gehele team zou aan de start verschijnen en omdat Kooistra inmiddels in het bezit is van een UAE elite licentie kon hij in het eerste startvak postvatten.

De UAE Kalba race

Goed, dit was de planning vooraf, maar hoe verliep het Martin de afgelopen weken. Halverwege november nog een paar lange duur trainingen afgewerkt. Inmiddels alweer op zijn streefgewicht en ook de macht in de benen begon terug te komen. In de week voor de Coast-2-Coast helaas een kink in de kabel. Wegens ziekte zag hij dit evenement aan zijn neus voorbij gaan. Maar er lagen nog twee kansen in het verschiet om zich lekker op de fiets uit te leven en met frisse moed hervatte hij de trainingen. De klimkoers ging niet door en werd op 2 december vervangen door een stadscriterium van 45km op UAE National Day. Een lekker opwarmertje want 2 dagen later werd de UAE Kalba race verreden. Een leuke klimkoers. 2 ronden van 35km met een aardig klimmetje, 700 hoogtemeters in totaal.

Het podium en de beklimming, UAE Kalba race (foto door: Esam Hassanyeh)

Laat duidelijk zijn dat de lokale boys uit Dubai zeker geen koekenbakkers zijn en goed kunnen doorknallen. Niet enkel op het vlakke, ook op de heuvels. Na 20 minuten koers werd het gelijk menens. De beklimming werd aangevangen alsof deze niet bestond, ongeveer zoals het jaarlijks terugkerende tafereel op de Poggio in Milaan San Remo. De schifting was een feit. Even scheel kijken, pijn in alle spiervezels, een hartslag van 195, een piekvermogen van boven de 1000watt en Martin zat erbij. Na de eerste ronde was het peloton van initieel 70 man inmiddels gehalveerd. Aanval is de beste verdediging en als individu tegen de lokale ploegen viel Martin aan bij de eerst volgende klim. Hier werd niet direct op gereageerd, totdat een lokale vlieggewicht toch het gevaar inzag van en zijn ‘meesterknecht’ het gat dicht liet rijden. Deze renner in kwestie zag inmiddels sterren en de laatste 20km reed Yusuf, de lokale Pantani, met Martin naar de streep. Omdat het goed is om wat vriendjes te maken voor eventuele volgende races, liet hij Yusuf winnen. Hierop werd Martin nog bijna gediskwalificeerd, omdat hij toch echt moest pretenderen te sprinten voor victory. Martin legde beslag op de tweede plaats. Genoten van de koers beklom hij trots het podium.

De Dubai 92 Cycle challenge

In Amsterdam genoten op afstand. Dit begint een leuk verhaal te worden en dan moet de Spinney’s Dubai 92 Cycle challenge zelfs nog verreden worden.

Op 7 december, drie dagen voor de cyclo, bericht uit Dubai. “Hi Rob – ik vrees dat het einde verhaal is voor dit seizoen…..”

Voor zijn nieuwe job vloog hij die nacht naar Washington, om vervolgens de daaropvolgende nacht weer terug te vliegen. Na zijn wisseling van werkgever is het speelveld van Martin beduidend internationaler dan die van Eddy Wally en de tweede cyclorenner, naast Leontien Waaijer, die meermaals per jaar de Atlantische oceaan over vliegt. Technisch gesproken zou hij de Dubai Cycle challenge nog kunnen halen aangezien het vliegtuig 2 uur voor de start zou landen, maar na 2 nachten in het vliegtuig, dus slaapgebrek en een dubbele jetlag, leek ook mij dit geen verstandige onderneming.

Op 8 december meldde Martin vanuit Washington dat hij alle opties nog open liet en wel zou kijken hoe de vlag erbij zou hangen. Eventueel zou hij de cyclo gezamenlijk met zijn vrouw Freya rijden. Sinds 4 maanden op de racefiets en ook de schoonheid van deze fantastische hobby ontdekt.

Maar terloops vermeldde hij nog wel. “Weet je wat het is, zodra het startschot is gevallen draai je een knop om en wil je alleen maar knallen!”

Startrij Dubai Challenge (foto door: Esam Hassanyeh)

En zo gebeurde het ook. Nog een conference call om half vier in de nacht, maar vliegtuig landde op tijd en Martin schoof aan in de startrij. Ruim 450 renners stonden er in de vroege ochtend aan het vertrek. De finish was op het F1 circuit in Dubai, waar overigens nog nooit een bolide op gereden heeft aangezien de eer naar het circuit in Abu Dhabi ging. 2 nachten Economy Class (ook in Dubai word in de kosten gesneden) en de beentjes voelde ronduit slecht, de aangereikte compressie kousen zorgde voor enige verlichting.

De Koers

Het koersrelaas lijkt eerder op een historische Tour etappe uit 1910 dan een cyclo in 2010. Een groepje locals die te laat bij het vertrek aankwamen, zijn wel met de fiets over de startmat gereden, maar zijn 5 kilometer later door een aantal auto’s in de staart van het peloton afgezet. Hier en daar heeft een renner een shortcut genomen, de ontsnapping waar Kooistra in zat werd teruggehaald door de achtervolgende groep (30 renners) op 2km voor de finish en op het circuit, sneed de derde groep in de laatste km’s de S-bochten af waardoor het opeens een pelotonsprint werd.

Links de ontsnapping en rechts 3 Local Heros(foto door: Esam Hassanyeh)

De officiële winnaar is Hameed. In de Benelux natuurlijk uitermate populair, maar in de uitslagenlijst krijgt Lee Whiston de eer omdat hij per abuis de verkeerde kant op het circuit werd gestuurd. Er werd een politiek correcte oplossing gekozen middels twee eerste plaatsen: de eerste lokale rijder en eerste expatriate rijder. Kooistra kwam na 2u11 als 15^e over de meet. Dit was een staaltje work-family-cycling-balance to the max.

Kooistra sleurt op kop en rechts met zijn teamgenoten (foto door: Esam Hassanyeh)

Opvallend was ook het grote aantal vrouwelijke deelnemers. Bij enkele Europese cyclo’s is het aantal vrouwelijke deelnemers 8% van het totaal aantal deelnemers. Over alle cyclo’s bezien is het gemiddelde 4%. In Dubai was maarliefst 17% van de deelnemers van het vrouwelijke geslacht. Freya Oldenhof, de vrouw van Martin, reed een dijk van een cyclo. Slechts enkele maanden 2 maal per week op de fiets en vervolgens als 12^e dame over de meet komen met een gemiddelde van 33,5km/u. Dat noemen wij een ‘Straffe Madam’. Ik heb vernomen dat ze het woord ‘Marmotte’ al eens heeft laten vallen. We zullen zien!

Martin en Freya

Uiteindelijk hebben ze beide wel een erg leuke ervaring achter de rug en mooi om te zien dat er bij de eerste editie al 450 deelnemers waren! Deze cyclo zal zodoende waarschijnlijk ook volgend jaar georganiseerd worden, maar voor de organisatie valt er parcourstechnisch nog wel wat te sleutelen.

Tags:Martin Kooistra